บทที่ 11

แสงแดดอ่อนของยามสายลอดผ่านผ้าม่านสีครีมที่พลิ้วไหวตามแรงลมยามเช้า กลิ่นดอกไม้จากสวนหลังคฤหาสน์ลอยอ้อยอิ่งเข้ามาแตะจมูก กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของลาเวนเดอร์และกุหลาบขาวคล้ายจะปลุกร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงนุ่มค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ๆ

เซเรน่าขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความงุนงง พร้อมภาพเหตุการณ์ในบึงบัวเมื่อวานแล่นกลับมาเหมือนหนังสั้นที่เล่นซ้ำไปมา

เสียงน้ำ เสียงกรีดร้องของกอหญ้า

แรงดึงที่ฉุดร่างเธอลงใต้น้ำ

และใบหน้าคมคายของชายคนหนึ่งที่กระโจนลงมาช้วยเธอขุ้นจากบึงโดยไม่ลังเล

ไซรัส...

ชายผู้ซึ่งเป็นตัวร้ายผู้โหดเหี้ยม ที่เข้ามาช่วยชีวิตเธอแทนที่จะช่วยกอหญ้าตามบทเดิม

“เรื่องราวมันเริ่มเปลี่ยนไปอีกแล้วสินะ”

ริมฝีปากของเซเรน่ายกยิ้มจาง ๆ อย่างไม่รู้ตัว เธอพึมพำเบา ๆ เสียงแหบพร่าเพราะฤทธิ์ไข้ที่ยังไม่หาย ก่อนที่ความคิดจะดำเนินต่อ เสียงเคาะประตูเบา ๆ พลันดังขึ้นสองครั้ง

“เซเรน่า…” เสียงเรียกนุ่มทุ้มที่เธอจำได้ดีดังขึ้น

“พี่ธันเหรอคะ” เธอเอ่ยเรียก ก่อนที่ประตูจะเปิดออกอย่างแผ่วเบา

ไม่นานชายหนุ่มในเชิ้ตขาวก็เดินเข้ามา ใบหน้าคมสันสะอาดสะอ้าน ดวงตาเต็มไปด้วยความห่วงใยทันทีที่เห็นน้องสาวนอนซมอยู่บนเตียงกว้าง

“เป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนหรือเปล่า” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามพลางเดินเข้ามานั่งข้างเตียง เขาเอื้อมมือแตะหน้าผากของเธอเพื่อวัดไข้

“ยังร้อนอยู่นิดหน่อย แต่ดีขึ้นแล้วค่ะ...แล้วก็ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วงอีกแล้ว” เซเรน่าตอบด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน พยายามไม่ให้เสียงของตนสั่นเครือ

“จะไม่ให้ห่วงได้ยังไงล่ะเซเรน่า พี่เกือบจะบ้าตอนรู้ข่าวว่าเธอตกน้ำ” ธันวาเหลือบมองไปรอบห้องที่เงียบงันก่อนจะเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ “แล้วไอ้ภาคินมุนอยู่ไหน มันรู้ไหมว่าน้องเกือบจะตายเพราะตกน้ำ?”

“เขารู้นั่นแหละค่ะ แต่ตอนนั้นเขามัวแต่ช่วยคนอื่นอยู่”

คำถามนั้นทำให้เซเรน่านิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบ

“คนอื่น?” ธันวาขมวดคิ้ว “อย่าบอกนะว่า…”

“กอหญ้าค่ะ”

เซเรน่าพูดตัดบทก่อนที่พี่ชายจะถามจนจบ น้ำเสียงของเธอเรียบเกินกว่าจะตีความว่าเสียใจ

“เขาปล่อยให้เธออยู่แบบนี้ได้ยังไง ทั้งที่เป็นภรรยาของมันแท้ ๆ ” ชายหนุ่มเม้มปากแน่นทันที

“อย่าว่าเขาเลยค่ะพี่ธัน เขาก็แค่ทำในสิ่งที่เขาคิดว่าถูกต้อง ส่วนฉันก็แค่ไม่ได้อยู่ในหัวใจของเขา” เธอยิ้มบาง ๆ ราวกับไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอะไร

“แต่เธอยังเป็นภรรยามัน! คนแบบนั้นไม่ควรได้รับความภักดีจากเธอเลย เซเรน่า”

ธันวาเสียงแข็งขึ้นเล็กน้อย ความโกรธปะปนความเป็นห่วงทำให้แววตาเขาเคร่งเครียด หญิงสาวหันมองเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนปนเหนื่อยล้า

“ฉันในตอนนี้ไม่ได้ภักดีต่อเขาหรอกค่ะ ฉันแค่เป็นภรรยาในนามของเขาไปวัน ๆ ก็เท่านั้นเอง”

บรรยากาศในห้องเงียบลง เหลือเพียงเสียงนาฬิกาที่เดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ธันวามองใบหน้าของน้องสาวอย่างเป็นห่วงในความสัมพันธ์แสนท็อกซิก เขาหยิบกล่องผลไม้ที่เตรียมมาออกจากถุง

“กินหน่อยสิ จะได้มีแรง” เขาพูดพลางปอกแอปเปิ้ลให้เธออย่างใจเย็น

“พี่ยังเหมือนเดิมเลยนะคะ ดูแลน้องสาวเหมือนเด็ก ๆ ตลอด” เซเรน่าหัวเราะเบา ๆ แต่ในหัวกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด

“แล้วเธอยังเหมือนเดิมหรือเปล่า” เขาเอ่ยถามเสียงเบา “ยังยิ้มได้ทั้งที่เจ็บอยู่ข้างใน”

หญิงสาวชะงัก มองหน้าธันวา ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ตอนแรกคิดว่าอีกฝ่ายจะจับได้แล้วว่าเธอไม่ใช่เซเรน่าตัวจริง ทว่าความจริงแล้วชายหนุ่มกลับคิดว่าเธอคงเจ็บปวดในเรื่องของภาคิน เซเรน่าจึงเออออตามเพื่อไม่ให้เขาสงสัย

“พี่ธันคะ...บางทีคนเราก็ต้องเรียนรู้จะยิ้มทั้งที่ไม่มีอะไรน่าหัวเราะ มันช่วยให้หายใจได้ง่ายขึ้น”

“เธอไม่จำเป็นต้องเข้มแข็งตลอดเวลาก็ได้” ชายหนุ่มมองเธอด้วยแววตาห่วงใย

“แต่ในที่แบบนี้ ถ้าไม่เข้มแข็ง ฉันคงจะโดนกลืนหายไปแน่ ๆ” เซเรน่าพูดพลางเหลือบตามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นเหล่าสาวใช้กำลังเดินสวนกันไปมาในสวน ซึ่งตอนนี้คงเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของกอหญ้า

“ฉันได้ยินข่าวลือในบ้านหลังนี้แล้ว” ธันวากล่าวเสียงเย็น “พวกสาวใช้พูดกันไปทั่วว่ากอหญ้าน่ารัก สดใส เป็นคนอบอุ่น ส่วนเธอน่ะ ใจร้าย ขี้อิจฉาราวกับนางร้ายในละคร”

“ปล่อยเขาพูดไปเถอะค่ะ ฉันเหนื่อยเกินกว่าจะสนใจว่าคนอื่นจะคิดยังไง” เซเรน่าตอบเรียบ

“เธอเปลี่ยนไปมากนะ เซเรน่า” ธันวานิ่งไป

“ใช่ค่ะ ฉันไม่ใช่เซเรน่าคนเดิมอีกแล้ว” เสียงของเธอแผ่วเบาแต่หนักแน่นราวกับยืนยัน

“ถ้าอะไร ๆ มันเกินจะทน พี่จะพาเธอกลับบ้าน อย่าอยู่ในที่ที่มีแต่ความลำบากใจแบบนี้”

“ขอบคุณค่ะพี่ธัน แต่ขอฉันอยู่ต่ออีกหน่อย ฉันอยากรู้ว่าถ้าฉันเปลี่ยนเส้นเรื่องไปแล้ว มันจะจบลงแบบไหน”

“เส้นเรื่อง?”

ธันวาทวนคำอย่างงง ๆ แต่เซเรน่ากลับเพียงยกยิ้มไม่ตอบอะไร เธอเริ่มกับสนุกกับนิยายเรื่องนี้เสียแล้ว อยากรู้ว่าหลังจากนี้กอหญ้าจะทำอะไรอีก และภาคินจะโง่งมหลงมารยาของกอหญ้าไปถึงไหน และมันยังไม่ถึงเวลาที่เธอจะหย่าตอนนี้

หลังจากนั้นเวลาผ่านไปจนถึงช่วงบ่าย ธันวายังอยู่ดูแลเธอไม่ห่าง เขาเปลี่ยนผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าผากให้ และอ่านหนังสือให้ฟังจากนิยายเล่มที่เธอวางไว้บนโต๊ะหัวเตียง ราวกับเธอเป็นเด็ก ๆ ทว่าเซเรน่าก็ไม่อยากแย้งอะไร เลยปล่อยให้เขาเล่าต่อไป

ระหว่างนั้นเสียงหัวเราะใส ๆ ของกอหญ้าจากสวนลอยเข้ามาเป็นระยะ เหมือนเสียงกระดิ่งที่สะท้อนความต่างระหว่างสองหญิงสาว เซเรน่าลอบถอนหายใจเมื่อนึกถึงคำพูดของสาวใช้ ที่กล่าวว่ากอหญ้าอาการทรุดหนักคนภาคินต้องอยู่เฝ้าดูอาการ

แล้วทำไมตอนนี้เธอกลับไปนั่งหัวเราะคิกคักอยู่ในสวนได้ ทั้งที่ตอนนี้เซเรน่ากลับนอนซมจากพิษไข้

เวลาเดียวกันทางศาลากลางสวนใหญ่ของคฤหาสน์ ภาคินกำลังยืนอยู่ที่ระเบียง มือหนึ่งถือแก้วกาแฟ อีกมือซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกง แววตาเขามองออกไปยังสวนกุหลาบที่เซเรน่าเคยดูแล ดอกไม้ยังคงบานสะพรั่งงดงาม ในขณะที่ภาคินไม่เข้าใจว่าทำไมภาพหญิงสาวในสภาพร่างกายอ่อนแรงเมื่อวาน ถึงตามหลอกหลอนอยู่ในหัวไม่หยุด

“คุณภาคินคะ…เห็นพี่ ๆ แม่บ้านบอกว่าคุณเซเรน่าฟื้นแล้ว” เสียงหวานของกอหญ้าดังขึ้นจากด้านหลัง

“อืม” เขาตอบสั้น ๆ ก่อนจะเบือนสายตากลับไปที่สวนอีกครั้ง

“เป็นห่วงเธอเหรอคะ?” กอหญ้าสังเกตสีหน้าของเขา แล้วค่อย ๆ เดินเข้ามาใกล้

“ไม่ใช่ ฉันแค่สงสัย ว่าทำไมเรื่องแบบนี้ถึงเกิดขึ้นได้”

“กอหญ้าขอโทษนะคะ… ทั้งหมดเป็นเพราะฉันเองค่ะ” เธอพูดเสียงสั่น ปากเม้มจนดูอ่อนแอน่าสงสาร

“ช่างมันเถอะ เธอไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”

ภาคินยกยิ้มอย่างอ่อนโยน พลางยกมือลูบกลุ่มนมนุ่มของกอหญ้าเบา ๆ แต่นัยน์ตาคมกลับจับจ้องไปยังหน้าต่างห้องนอนของเซเรน่า แววตาที่เคยเย็นชายามนี้เริ่มแฝงความลังเลบางอย่างโดยไม่รู้ตัว

เกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่เซเรน่า