ตอนที่ 6

หลังจากวันนั้นซ่งลี่ถิงก็ไหว้วานอาจารย์ของนางให้เป็นผู้ออกหน้าซื้อขายที่ดินไร่ชาแห่งนั้นแทนนาง ซุนปินเฉินจัดการธุระให้กับศิษย์เพียงคนเดียวของเขาจนแล้วเสร็จก่อนจะกลับมาที่จวนพร้อมกับหม่าถัง

ในครั้งแรกที่หญิงสาวมาเอ่ยไหว้วานให้เขาช่วยเป็นธุระจัดการให้ ซุนปินเฉินก็แปลกใจอยู่ไม่น้อยว่าที่ดินที่หญิงสาวอยากจะได้นักหนานั้นจะเป็นเช่นไร หากเมื่อยามที่ไปเห็นด้วยตาตนเองแล้ว ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าที่ดินผืนนั้นช่างงดงามสมราคาจริง ๆ และเขาก็ยังได้รู้มาอีกว่า ใต้พื้นดินของที่ผืนนั้นยังมีแร่ทองคำอยู่อีกด้วย แววตาที่ทอดมองไปยังเด็กสาวจึงได้แปรเปลี่ยนไปอย่างมาก

หากหญิงสาวมีสายตาที่เฉียบแหลมปานนี้ เขาเองก็มิต้องกังวลสิ่งใดอีกแล้ว อย่างน้อยนางก็ยังสามารถมองหาหนทางทำเงินได้อย่างไม่ยากเย็นนัก ภายหน้าย่อมไม่ลำบากอย่างแน่นอน

"ท่านอาจารย์" ซ่งลี่ถิงมารอรับอาจารย์ของตนด้วยตนเองถึงหน้าจวน เมื่อเห็นเขาก้าวลงจากรถม้าก็ส่งเสียงร้องเรียกด้วยความตื่นเต้นทันที ซุนปินเฉินได้แต่ยกยิ้มด้วยความเอ็นดู

"เหตุใดจึงออกมาตากลมเช่นนี้เล่า"

"ข้ามารอท่านเจ้าค่ะ เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ"

"ทุกอย่างเรียบร้อยดี" ซุนปินเฉินยื่นกระดาษกรรมสิทธิ์ที่ดินผืนนั้นให้แก่หญิงสาวที่นั่งอยู่บนรถเลื่อน ก่อนจะเอามือทั้งสองข้างไพล่หลัง แล้วเอ่ยเตือนหญิงสาวด้วยน้ำเสียงไม่จริงจังนัก จากนั้นก็เดินนำเข้าเรือนไป

"ดูเสร็จแล้วก็รีบเข้าเรือนเสียประเดี๋ยวจะไม่สบาย"

"เจ้าค่ะท่านอาจารย์" ซ่งลี่ถิงพับกระดาษแผ่นนั้นอย่างเบามือก่อนจะเอามาทาบที่หน้าอกของนางอย่างรู้สึกภูมิใจ ต่อจากนี้ไปต่อให้ตระกูลซ่งจะไม่เหลียวแลนาง นางก็จะไม่สนใจสิ่งใดแล้ว เท่านี้ก็สามารถเลี้ยงดูคนของนางให้สุขสบายไปทั้งชาติ รวมถึงท่านอาจารย์ด้วยอีกคน ซ่งลี่ถิงคิดเอาไว้ว่ายามที่ท่านอาจารย์แก่ตัวไปนางจะขอเป็นผู้ดูแลเขาด้วยตนเอง จะปรนนิบัติเขาให้เหมือนดั่งบิดาผู้หนึ่งของนาง

ในขณะที่ซานซานกำลังจะเข็นรถเลื่อนของซ่งลี่ถิงเข้าไปในเรือน ก็มีสตรีวัยกลางคนผู้หนึ่งเดินผ่านมาและเมื่อหันไปก็พบว่าสตรีผู้นั้นคือ ท่านป้าสะใภ้สามตระกูลซ่งสายรองภรรยาของท่านลุงสาม บุตรชายของท่านปู่รอง ท่านป้าสะใภ้สามหรือหลิวเฟิงไช่เป็นสตรีอวบอ้วน ผิวคล้ำแดดทั้งยังชอบเอ่ยวาจาไม่ค่อยดีในยามที่เจอซ่งลี่ถิง โดยวันนี้นางมากับบุตรสาวที่อายุมากกว่าซ่งลี่ถิงสี่ปีแต่ยังมิได้ออกเรือนเสียที

"ท่านป้าสะใภ้สาม พี่หญิง ไม่ทราบว่ามีธุระอันใดหรือเจ้าคะ จึงได้มาถึงที่นี่" ซ่งเจียวอวี่ใช้สายตามองดูซ่งลี่ถิงที่นั่งอยู่บนรถเลื่อนด้วยสายตาเย้ยหยัน ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงดูถูก

"ข้ากับท่านแม่ก็เพียงแวะมาดูเจ้าเท่านั้น แต่วันนี้ก็ได้เห็นแล้วว่าเจ้าสบายดี"

"เจ้าค่ะ ข้าสบายดี"

"เจ้าสบายดี ก็ดีแล้ว ข้าผู้เป็นป้าสะใภ้ของเจ้าก็รู้สึกวางใจ"

"น้องสาว เจ้าช่างอาภัพนัก เจ้าพิการเช่นนี้จะมีผู้ใดรับเจ้าเป็นภรรยาได้เล่า"

"นั่นสิ อีกอย่างเจ้าก็ใกล้จะถึงวัยปักปิ่นแล้วใช่หรือไม่ ป้าเองก็พอจะรู้จักคนดี ๆ อยู่ไม่น้อย แม้ว่าเจ้าจะพิการแต่ก็เป็นถึงบุตรสาวท่านแม่ทัพ ถึงอย่างไรก็คงจะหาสามีได้ไม่ยากนัก เพียงแต่อาจจะเป็นได้เพียงฮูหยินรองหรือไม่ก็อนุภรรยา แต่เจ้าก็อย่าได้นึกน้อยใจเลย ตระกูลซ่งมั่งคั่งถึงเพียงนั้น บ้านสามีจะต้องปฏิบัติกับเจ้าเป็นอย่างดีแน่" ซ่งลี่ถิงไม่ตอบนางเพียงส่งยิ้มให้กับคนทั้งสองเท่านั้น ฝ่ายซ่งเจียวอวี่ผู้เป็นบุตรสาวเห็นว่า ซ่งลี่ถิงไม่ตอบโต้ก็รู้สึกได้ใจ ก่อนจะกล่าวต่อ

"โชคยังดีที่ใบหน้าของเจ้ายังถือว่าพอดูได้บ้าง แม้จะไม่งดงามเท่าข้าก็เถิด" ซานซานที่ได้ยินซ่งเจียวอวี่กล่าวออกมาเช่นนั้นก็นึกอยากจะหัวเราะ เหตุใดสตรีผู้นี้จึงได้กล้ากล่าวว่าคุณหนูของนางมิได้งดงาม แต่นางงดงามกว่า คำกล่าวเช่นนี้มิใช่ว่าที่บ้านนางไม่มีกระจกหรอกหรือ ช่างน่าขำนัก

"หากเจ้าต้องการความช่วยเหลือก็สามารถบอกกล่าวแก่ข้าได้ อย่างไรเราก็คนกันเอง" เมื่อหลิวเฟิงไช่กล่าวจบ ซ่งลี่ถิงก็ตัดบททันที นางเบื่อที่จะต้องทนฟังสองแม่ลูกนี้พร่ำเพ้อเต็มทนแล้ว

"เจ้าค่ะ เช่นนั้นหากท่านทั้งสองไม่มีธุระอันใดแล้วข้าขอตัวก่อนเจ้าค่ะ ได้เวลาดื่มยาแล้ว"

"เอาละ เจ้าไปเถอะ"

"เช่นนั้นข้าขอตัว" ซานซานรีบเข็นรถเลื่อนของนายสาวเข้าเรือนเพราะรู้สึกรำคาญสองแม่ลูกนั้นอยู่ไม่น้อย ก่อนจะได้ยินเสียงของคนทั้งคู่เอ่ยว่ากล่าวคุณหนูของนางด้วยน้ำเสียงดูแคลนตามหลังมา

"หึ เป็นเพียงคุณหนูผู้ไร้ค่าทั้งยังพิกลพิการ ยังกล้าจองหองอีก" ซ่งลี่ถิงจำได้ว่าเป็นเสียงของซ่งเจียวอวี่แต่หญิงสาวกลับมิได้ใส่ใจ ต่างจากซานซานสาวใช้คนสนิทที่รู้สึกโมโหจนแทบจะกระโจนเข้าใส่อีกฝ่าย แต่ถูกซ่งลี่ถิงรั้งไว้เสียก่อน

"นางจะกล่าวสิ่งใดก็ปล่อยนางไปเถิด เมื่อสุนัขเห่าเราก็มิควรเห่าตอบ"

"เจ้าค่ะคุณหนู" จากนั้นซานซานจึงได้เดินไปปิดประตูหน้าจวนโดยไม่สนใจเสียงของสองแม่ลูกนั่นอีก

หลังจากที่เข้ามาในเรือน ซุนปินเฉินที่ได้ยินเสียงของใครบางคนหน้าจวนจึงคิดที่จะเดินออกมาดู ก่อนจะเห็นว่าซ่งลี่ถิงเข้ามาในเรือนพอดี

"ผู้ใดมางั้นหรือ"

"เป็นท่านป้าสะใภ้สามกับบุตรสาวของนางเจ้าค่ะ"

"นางมาอีกแล้วหรือ คงจะมาตามดูว่าเจ้าเดินไม่ได้จริง ๆ หรือไม่"

"คงจะเป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ"

"เจ้าก็อย่าได้เก็บคำพูดพล่อย ๆ ของนางมาใส่ใจเลย คนเช่นนั้นไม่ควรค่าต่อการใส่ใจ"

"เจ้าค่ะ ศิษย์จะจำคำสอนของท่านอาจารย์ไว้"

"เช่นนั้นเจ้าก็ไปพักผ่อนเสีย"

"เจ้าค่ะท่านอาจารย์" ซุนปินเฉินมองออกไปที่ด้านหน้าประตูจวนก่อนจะแสดงใบหน้าบึ้งตึงออกมาอย่างไม่พอใจ คนตระกูลซ่งนี่หาดีไม่ได้สักคนเลยหรืออย่างไรกัน แขนเสื้อถูกสะบัดอย่างแรงก่อนอีกฝ่ายจะหันหน้าเดินกลับเข้าเรือนเพื่อไปต้มยาให้กับหญิงสาวต่อ