ตอนที่ 10

สามเดือนต่อมา

จวนใหม่ถูกสร้างจนแล้วเสร็จ ก่อนจะถูกใช้เป็นสถานที่ในการจัดพิธีปักปิ่น ซ่งลี่ถิงจัดพิธีเพียงแค่เล็ก ๆ เชิญคนไม่กี่คนเพื่อมาร่วมงาน ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือบ้านสายรองตระกูลซ่ง ท่านลุงสามซ่งซีซวนมาพร้อมกับครอบครัวของเขา ส่วนคนอื่น ๆ นั้นแยกย้ายกันออกเรือนไปจนหมดแล้ว ทั้งท่านป้าใหญ่และท่านป้ารองก็ล้วนมิได้อยู่ในเมืองเจียงหนาน พิธีปักปิ่นในครั้งนี้จึงเป็นไปด้วยความเรียบง่าย โดยมีท่านอาจารย์ซุนเป็นผู้ใหญ่สุดในการทำพิธีครั้งนี้

วันนี้ซ่งลี่ถิงแต่งกายด้วยชุดที่ค่อนข้างพิถีพิถัน ชุดผ้าไหมสีชมพูกลีบบัวถูกออกแบบมาอย่างดีถูกสวมอยู่บนร่างของหญิงสาว ทำให้ซ่งเจียวอวี่ที่เห็นแล้วอดรู้สึกริษยาไม่ได้ พลางคิดในใจว่า เหตุใดเป็นสตรีพิการจึงจำเป็นต้องแต่งกายงดงามถึงเพียงนี้ด้วยเล่า ต่อให้แต่งกายงดงามเพียงใดก็ไม่มีผู้ใดเห็นอยู่ดี ก่อนที่นางจะแสยะยิ้มอย่างรังเกียจ

หลิวเฟิงไช่ที่เห็นท่าทีของบุตรสาวจึงได้ยกมือขึ้นบิดที่แขนของนางเพื่อให้รู้ตัวว่ากำลังทำสีหน้าไม่เหมาะสม ก่อนจะยกยิ้มจนถึงดวงตาแล้วกล่าวกับซ่งลี่ถิงราวกับญาติผู้ใหญ่ที่ใจดี

"จวนใหม่ของหลานสาวงดงามยิ่งนัก คงจะหมดไปหลายตำลึง"

"มิใช่จวนของข้าหรอกเจ้าค่ะ เป็นของท่านอาจารย์ เพียงแต่ท่านอาจารย์ไม่มีเวลาที่จะดูแลจึงได้ให้ข้าดูแลที่นี่ให้เจ้าค่ะ" 

"อ๋อ เป็นเช่นนั้นเอง นายท่านซุนช่างใจกว้างยิ่งนัก" หลิวเฟิงไช่มิรู้ที่มาที่ไปของซุนปินเฉินอย่างชัดเจน รู้เพียงแค่ว่าเขาเป็นญาติทางฝ่ายมารดาของซ่งลี่ถิง ทั้งยังได้ชื่อว่าเป็นหมอเทวดาที่เก่งกาจผู้หนึ่ง ดูท่าจะร่ำรวยมิใช่น้อย เสียดายที่อายุมากไปสักหน่อย มิเช่นนั้นนางจะหาทางยัดเยียดบุตรสาวของนางให้กับเขาไปเสีย หลิวเฟิงไช่รู้สึกเสียดายก่อนจะนึกแผนการในใจอีกหลายครั้ง

แต่จะว่าไปแล้วใบหน้าของซุนปินเฉินนั้นช่างอ่อนเยาว์ยิ่งนัก หากมิบอกว่าอายุสี่สิบนางเองก็คงจะนึกว่าเขาอายุเพียงยี่สิบปลาย ๆ เท่านั้น ทั้งยังร่ำรวยและมีชื่อเสียงถึงเพียงนี้ หากได้มาเป็นบุตรเขยก็นับว่าคุ้มค่าอยู่

หลิวเฟิงไช่ที่อายุเพียงสามสิบต้น ๆ กลับวาดฝันที่จะให้บุตรสาวแต่งงานกับบุรุษที่อายุมากกว่าบิดา เพียงเพราะชื่อเสียงและเงินทอง มิแปลกเลยแม้แต่น้อยหากนางจะยินยอมรับข้อตกลงของบ้านสายหลักเพื่อเป็นแม่สื่อตามหาสามีให้กับซ่งลี่ถิง ในยามนี้นางก็มองบุรุษที่เข้าตาเหล่านั้นไว้พอสมควร แต่ก็ต้องตัดสินใจให้ดีกว่านี้

"โอ๊ย! ท่านแม่ ข้าเจ็บนะเจ้าคะ" ซ่งเจียวอวี่ที่ถูกมารดาหยิกเข้าที่แขนเกิดโวยวายเสียงดังขึ้นมาทำให้ ผู้คนในงานต่างหันมามองที่นางไม่น้อย หญิงสาวรีบเม้มริมฝีปากเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวดและความอาย

"เจ้าช่างไร้มารยาทยิ่งนัก"

"ขออภัยหลานสาว อวี่เอ๋อร์เป็นคนตรง ๆ เจ้าอย่าได้ถือสาหาความนางเลย"

"มิได้เจ้าค่ะ ญาติผู้พี่ก็เป็นญาติของข้า ข้าจะโกรธนางได้อย่างไรกัน"

"ถูกต้อง ๆ รักกันเอาไว้ดีกว่า"

"เจ้าค่ะ" ซ่งลี่ถิงแกล้งยิ้มรับเช่นเดียวกับที่สองแม่ลูกนั้นทำกับนาง 

ในส่วนของซุนปินเฉินเมื่อได้สนทนาแลกเปลี่ยนความรู้กับนายท่านสามซ่ง เขาก็พบว่าอีกฝ่ายเป็นคนดีอยู่ไม่น้อย เช่นนี้ก็พอจะวางใจฝากฝังซ่งลี่ถิงในยามที่เขาไม่อยู่ได้ในระดับหนึ่ง

"ท่านซ่ง ข้าเองต้องขึ้นเหนือล่องใต้ อย่างไรแล้วคงต้องฝากฝังถิงเอ๋อร์ไว้ให้ท่านดูแลแล้ว"

"พี่ชายซุนอย่าได้เกรงใจ ถิงเอ๋อร์อย่างไรก็เป็นหลานสาวของข้า ข้าย่อมช่วยสอดส่องดูแลนาง"

"ขอบคุณท่านซ่งยิ่งนัก"

"แล้วนี่ ท่านจะเดินทางเมื่อใดงั้นหรือ"

"คงอีกไม่เกินสามวันนี้แล้ว พอดีว่ามีธุระสำคัญที่จะต้องเร่งไปจัดการ"

"ขอให้พี่ชายซุนเดินทางปลอดภัย"

"ขอบคุณท่านซ่ง"

แม้ว่าในวันนี้แขกที่มาร่วมงานจะมีเพียงไม่กี่คน แต่สำหรับคนที่มาร่วมงานในวันนี้ ทุกคนจะได้รับชาปี้หลัวชุนอย่างดีกลับเรือนไปด้วย ซึ่งผู้ที่ได้รับรู้ว่าสิ่งที่ตนได้รับไปนั้นล้ำค่าเพียงใดก็ได้แต่ยกยิ้มอย่างพอใจไม่น้อย

เวลาล่วงเลยไปจนกระทั่งคล้อยบ่าย เจ้าของงานจึงได้ออกมายืนหน้าจวนเพื่อรอส่งแขกเหรื่อที่มาร่วมงาน หลิวเฟิงไช่เห็นว่าในจังหวะนี้กำลังปลอดผู้คนจึงได้เลียบเคียงลองเชิงเพื่อสอบถามบางอย่างกับหญิงสาว

"หลานสาว ช่วงนี้บ้านสายหลักส่งจดหมายมาหาเจ้าบ้างหรือไม่" ซ่งลี่ถิงได้ยินคำถามของอีกฝ่ายก็ได้แต่แปลกใจก่อนจะเอ่ยตอบอย่างสุภาพ

"ไม่เลยเจ้าค่ะ ท่านป้ามีอันใดหรือไม่เจ้าคะ"

"เปล่า ๆ ป้าก็แค่ลองถามเจ้าดูเพียงเท่านั้นเอง แล้วเจ้ามีบุรุษใดในใจแล้วหรือไม่เล่า"

"ไม่เจ้าค่ะ ข้ายังมิคิดเรื่องนั้น" หลิวเฟิงไช่ได้ยินเช่นนั้นก็นึกดีใจก่อนจะส่งยิ้มให้กับซ่งลี่ถิงพร้อมทั้งเอ่ยราวกับผู้ใหญ่ใจดี

"ดีแล้ว ๆ แต่ถึงอย่างไรเจ้าก็ต้องมอง ๆ ไว้บ้าง เกิดเป็นสตรีจะช้าจะเร็วก็ต้องออกเรือน"

"เจ้าค่ะ ข้าจะจดจำคำสอนของท่านป้าเอาไว้"

"เช่นนั้น ป้าไปก่อนละ"

"เจ้าค่ะ เดินทางปลอดภัย"

หลังจากที่บ้านสายรองกลับไปแล้ว ซานซานที่ยืนอยู่กับหญิงสาวตลอดเวลาจึงได้เอ่ยขึ้น

"คุณหนู บ่าวรู้สึกว่าฮูหยินสามนางกล่าววาจาแปลก ๆ เจ้าค่ะ" ซ่งลี่ถิงเอ่ยถามสาวใช้ของตนเอง

"แปลกอย่างไรหรือ"

"ก็เหมือนนางกำลังคิดทำการบางอย่างที่ไม่ดีอยู่เจ้าค่ะ"

"นั่นน่ะสิ ข้าเองก็อยากจะรู้เช่นกัน เข้าเรือนกันเถิด"

"เจ้าค่ะ คุณหนู"

หลังจากที่หลิวเฟิงไช่กลับมาถึงจวนของนางแล้ว นางก็ลอบให้คนสนิทของนางนำเทียบเชิญออกไปส่งให้แก่ใครบางคนเพื่อนัดหมายตามแผนการในเวลาอันใกล้นี้

หลังจากให้คนของนาง นำเทียบเชิญออกไปส่งแล้ว ร่างอวบของสตรีวัยสามสิบต้น ๆ ก็ได้แต่นั่งจิบชาปี้หลัวชุนที่เพิ่งได้มาในวันนี้อย่างสบายใจ กลิ่นหอมของใบชาทำให้นางรู้สึกผ่อนคลายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน 

"อื้ม รสชาติของชาราคาแพงนี้ช่างดียิ่งนัก" ในขณะนั้นเองสาวใช้คนสนิทของนางก็เดินเข้ามาพร้อมกับซองจดหมายฉบับหนึ่ง

"ฮูหยินเจ้าคะ จดหมายจากเมืองหลวงเจ้าค่ะ" หลิวเฟิงไช่รู้สึกราวกับตนกำลังถูกขัดขวางความสุข ก่อนจะนึกได้ว่าจดหมายฉบับนั้นกำลังจะทำให้นางได้รับเงินก้อนโต จิตใจที่กำลังขุ่นมัวก็กลับกลายเป็นแจ่มใสขึ้นมาในทันที

"รีบนำมาให้ข้าเร็วเข้า"

"เจ้าค่ะ ๆ" หลังจากที่นางเปิดจดหมายออกเพื่ออ่านเนื้อความภายในจดหมาย หัวคิ้วของหลิวเฟิงไช่ก็ถึงกับขมวดยุ่งขึ้นมาราวกับถูกขัดใจ และเมื่อบ่าวรับใช้คนสนิทเห็นเข้าก็อดที่จะสงสัยมิได้จึงได้เอ่ยถามขึ้น

"เกิดสิ่งใดขึ้นหรือเจ้าคะ ฮูหยิน"

"หึ บ้านสายหลักกำลังจะส่งมาหม่าอาวุโสของฮูหยินผู้เฒ่ามาจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเองน่ะสิ แล้วเช่นนี้ข้ามิต้องชวดเงินหลายพันตำลึงหรอกหรือ ข้าไม่มีวันยอมเด็ดขาด"

"แล้วท่านจะทำเช่นไรดีเจ้าคะ"

"ข้าต้องรีบจัดการให้แล้วเสร็จ อย่างไรซ่งลี่ถิงก็ต้องแต่งกับบุรุษที่ข้าหาไว้ให้เท่านั้น! เจ้ารีบไปเตรียมตัววันพรุ่งนี้ข้าจะไปพบนายท่านหวังผู้นั้น"

"เจ้าค่ะฮูหยิน"