ตอนที่ 8

หลังจากที่ไร่ชาถูกปรับปรุงดูแลเป็นอย่างดีเมื่อเวลาผ่านไปราวหนึ่งเดือนก็เริ่มให้ผลผลิต ยอดชาอ่อน ๆ เริ่มผลิใบให้สามารถเก็บเกี่ยวได้ทั้งยังมีกลิ่นเฉพาะตัวของแต่ละสายพันธุ์ ก่อนหน้านี้ซ่งลี่ถิงสั่งให้เหล่าหลีสร้างโรงเรือนที่เอาไว้อบใบชาถึงสี่โรงเรือน โดยแยกใบชาแต่ละสายพันธุ์เก็บในโรงเรือนที่แยกกันเพื่อป้องกันการรวมกลิ่นของชา โรงเรือนทั้งสี่ถูกสร้างจนกระทั่งแล้วเสร็จก่อนที่จะเริ่มลงมือเก็บชาหลงจิ่งเป็นสายพันธุ์แรก

ใบชารอบแรกถูกเก็บก่อนจะถูกนำมาอบในโรงเรือนที่เต็มไปด้วยความร้อนที่พอเหมาะ  ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ อบอวลไปทั่วบริเวณ 

"คุณหนูหอมกลิ่นใบชาเหลือเกินเจ้าค่ะ"

"อืม ใช่"

"แล้วต้องอบนานเท่าใดเจ้าคะ"

"ราว ๆ สามวัน เมื่อแห้งสนิทก็สามารถเก็บไว้ขายได้แล้ว"

ในขณะที่ซ่งลี่ถิงกำลังอธิบายเรื่องใบชาให้สาวใช้ตนได้เรียนรู้ก็มีบ่าวรับใช้ผู้หนึ่งเดินเข้ามารายงาน

"คุณหนูขอรับ มีคนมาขอพบท่านขอรับ"

"ผู้ใดหรือ"

"มิทราบขอรับ"

"เช่นนั้นก็ให้เขาไปรอที่เรือนรับรองก่อนเถิด ประเดี๋ยวสักครู่ข้าจะตามไป"

"ขอรับคุณหนู" ซ่งลี่ถิงเกิดความสงสัยจึงได้สั่งการให้ซานซานเข็นรถเลื่อนของนางตรงไปยังเรือนรับรองที่อยู่อีกด้านของไร่ชา ซึ่งเป็นด้านหน้าทางเข้าไร่ เพื่อสะดวกต่อการรับรองแขกที่มาติดต่อขอซื้อใบชา

"คุณหนูเจ้าคะหรือจะเป็นพ่อค้ามาติดต่อซื้อใบชาเจ้าคะ"

"ข้ายังมิได้ประกาศให้ผู้ใดรู้ แล้วเขาจะรู้ได้อย่างไรกันแต่ถ้าหากเป็นเช่นนั้นจริง นี่คงเป็นลูกค้ารายแรกของเราเลยกระมัง" ซ่งลี่ถิงที่ยังคงเกิดความสงสัยอยู่ในใจ พลันปลอบใจตัวเองด้วยคำพูดในแง่บวก

และเมื่อได้มาพบซ่งลี่ถิงก็ต้องแปลกใจเมื่อชายคนดังกล่าวคือบุรุษที่เคยช่วยชีวิตนางไว้ เป็นพี่ชายผู้มีพระคุณผู้นั้น

"ข้าน้อยซ่งลี่ถิงเจ้าค่ะ"

"แม่นางน้อยพบกันอีกแล้ว ช่างบังเอิญเสียจริง" อู่ห่าวหรานเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนต่างจากปกติ ทำให้เหล่าองครักษ์เงาที่แฝงตัวอยู่ถึงกับขนลุกกันถ้วนหน้า พวกเขาอยู่กับท่านอ๋องมานานตั้งแต่ที่อีกฝ่ายย้ายถิ่นฐานมาที่เจียงหนาน ก่อนจะพบว่าไม่เคยมีสักครั้งที่หนานอ๋องจะทรงสนใจสตรีเพศทั้ง ๆ ที่อายุก็ล่วงเลยมาจนกระทั่งยี่สิบหกปีแล้ว แต่คุณหนูซ่ง กลับเป็นข้อยกเว้นเสียนี่ ว่าแต่ว่าเด็กสาวตรงหน้าดูก็รู้ว่าอายุมิน่าจะเกินสิบสามสิบสี่ทั้งยังไม่พ้นวัยปักปิ่น เรียกได้ว่ายังไม่พร้อมจะออกเรือนเสียด้วยซ้ำ แต่หนานอ๋องของพวกเขากลับทำราวกับตนเองเป็นหนุ่มน้อยที่พึ่งได้รู้จักกับคำว่ารัก อย่างไรอย่างนั้น ทำเอาเหล่าองครักษ์ถึงกับกลอกตามองบนกันเลยทีเดียว

"บังเอิญหรือเจ้าคะ ท่านคือ... พี่ชายผู้มีพระคุณผู้นั้น!"

"ดีใจยิ่งนักที่เจ้ายังจดจำข้าได้"

"ลี่ถิง ไม่มีทางลืมท่านได้หรอกเจ้าค่ะ ไม่ทราบว่าพี่ชายมาถึงที่นี่มีอันใดให้ลี่ถิงรับใช้หรือเจ้าคะ"

"เจ้าเรียกข้าว่าห่าวอู๋เถิด"

"เอ่อ เจ้าค่ะ พี่ชายห่าว"

"ได้ข่าวว่าไร่ชาที่นี่ถูกซื้อเพื่อปรับปรุง ตัวข้าเองเคยทำการซื้อขายใบชาที่นี่มาตั้งแต่สมัยยังเป็นของท่านจง มาวันนี้เปลี่ยนมือไปแล้วแต่ก็ยังมั่นใจว่าใบชาของที่นี่ย่อมคุณภาพดีเช่นเดิม" ซ่งลี่ถิงที่ได้ยินว่าอีกฝ่ายต้องการซื้อชาหญิงสาวก็ยกยิ้มจนถึงดวงตาก่อนจะเชิญอีกฝ่ายนั่งแล้วให้สาวใช้ไปนำชาชั้นดีมารับรองแขก

"พี่ชายห่าวมาที่นี่ย่อมตัดสินใจไม่ผิดเจ้าค่ะ ซานซานนำชาปี้หลัวชุนมารับรองพี่ชายห่าว"

"เจ้าค่ะคุณหนู"

"ชาปี้หลัวชุนเช่นนั้นหรือ คุณหนูซ่งช่างใจกว้างยิ่งนัก" ซ่งลี่ถิงยกยิ้มก่อนจะกล่าวตอบ

"ลี่ถิงอยากตอบแทนพี่ชายห่าวที่ท่านเคยช่วยเหลือเราไว้ เรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้ย่อมไม่มีปัญหาอันใด แล้วไม่ทราบว่าพี่ชายห่าวอยากจะได้ใบชาแบบใดหรือเจ้าคะ" อู่ห่าวหรานคอยจับจ้องใบหน้าเรียวเล็กที่เกลี้ยงเกลาของหญิงสาว ในยามที่อีกฝ่ายขยับริมฝีปากกล่าววาจาเจื้อยแจ้วช่างน่าเอ็นดูยิ่งนัก

"ที่นี่มีชาชนิดใดบ้างหรือ"

"ในตอนนี้ที่พร้อมขายมีเพียงชาหลงจิ่งเท่านั้นเจ้าค่ะ ส่วนชาปี้หลัวชุน ชาไป๋หาวอิ๋นเจิน และชาอู่อี๋เหยียนฉานั้นยังไม่ถึงเวลาเก็บเกี่ยวเจ้าค่ะ อาจจะต้องบำรุงไปอีกสักระยะ จึงจะสามารถเก็บเกี่ยวได้"

"ค้าขายกับนายท่านจงมานานไม่คิดว่าที่นี่จะมีชาพันธุ์ดีถึงสี่ชนิด"

"เห็นว่ากำลังอยู่ในช่วงทดลองปลูกแต่ท่านลุงก็มาจากไปเสียก่อนเจ้าค่ะ ลี่ถิงพอมีความรู้เรื่องชามาบ้างจึงได้ทำการปรับปรุงและดูแลต่อเจ้าค่ะ"

"แม่นางน้อยช่างเก่งกาจยิ่งนัก"

"หามิได้เจ้าค่ะ พี่ชายห่าวเอ่ยชมเกินไปแล้ว ลี่ถิงเพียงชื่นชอบการดื่มชาจึงได้สนใจเรียนรู้เจ้าค่ะ" ชายหนุ่มพยักหน้าอย่างพอใจดวงตาที่ทอดมองหญิงสาวส่งประกายระยิบระยับ ก่อนที่เขาจะรีบกลบเกลื่อนเพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกตื่นตระหนกเสียก่อน

ซานซานเดินกลับมาพร้อมกับกล่องไม้ที่ใช้บรรจุชาปี้หลัวชุน ในยามที่ซ่งลี่ถิงเปิดกล่องชา กลิ่นของใบชาอ่อน ๆ ก็ลอยขึ้นมาทำให้เกิดความรู้สึกพิเศษยิ่งนัก

"ชานี้... ช่างมีกลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ยิ่งนัก กลิ่นหอมอ่อน ๆ แต่ไม่อาจจางหายไปในทันที หากได้รวมตัวกับน้ำที่มีความร้อนพอเหมาะ รสชาติจะต้องพิเศษไม่แพ้กลิ่นของมันเป็นแน่"

"ใช่แล้วเจ้าค่ะ ชาปี้หลัวชุนจะมีกลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ไม่เหมือนใครจริง ๆ พี่ชายห่าวช่างรอบรู้ยิ่งนัก"

"มิกล้า ๆ ข้าเป็นเพียงคนคนหนึ่งที่ชื่นชอบการดื่มชาเช่นเดียวกับท่าน"

"ชามาแล้ว เช่นนั้น เชิญพี่ชายห่าวที่โต๊ะน้ำชาด้านโน้นดีกว่าเจ้าค่ะ"

ซ่งลี่ถิงเป็นคนที่หลงใหลในการดื่มชาทั้งยังหลงใหลในการชงชาเป็นอย่างยิ่ง ในโลกก่อนนางถึงกับลงทุนลงแรงข้ามน้ำข้ามทะเลไปเรียนวิธีการชงชาแบบโบราณจากประเทศญี่ปุ่น โต๊ะน้ำชาของนางจึงได้ถูกออกแบบเป็นโต๊ะอุ่นขาแบบญี่ปุ่นที่ใช้ในฤดูหนาว และโต๊ะน้ำชาแบบห้อยขา ซึ่งในครั้งนี้ซ่งลี่ถิงเลือกใช้โต๊ะน้ำชาแบบห้อยขาเพราะนั่งพับขานาน ๆ อาจมีผลกระทบต่อกระดูกของนางได้ง่าย หญิงสาวจึงพยายามที่จะหลีกเลี่ยงมันเสีย

ในขณะที่กำลังจะก้าวลงจากรถล้อเลื่อนโดยมีซานซานเป็นผู้ช่วยพยุงร่างของหญิงสาวก่อนจะลงไปนั่งที่โต๊ะห้อยขา อู่ห่าวหรานที่เห็นอาการบาดเจ็บที่ขาทั้งสองข้างของเด็กสาวก็พลันรู้สึกหนาวสะท้านในใจไม่น้อย ดวงตาที่ทอดมองไปยังร่างเล็กมิใช่แววตาแห่งความสงสารหรือเวทนาเช่นที่ผู้อื่นมองนางแต่เป็นแววตาของความเห็นอกเห็นใจเสียมากกว่า ซ่งลี่ถิงรู้สึกเก้อเขินไม่น้อยที่ตนเองมีสภาพที่ไม่เต็มสิบส่วนเช่นนี้ ก่อนที่หญิงสาวจะเอ่ยขออภัย

"ต้องขออภัยพี่ชายห่าวแล้ว ช่างน่าอายยิ่งนัก"

"มิใช่เรื่องน่าอายเลยแม้แต่น้อย คนที่ทำให้เจ้าเป็นเช่นนี้ต่างหากที่ต้องรู้สึกละอายใจ"

"เอ๊ะ! ท่าน..." ดวงตาของซ่งลี่ถิงบ่งบอกถึงความสงสัยในคำพูดของชายหนุ่มไม่น้อย 

"มิกล้า ข้าเพียงคาดเดาเท่านั้น"

"เจ้าค่ะ" 

หญิงสาวลงมือชงชาปี้หลัวชุน โดยเริ่มจากขั้นตอนการใช้น้ำร้อนล้างถ้วยชาก่อนจะล้างกาน้ำชาที่ใช้ชงชา ชาที่ถูกชงในน้ำแรกจะถูกเทแยกออกไป ก่อนจะเติมน้ำร้อนในอุณหภูมิที่เหมาะสมในน้ำที่สอง แล้วจึงรินชาใส่ถ้วยให้กับแขก ทุกขั้นตอนล้วนกระทำด้วยความประณีตและเอาใจใส่ ทำเอาอู่ห่าวหรานจ้องมองอย่างมิอาจคลาดสายตา ดวงตาของเขาบ่งบอกถึงความหลงใหลในตัวเด็กสาวอย่างปิดไม่มิด ก่อนจะกระแอมไอเพื่อเรียกสติของตนคืนมาในยามที่ถ้วยชาถูกยื่นมาอยู่ตรงหน้า

"อะแฮ่ม!"

"ชาเจ้าค่ะ"

"ขอบคุณ" ชายหนุ่มใช้สองมือในการยกชาขึ้นก่อนจะดมกลิ่นของชาที่ค่อย ๆ ระเหยขึ้นตามความร้อนที่พอเหมาะ แล้วยกขึ้นจิบอย่างละเมียดละไม ความขมที่สัมผัสได้จากโคนลิ้นก่อนจะได้รับรสสัมผัสความหวานอ่อน ๆ จากปลายลิ้น เป็นรสชาติที่พิเศษจริง ๆ

"อื้ม รสชาติพิเศษสมคำร่ำลือจริง ๆ"

"ใช่ไหมเจ้าคะ ข้าเองก็ชอบดื่มชาชนิดนี้เช่นกัน เสียดายที่ชาไป๋หาวอิ๋นเจิน ยังไม่สามารถเก็บผลผลิตได้ มิเช่นนั้นคงจะนำออกมาให้ท่านได้ลองชิมดูแล้วเจ้าค่ะ"

"หากเป็นเช่นนั้น ไว้คราวหน้าข้าจะขอแวะเวียนมาดื่มชาอีกได้หรือไม่" ซ่งลี่ถิงมองใบหน้าหล่อเหลาของอีกฝ่าย เมื่อเขาเอ่ยออกมาเช่นนั้นหัวใจของหญิงสาวในร่างของสาวน้อยผู้หนึ่งก็เกิดเต้นแรงขึ้นอย่างไม่เป็นจังหวะ ก่อนจะก้มลงเพื่อหลบสายตาคู่นั้น

"ยะ ยินดีเจ้าค่ะ"

"ส่วนครั้งนี้ ขอเป็นชาหลงจิ่งสักหนึ่งร้อยชั่ง ก็แล้วกัน"

"เช่นนั้นใบชาร้อยชั่งนี้อีกสักราวเจ็ดวันได้หรือไม่เจ้าคะ พอดีว่าใบชาของข้าพึ่งทำการเก็บเกี่ยวยังต้องอบแห้งอีก ในขั้นตอนนี้อาจจะต้องใช้เวลาหลายวัน"

"ได้ เช่นนั้นอีกเจ็ดวัน ข้าจะมารับมันด้วยตนเอง"

"เจ้าค่ะ ข้าจะรอ" ซ่งลี่ถิงเอ่ยตอบพร้อมกับอมยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปากของนาง โดยหารู้ไม่ว่าทุกการกระทำของเด็กสาวล้วนอยู่ในสายตาของจิ้งจอกเฒ่าตัวนี้ตลอดเวลา