LOGINหลังจากที่ทำการซื้อขายไร่ชาแห่งนั้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ที่ดินผืนนั้นก็กลายมาเป็นของซ่งลี่ถิงอย่างสมบูรณ์ นางจึงได้สั่งการให้ท่านลุงหม่าจัดหาคนงานเพื่อเข้าไปบุกเบิกที่ดินที่เป็นสินเดิมของมารดาเพื่อให้พร้อมสำหรับทำกิจการต่อไป พร้อมกับจัดหาคนงานเพื่อเข้ามาปรับปรุงไร่ชาที่เสื่อมโทรมไปมาก
เพราะซ่งลี่ถิงนั้นมีประสบการณ์ในการทำไร่ชาอยู่แล้วตั้งแต่ในโลกก่อน ทำให้สามารถจัดการปรับปรุงไร่ชาได้อย่างง่ายดายเพียงแค่พลิกฝ่ามือ
เมื่อปรับปรุงแล้วเสร็จซ่งลี่ถิงจึงได้ค้นพบว่านางได้สมบัติล้ำค่ายิ่งมาอยู่ในมือเพราะที่ไร่ชาแห่งนี้ไม่เพียงแต่มี ชาหลงจิ่ง
ที่ผู้คนนิยมดื่มกัน แต่ยังมี ชาปี้หลัวชุน ชาไป๋หาวอิ๋นเจิน และชาอู่อี๋เหยียนฉา ก่อนหญิงสาวจะดีใจยิ่งกว่าสิ่งใดและคิดในใจว่า นี่มันคือขุมทรัพย์ชัด ๆ เพียงเท่านี้นางก็ร่ำรวยจนไม่รู้จะร่ำรวยอย่างไรแล้ว เสียดายที่เจ้าของเดิมมิอาจสานต่อเจตนารมณ์ของบิดาได้ แต่มิเป็นไรนางจะเป็นผู้สานต่อด้วยตนเองหญิงสาวค่อย ๆ ลงมือบันทึกสรรพคุณของชาแต่ละชนิดและวิธีการผลิตเพื่อให้ได้ชาคุณภาพสูงลงในหนังสือเล่มหนึ่งอย่างตั้งใจ โชคดีที่ความสามารถของร่างเดิมนั้นยังมีอยู่ทำให้นางใช้ชีวิตในยุคนี้ได้อย่างไม่ติดขัดมากนักชาหลงจิ่ง มีสีเขียวมรกต กลิ่นหอมหวานสดชื่น ลักษณะใบชาคล้ายลิ้นนกกระจอก มีสรรพคุณช่วยกระตุ้นการสร้างของเหลวในร่างกาย ดับกระหาย ย่อยอาหาร ลดไขมันในเลือดและล้างสารพิษ
ชาปี้หลัวชุน มีอายุยาวนานกว่า 1,000 ปี เคยถูกใช้เป็นเครื่องราชบรรณาการแด่จักรพรรดิ ด้วยลักษณะของใบชาที่ขดเป็นเกลียว คล้ายหอยสังข์ และมักเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ผลิ ดังนั้นจึงได้ชื่อว่า ‘ปี้หลัวชุน’ (ปี้หลัว-หอยสังข์ ชุน-ฤดูใบไม้ผลิ) ชาชนิดนี้มีกลิ่นหอมดอกไม้ ไม่เพียงเท่านั้นยังมีสรรพคุณช่วยผลิตของเหลวในร่างกาย ป้องกันการอุดตันในเส้นเลือด ทั้งยังช่วยให้ร่างกายกระปรี้กระเปร่า
ชาไป๋หาวอิ๋นเจิน
หรือที่รู้จักในอีกชื่อคือ ‘ชาขาวเข็มเงิน’ ชาชนิดนี้ถือว่ามีราคาแพงสุดในบรรดาชาขาวทั้งหมด เนื่องจากในการผลิตชาจะใช้เฉพาะบริเวณส่วนยอดของใบชาเท่านั้น รสชาติของชาไป๋หาวอิ๋นเจินมีความอ่อนโยนละมุนลิ้น มีกลิ่นหอมของดอกไม้ และยังมีสารต้านอนุมูลอิสระ ช่วยเพิ่มภูมิคุ้มกัน ลดน้ำหนัก ย่อยอาหาร เสริมสร้างให้หัวใจแข็งแรง ทั้งนี้เหมาะแก่การบำรุงสายตาชาอู่อี๋เหยียนฉา
หนึ่งในตระกูลของชาอู่หลง มีสีแดง สรรพคุณช่วยลดความอ้วน บำรุงกำลัง และยังมีฤทธิ์ช่วยดีท็อกซ์หัวใจ ลดการเกิดโรค ทำให้โลหิตไหลเวียนได้ดีขึ้น ส่งผลให้หัวใจแข็งแรง และยังช่วยขับปัสสาวะเพราะเจ้าของเดิมนั้นดูแลชาแต่ละชนิดเป็นอย่างดี ชาแต่ละสายพันธุ์ถูกแยกพื้นที่ในการปลูกออกจากกันอย่างชัดเจน โดยกินพื้นที่กว่าครึ่งของภูเขาลูกนี้ ส่วนอีกด้านของภูเขานั้นก็กำลังถูกจัดการแผ้วถางจนเกือบแล้วเสร็จ ในส่วนที่เป็นต้นไม้ใหญ่ ซ่งลี่ถิงก็ยังให้คงไว้เพื่อเป็นร่มเงา มิได้จัดการออกไปจนหมดเพราะอย่างไรในภายหน้าอาจจะได้ใช้ประโยชน์
ใช้เวลากว่าครึ่งเดือนจึงสามารถจัดการพื้นที่รกร้างให้โล่งเตียนได้ ซ่งลี่ถิงมองดูที่ดินของมารดาที่กินพื้นที่ภูเขากว่าครึ่งลูกด้วยดวงตาเป็นประกาย นางต้องการให้พื้นที่นี้เป็นพื้นที่ส่วนบุคคล จึงได้สั่งการให้ท่านลุงหม่าจัดหาคนมาสร้างกำแพงล้อมรอบภูเขาลูกนี้เอาไว้ให้เหลือทางเข้าออกเพียงสองทางคือทางด้านที่เป็นไร่ชาและทางด้านที่นางจะทำการขุดเหมืองแร่ทองคำ
บนภูเขาลูกนี้มีแหล่งน้ำลำธารที่สามารถใช้งานได้ตลอดทั้งปีโดยที่ไม่มีวันแห้งแล้ง เป็นแหล่งน้ำตามธรรมชาติ ซ่งลี่ถิงสั่งให้คนงานตัดลำไม้ไผ่ลำใหญ่และต้นแก่ก่อนจะผ่าซีกครึ่งลำเพื่อที่จะทำเป็นทางน้ำไหลเข้าสู่ไร่ชาของนาง คล้าย ๆ กับการเดินท่อน้ำประปาและต่อสปริงเกอร์ในปัจจุบัน เพื่อทุ่นแรงในการหาบน้ำ เพราะไร่ชาแห่งนี้มีพื้นที่กว้างขวางยิ่งนัก เมื่อช่างไม้เห็นแบบแปลนที่หญิงสาวเขียนเพื่อที่จะวางทางน้ำก็รู้สึกตื่นเต้นจนอดไม่อยู่ได้แต่ถามนู่นถามนี่อยู่ตลอดเวลา ต้นทางหญิงสาวสั่งช่างไม้ให้ทำกังหันน้ำเพื่อผันน้ำเข้าสู่ทางน้ำไหลเป็นทั้งแบบหมุนเองโดยใช้แรงลมและเป็นทั้งแบบใช้เท้าถีบเหมือนกับจักรยานในปัจจุบัน
ส่วนบ่อน้ำที่มีอยู่ก่อนแล้วจำนวนราวสิบบ่อทั่วทั้งไร่นั้น ซ่งลี่ถิงได้ ออกแบบเครื่องทุ่นแรงโดยใช้รอกในการตักและดึงถังน้ำขึ้นมา ทำให้สะดวกและไม่ต้องออกแรงมากนัก เด็ก ๆ ก็สามารถทำได้เองง่าย ๆ
ระบบน้ำถูกออกแบบอย่างดีโดยหญิงสาว และมีท่านลุงหม่าเป็นผู้กำกับดูแลอีกต่อหนึ่ง สร้างความตื่นเต้นให้เหล่าคนงานเป็นอย่างยิ่ง
"คุณหนูซ่ง ช่างปราดเปรื่องยิ่งนัก นับถือ ๆ" เหล่าหลีช่างไม้เอ่ยชมหญิงสาวครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ขาดปาก พร้อมกับเอ่ยถามว่าสามารถนำไปทำใช้เองที่บ้านได้หรือไม่ ซ่งลี่ถิงมิได้หวงแหนความรู้นางยินดีที่ชาวบ้านหรือผู้ที่สนใจจะนำไปทำบ้าง เพื่อใช้งานที่บ้านของตนเอง
"เช่นนั้นข้าน้อยขออนุญาตนำไปทำใช้ที่เรือนได้หรือไม่ขอรับ"
"ย่อมได้เจ้าค่ะ หากท่านอยากจะทำก็นำไปทำเพื่อใช้งานได้เลย ข้ามิได้หวงแหน"
"ขอบคุณคุณหนูซ่ง"
การทำงานในวันนี้ของหญิงสาวตลอดทั้งวันล้วนอยู่ในสายตาองครักษ์เงาของหนานอ๋อง ก่อนที่อีกฝ่ายจะรีบกลับไปรายงานทุกอย่างแก่เจ้านายของตน
"เจ้าว่านางทำอันใดนะ"
"คุณหนูซ่ง ทำระบบทางน้ำไหลทั่วทั้งไร่ชาขอรับ ทั้งยังมีกังหันลมที่ช่วยผันน้ำล้วนแต่แปลกยิ่ง"
"หึหึ ช่างเป็นสตรีที่ไม่เหมือนใคร"
"นางยังไม่ได้หวงแหน แบ่งปันความรู้ให้คนที่สนใจนำกลับไปทำใช้เองที่บ้านด้วยขอรับท่านอ๋อง"
"เช่นนั้นหรือ หึหึ ข้ามองคนไม่ผิดจริง ๆ แล้ววันนี้นางทำสิ่งใดอีกบ้าง"
"หลังจากวางระบบน้ำเสร็จ นางก็ตรงกลับจวน แต่เห็นว่ากำลังวางแผนที่จะสร้างจวนหลังใหม่ที่ไร่ชาด้วยขอรับ"
"เช่นนั้นหรือ อืม เช่นนั้นข้าคิดว่าคงต้องไปอุดหนุนชาที่ไร่ของนางเสียหน่อยแล้ว" ชายหนุ่มได้ฟังเรื่องราวของหญิงสาวก็ทำให้เขายิ้มได้ทั้งวัน ทำเอาองครักษ์ทั้งหลายรู้สึกประหลาดใจอยู่ไม่น้อย พวกเขากำลังคิดว่านี่เป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้ายกันแน่ หรืออาจจะเป็นเรื่องดีของท่านอ๋อง แต่อาจจะเป็นเรื่องร้ายของคุณหนูซ่งที่กำลังถูกจับตามองอยู่โดยไม่รู้ตัว
"เจ้าออกไปได้ เฝ้าดูนางต่อไป จำไว้ว่าจงรายงานทุกเรื่องของนางให้ข้ารับรู้ห้ามขาดตกบกพร่องแม้แต่เรื่องเดียว ส่วนเรื่องที่ข้าให้ไปสืบได้ความว่าอย่างไร"
"ตอนนี้คาดว่าน่าจะถึงเมืองหลวงแล้วขอรับ"
"ดี! สืบความมาให้ละเอียด ข้าอยากจะรู้นักว่าผู้ใดเป็นผู้ใส่ร้ายนาง ทั้งยังโบยเด็กสาวตัวเล็ก ๆ เช่นนางจนพิการเช่นนี้"
"ข้าน้อยรับบัญชา"
"ออกไปได้แล้ว"
หลังจากที่พบกันโดยบังเอิญในวันนั้น อู่ห่าวหรานก็ไม่สามารถที่จะตัดภาพใบหน้าและดวงตาเป็นประกายราวกับกระต่ายตัวน้อยของซ่งลี่ถิง ออกไปได้เลย เด็กสาวเช่นนั้นแต่กลับต้องนั่งรถเข็น ตระกูลซ่งเลี้ยงดูบุตรหลานเช่นไรกันจึงได้โหดเหี้ยมอำมหิตยิ่งนัก!
ซ่งลี่ถิงที่ในตอนนี้เปลี่ยนมาใช้แซ่ตามแซ่ของบิดาที่แท้จริง กลายเป็นหยวนลี่ถิง กำลังทอดมองไปยังพื้นที่ไร่ชาที่กินพื้นที่เกินกว่าครึ่งหุบเขาแห่งนี้หากจะพูดไปแล้วเรื่องราวที่เกิดขึ้นก็ราวกับความฝันจริงๆ ในตอนที่นางเข้ามาอยู่ในร่างของลี่ถิง ในตอนนั้นร่างนี้ยังเป็นเพียงแค่เด็กสาวตัวเล็กๆ ทั้งยังถูกทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส เรื่องราวที่สลับซับซ้อนที่เกิดขึ้นทำให้นางอดที่จะถอนหายใจออกมามิได้เริ่มจากที่มารดาของลี่ถิงถูกองค์หญิงหนานเซียนที่เป็นพระชายาเอกของเย่าอ๋องซึ่งเป็นคนรักตามล่า ต่อมาเย่าอ๋องจึงได้นำมารดาของนางมาฝังให้จวนซ่งอันโหวดูแล โดยอาศัยบุญคุณที่เย่าอ๋องเคยช่วยชีวิตเอาไว้ ก่อนจะให้มารดาของนางแต่งงานปลอมๆแล้วเข้ามาอยู่ในจวนตระกูลซ่งแต่นึกไม่ถึงว่าจะเป็นการหนีเสือปะจระเข้ เพราะชีวิตในเรือนหลังของจวนตระกูลซ่งเองก็มิได้ง่ายดายอย่างที่คิด เพราะมีแม่สามีที่จิตใจโหดเหี้ยมอำมหิต ฮูหยินรองของสามีที่เป็นหลานสาวห่างๆของแม่สามีที่ใจแคบทำให้สองแม่ลูกที่อาศัยอยู่ในจวนไม่ต่างจากตกนรกทั้งเป็น ในตอนที่รู้ความฐานะที่แท้จริงของร่างนี้ นางเองก็รู้สึกโกรธแค้นบิดาที่แท้จริงขอ
"นังแก่นี่คือคนที่เจ้าส่งไปเพื่อกำจัดข้างั้นหรือ นางยอมรับความจริงหมดแล้ว ทั้งยังมีเอกสารลงลายมือชื่อ ยอมรับผิดเรื่องราวต่าง ๆ เอาไว้ครบถ้วน เช่นนั้นก็หมดประโยชน์" ซ่งลี่ถิงดึงกระบี่ขององครักษ์ที่อยู่ไม่ไกลจากนางก่อนจะเชือดเข้าที่ลำคอของจางมาหม่า เลือดของนางกระเด็นไปไกลจนถูกร่างของหนิงเหมยและฮูหยินผู้เฒ่าสตรีเหล่านั้นส่งเสียงกรีดร้องออกมาราวกับเสียสติ ซ่งลี่ถิงให้คนของนางจัดการบ่าวรับใช้ข้างกายของจางมาหม่า ในวิธีการเช่นเดียวกัน ทำให้ยิ่งเพิ่มเสียงกรีดร้องโหยหวนได้มากยิ่งขึ้นหญิงสาวกลับมานั่งที่เดิม ก่อนจะรับผ้าเช็ดมือจากสาวใช้มาแล้วเช็ดคราบเลือดที่กระเด็นถูกร่างของนางอย่างใจเย็น แล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ"สิ่งที่เป็นของข้า รีบนำออกมากองตรงนี้ให้หมด ข้าให้เวลาพวกเจ้าแค่หนึ่งชั่วยาม หาไม่แล้วข้าจะเผาจวนแห่งนี้ทิ้งซะ!"ซ่งลี่ถิงไม่ได้ต้องการแค่ขู่ แต่นางกล้าที่จะทำจริง ๆ อย่างแน่นอน เพราะเพียงแค่ความผิดที่สตรีทั้งสองเคยทำไว้กับนางนั้นต่อให้ถูกสับเป็นหมื่นชิ้นก็ยังไม่สาสมหนิงเหมยมีท่าทีไม่ยินยอม ก่อนจะเอ่ยออกมาอีก"ในจวนแห่งนี้ไม่มีสิ่งใดเป็นของมารดาเจ้าทั้งนั้น เจ้าก็แค่ขู่ เ
หลังจากที่ซ่งลี่ถิงกลับมาถึงเมืองหลวงแคว้นอู่ได้ไม่กี่วัน หลังจากที่เดินทางท่องเที่ยวล่องเรือมานานนับเดือน ก็ได้ยินข่าวลือที่ไม่ดีของนางแว่วออกมา ก่อนจะสั่งการให้ไผ่อิงส่งคนไปตรวจสอบเรื่องนี้ หากแต่สามีได้จัดการตรวจสอบเรื่องนี้เป็นที่เรียบร้อย ครั้งแรกที่ได้ยินข่าวลือนั่น ทำให้อู่ห่าวหรานโมโหจนควันออกหู เหล่าสตรีตระกูลซ่งนั่นรนหาที่ตายโดยแท้ เห็นทีคงจะปล่อยไว้ไม่ได้แล้วกระมัง ในขณะที่เขากำลังจะก้าวขาออกจากวังเพื่อมุ่งตรงไปยังจวนตระกูลซ่ง องครักษ์คนสนิทก็มารายงานเสียก่อนว่าในตอนนี้ ซ่งลี่ถิงได้เดินทางไปถึงที่นั่นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว อู่ห่าวหรานได้แต่พยักหน้าอย่างเข้าใจ ก่อนจะส่งองครักษ์ของเขาให้รีบติดตามไปในทันที พร้อมกับตัวเขาที่ก้าวขาขึ้นรถม้า แล้วให้จอดรถทิ้งระยะห่างออกไปไม่ไกลจากหน้าประตูจวน หากว่าภรรยาของเขาสู้กับคนเหล่านั้นไม่ไหว เขาจะได้พุ่งตรงเข้าไปช่วยเหลือได้อย่างทันเวลา ทางด้านซ่งลี่ถิง เมื่อรับรู้ที่มาของข่าวลือ นางก็จัดแจงสั่งการให้คนของนางนำตัวนักโทษที่ถูกกักขังเอาไว้ที่คุกใต้ดินจวนอ๋องขึ้นมา พร้อมกับจับยัดใส่รถม้า แล้วมุ่
และเมื่อปลายชิวหาสัมผัสกับบ่อน้ำหวานก็ทำให้ร่างบางพลันสั่นสะท้าน สะโพกผายแอ่นขึ้นตามจังหวะเร่งเร้าของชายหนุ่มไม่หยุดความเสียวซ่านพุ่งขึ้นสูงสุด ทำให้ปลายเท้าของนางเหยียดเกร็งพร้อมกับน้ำหวานที่พรั่งพรูออกมาจากปากถ้ำ ซ่งลี่ถิงหอบเหนื่อยสักพัก ก่อนจะมองเห็นสามีที่กำลังปลดเสื้อผ้าของตนเองออก พร้อมกับนั่งคุกเข่าเตรียมการที่จะปรนเปรอนางด้วยสิ่งที่ร้อนลวกสิ่งนั้นหญิงสาวไม่อาจเป็นคนเห็นแก่ตัวเฝ้ารอให้เขาปรนนิบัติอยู่ฝ่ายเดียว นางจึงลุกขึ้นแล้วใช้มือกอบกุมที่ส่วนนั้นของเขา ความใหญ่โตของมันที่หญิงสาวได้สัมผัสและใช้งานมาแล้วหลายต่อหลายครั้ง มันทั้งแข็งสู้มือและร้อนลวกยิ่งนักปลายชิวหาของนางสัมผัสกับปลายแท่งหยกอันร้อนลวก ความแข็งขืนและใหญ่โตของมัน ทำให้นางต้องใช้มือทั้งสองเพื่อกอบกุม แล้วค่อย ๆ ลิ้มชิมรสส่วนปลายอย่างใจเย็น"อ๊า ถิงถิง ช่างดีเหลือเกินภรรยาข้า"อู่ห่าวหรานไม่เอ่ยเปล่ามือทั้งสองข้างของเขายังจับที่ศีรษะเล็กของภรรยาก่อนจะลูบไล้ไปมาเบา ๆ และเมื่อหญิงสาวเริ่มครอบครองแท่งหยกของเขาด้วยริมฝีปาก พร้อมกับรูดขึ้นรูดลงเป็นจังหวะ ด้วยกลัวว่าภรรยาจะรู้สึกเมื่อยคอ เขาจึงได้ใช้มือหนาทั้งสองข้างเ
"พวกเจ้าเร่งเก็บของเร็วเข้า อย่าได้ชักช้า" ซ่งลี่ถิงที่ได้รับแจ้งจากสาวใช้ว่าสามีให้นางแต่งตัวสวย ๆ เพราะเขาจะพานางไปกินลมชมวิว ล่องเรือ หญิงสาวเลือกสวมชุดผ้าแพรพลิ้วไหวสีฟ้าสดใส ก่อนจะเดินออกมาด้านหน้าจวนแล้วพบกับอ้ายฉิงที่กำลังสั่งการให้บ่าวรับใช้ขนข้าวของขึ้นรถม้า ซ่งลี่ถิงได้แต่ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เพียงแค่ไปล่องเรือเหตุใดต้องเตรียมข้าวของไปมากมายถึงเพียงนี้ด้วยเล่า มิใช่ว่าไปเช้าเย็นกลับหรอกหรือ "เหตุใดต้องนำข้าวของไปมากมายถึงเพียงนี้ด้วยเล่า" องครักษ์หนุ่มหันมาก่อนจะเอ่ยตอบหญิงสาวอย่างสุภาพ"เรียนพระชายา เป็นคำสั่งของท่านอ๋องขอรับ""ถ้าเช่นนั้นก็ทำตามที่ท่านอ๋องสั่งเถิด แล้วท่านอ๋องของเจ้าอยู่ที่ใดกัน""ท่านอ๋องแวะไปจัดการธุระบางอย่างตั้งแต่เช้าตรู่ขอรับ ทรงให้พระชายาล่วงหน้าออกไปรอที่ท่าเรือได้เลยขอรับ""เข้าใจแล้ว เช่นนั้นก็ออกเดินทางกันเถิด""ขอรับ"ขบวนรถม้าของจวนอ๋องพร้อมกับข้าวของเครื่องใช้มากมาย มุ่งหน้าสู่ท่าเรือ หนานอ๋องได้รับพระเมตตาจากฝ่าบาทให้ใช้เรือลำใหญ่ของราชวงศ์ในการพาพระชายาท่องเที่ยวในครั้งนี้ชายหนุ่มจึงได้วางแผนเอาไว้ว่าจะพาภรรยาล่องเรือ
หนึ่งปีผ่านไปแสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาภายในห้องที่ซ่งลี่ถิงและอู่ห่าวหรานกำลังหลับพักผ่อนอยู่อย่างมีความสุข หญิงสาวค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาช้า ๆ ก่อนจะหันกลับไปมองสามีที่โอบกอดนางจากด้านหลัง พลันให้หวนคิดไปถึงเรื่องราวเมื่อหนึ่งปีก่อนย้อนกลับไปหนึ่งปีก่อนเหตุการณ์ช่วงที่ซ่งลี่ถิงถูกจับตัวไป ในตอนสุดท้ายที่นางพลัดตกจากหน้าผาสูงชัน ก่อนที่ร่างของสามีจะกระโดดตามนางลงไป หญิงสาวคิดว่าตนเองจะต้องตายไปพร้อมกับสามีในตอนนั้นเสียแล้ว ในขณะที่น้ำตากำลังหลั่งไหลและหัวใจของนางกำลังซาบซึ้งใจอยู่นั้นอยู่ ๆ มือหนาของอู่ห่าวหรานก็คว้าเข้ากับเถาวัลย์เส้นใหญ่ ก่อนจะค่อย ๆ โรยตัวลงไปยังซอกหินที่อยู่ระหว่างหน้าผาตรงนั้นมีถ้ำเล็ก ๆ ซ่อนอยู่ หัวใจที่ขมขื่นขณะคิดว่าตนเองกำลังจะตายแล้วกลับรู้สึกราวกับฝัน ทั้งยังรอดตายราวกับปาฏิหาริย์"ท่านอ๋อง! นะ นี่ พวกเราจะไม่ตายแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ" ดวงตาทอประกายของซ่งลี่ถิงทำให้อู่ห่าวหรานได้แต่ยกยิ้มก่อนจะเอื้อมมือรั้งเอาร่างบางเข้ามากอด"ใช่แล้ว โชคดีนักที่ตรงนี้มีเถาวัลย์อยู่ทั้งยังมีชะง่อนหินเช่นนี้"







