บทที่ 12

บรรยากาศในห้องนั่งเล่นยามเย็นเงียบสงบ มีเพียงแสงอาทิตย์อ่อน ๆ ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา เซเรน่านั่งอยู่บนโซฟามือเรียวกุมถ้วยชาสีขาวไว้ ข้างตัวมีหนังสือปกแข็งที่เปิดค้างอยู่ เธอค่อย ๆ ยกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ กลิ่นหอมของชาเอิร์ลเกรย์แตะปลายจมูก รสขมละมุนของมันคล้ายกับความรู้สึกในใจที่สงบของเซเรน่า

ไม่นานเสียงเครื่องยนต์รถยนต์คันหรูดังขึ้นจากด้านนอก ก่อนที่ประตูคฤหาสน์จะเปิดออก เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะหนักแน่น เพียงเท่านั้นเธอก็จำได้ดีแม้ไม่ต้องมองก็รู้ว่าใครกำลังกลับมา

ภาคินกลับมาแล้วสินะ...

ภาคินเดินเข้ามาในด้วยสีหน้าเรียบเฉียบ แต่ในดวงตาคมกลับมีบางอย่างปะปนอยู่ ทั้งหงุดหงิดและไม่เข้าใจ เมื่อเห็นท่าทีนิ่งเฉยของเซเรน่าที่มีต่อเขามาสักพัก

“กลับมาแล้วเหรอคะ” เซเรน่าเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ โดยไม่เงยหน้าจากหนังสือ

“เซเรน่า เธอกำลังเล่นละครอะไรอีก”

ภาคินหยุดเท้าอยู่ตรงหน้าโซฟา มองหญิงสาวที่นั่งนิ่งราวกับเขาเป็นเพียงอากาศ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง เซเรน่าปิดหนังสือช้า ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยของเธอนิ่งสงบราวกับผืนน้ำ

“ฉันไม่ได้เล่นละครค่ะ แค่กำลังใช้ชีวิตของตัวเองเท่านั้นเอง”

“ใช้ชีวิต?” เขาทวนคำ เสียงต่ำลง “โดยการทำเหมือนไม่เห็นฉันอยู่ในสายตาเหรอ”

“ถ้าคุณต้องการให้ฉันสนใจทุกครั้งที่คุณขยับตัวล่ะก็ ฉันคงต้องเลิกหายใจไปก่อน” เซเรน่าหัวเราะเบา ๆ

“เธอปากร้ายขึ้นนะ” คำพูดนั้นแทงเข้าไปกลางใจชายหนุ่ม เขากัดฟันแน่น

“ฉันไม่ได้พูดเพื่อต่อปากต่อคำค่ะ ฉันแค่เหนื่อยที่จะตามหลังใครเหมือนเงา แล้วคืนนี้อยากทานอะไรคะ ฉันจะให้แม่บ้านเตรียมไว้” เธอพูดเรียบ ๆ พลางวางหนังสือลงบนโต๊ะ

ภาคินมองเธออย่างไม่เชื่อสายตา ผู้หญิงคนนี้ใช่หรือเซเรน่าที่เคยร้องไห้ขอให้เขาอยู่ด้วยทุกคืน ใช่ผู้หญิงที่เคยงอแงเมื่อเขากลับบ้านดึกงั้นเหรอ

ยามนี้กลับเปลี่ยนไปราวกับคนล่ะคน ตอนนี้เธอนิ่งเกินไป จนเขาหงุดหงิดอย่างประหลาด

“จะทำตัวนิ่งเฉยไปถึงเมื่อไหร่” เขาถามอีก เสียงต่ำเหมือนคำข่มขู่

“จนกว่าจะไม่รู้สึกอะไรกับคุณอีกแล้วมั้งคะ”

เมื่อสิ้นเสียงหวานของเซเรน่า บรรยากาศภายในห้องโถงเงียบลงทันที เสียงนาฬิกาดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่ภาคินจะพูดอะไรต่อ เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากอีกฝั่งของห้อง กอหญ้าปรากฏตัวในชุดเดรสลายดอกไม้สีพาสเทลที่ภาคินเป็นคนซื้อให้ ใบหน้าน่ารักแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน ดวงตากลมโตดูเปล่งประกายอย่างตั้งใจ

“พี่ภาคิน กลับมาแล้วเหรอคะ วันนี้ฉันทำขนมไว้ให้ด้วยนะคะ อยากให้พี่ชิมจัง” เธอเดินเข้าไปหาชายหนุ่มอย่างออดอ้อน มือเรียวแตะต้นแขนเขาเบา ๆ

พี่?

ดูเหมือนความสัมพันธ์ระหว่างภาคินกับกอหญ้า สนิทสนมกันรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง ทั้งที่ภรรยาอย่างเซเรน่าไม่เคยได้เรียกเขาด้วยคำนั้น แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกอะไร เพราะเธอไม่ใช่เซเรน่าตัวจริงเสียหน่อย

“อืม ไว้ทีหลังแล้วกัน ฉันเหนื่อย” ภาคินตอบ แต่สายตาก็อ่อนลงทันที

“ก็ได้ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว” กอหญ้าทำปากเบะ ก่อนเธอจะหันมายิ้มให้เซเรน่า “คุณเซเรน่าคะ เรื่องเมื่อวาน...ฉันอยากขอโทษอีกครั้งค่ะ เรื่องวันนั้น...มันเป็นความผิดของฉันเองจริง ๆ”

“ไม่เป็นไรค่ะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว”

เซเรน่ายิ้มบาง ๆ พลางคิดในใจ มีเวลาให้ขอโทษเธอทั้งวัน แต่หญิงสาวกลับเลือกรอให้ภาคินกลับมาและกล่าวขอโทษเธอต่อหน้าเขา ด้วยใบหน้ารู้สึกผิดจนใครเห็นก็ต้องสงสาร

ทว่ากลับไม่ใช่เซเรน่า

“แต่ฉันรู้สึกผิดมากจริง ๆ นะคะ ฉันไม่อยากให้คุณเซเรน่าคิดว่าฉันตั้งใจจะทำให้ดูแย่ หรือแย่งความสนใจจากใครบางคน” กอหญ้าพูดเสียงหวานแต่สายตากลับวาววับ

“ฉันไม่คิดหรอกค่ะ เพราะไม่มีอะไรให้แย่งตั้งแต่แรก” เซเรน่าตอบเรียบ น้ำเสียงเย็นแต่ไม่เสียมารยาท

“คุณพูดเก่งจังเลยนะคะ ฉันอิจฉาจังที่พูดได้ตรง ๆ แบบนั้น” กอหญ้าชะงักไปนิด แต่ยังคงฝืนยิ้ม

“ตรงไปตรงมา บางทีมันก็ไม่จำเป็นต้องสวยงามหรอกค่ะ แค่พูดความจริงก็พอ”

“อืม...แต่บางทีผู้หญิงก็ควรพูดให้น่ารักบ้างนะคะ จะได้ไม่ดูแข็งเกินไป” กอหญ้าพูดพลางยิ้มหวานแต่สายตากรีดราวมีหนาม

“แต่บางที ‘ความน่ารัก’ ก็อาจแปลว่า ‘เสแสร้ง’ สำหรับบางคนก็ได้นะคะ” เซเรน่าเงยหน้ามองเธอ ยกยิ้มจาง ๆ

คำพูดนั้นทำให้สีหน้าของกอหญ้าเปลี่ยนวูบ ก่อนที่เธอหัวเราะกลบเกลื่อน เมื่อเห็นภาคินยังคงยืนอยู่ด้วย

“แหม ฉันคงไม่กล้าเสแสร้งหรอกค่ะ โดยเฉพาะกับคนอย่างคุณเซเรน่า”

“ดีค่ะ เพราะฉันเบื่อกับคนที่ชอบสวมหน้ากากเหมือนกัน”

บรรยากาศในห้องเริ่มตึงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จนภาคินที่ยืนมองอยู่นานต้องเอ่ยขัด

“พอได้แล้ว”

“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะพูดแรงเลยจริง ๆ”

กอหญ้ารีบก้มหน้าลง เธอเดินเข้าไปหาเขาเหมือนเด็กน้อยที่รอให้ปลอบ มือเล็กแตะปลายแขนของเขาเบา ๆ พร้อมเสียงเรียกหวานแผ่วเบา เซเรน่ามองภาพนั้นอย่างเฉยชา เธอหยิบถ้วยชาใหม่ขึ้นจิบ พลางพูดเรียบ ๆ

“ขอโทษนะคะ แต่ฉันจะขึ้นไปพักแล้ว”

“เดี๋ยว” เสียงของภาคินรั้งไว้ เธอหยุดเดิน หันกลับมามองเขา

“เย็นนี้พ่อของฉันโทรมาชวนให้พวกเราไปทานข้าวด้วยกัน”

“ค่ะ ฉันจะเตรียมตัว” เซเรน่าพยักหน้าช้า ๆ พลางลอบถอนหายใจเบา ๆ

คำตอบที่สั้นและไม่ลังเลนั้นทำให้กอหญ้าหน้าเสีย เธอรีบพูดขึ้นเสียงหวาน

“คุณลุงชวนไปทานข้าวเหรอคะ? น่ารักจังเลย กอหญ้าอยากไปด้วยจังจะได้เจอคุณลุงด้วย---”

“ไว้วันหลังนะ พ่อบอกว่าแค่ครอบครัวเท่านั้น” ภาคินก็เอ่ยอย่างรู้สึกผิดขณะลูบผมของเธอ

“แหม...ก็แค่ไปทานข้าวเองนี่คะ ฉันไม่ได้จะไปกวนเลยนะคะ พี่ภาคิน” กอหญ้าชะงัก ก่อนจะฝืนยิ้มหวานทั้งที่ในใจหงุดหงิดแทบแย่

“ฉันบอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้” น้ำเสียงของเขาเด็ดขาด หากแต่แฝงความอ่อนโยนที่ปิดไม่มิด

ในขณที่บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ ก่อนที่เซเรน่าจะหัวเราะเบา ๆ อย่างอดไม่ได้ เสียงหัวเราะแผ่วแต่แหลมพอจะทำให้ทั้งคู่หันมามอง

“ขอโทษค่ะ แค่เห็นสีหน้าคุณกอหญ้าตอนนี้ ฉันนึกถึงเด็กที่อยากได้ของเล่นแต่ผู้ใหญ่ไม่ซื้อให้นิดหน่อย” เธอยกมือแตะริมฝีปาก

“คุณเซเรน่า!”

กอหญ้าเสียงสั่น แต่ภาคินกลับหันมามองเซเรน่าด้วยสายตาที่ผสมทั้งความหงุดหงิดและสับสน

“นี่ไม่ใช่เรื่องน่าขำ”

“สำหรับฉัน มันก็ไม่ได้จริงจังอะไรหรอกค่ะ คุณอยากให้ฉันไป ฉันก็ไปแค่นั้น”

“แล้วอย่าทำให้พ่อฉันไม่พอใจ เข้าใจไหม”

“ค่ะ ฉันจะเป็นภรรยาที่ดี...เท่าที่จำเป็นต้องเป็นต่อหน้าคุณพ่อของคุณ”

น้ำเสียงของเธอราบเรียบจนแทบไม่มีอารมณ์ใด ๆ แต่กลับทำให้ภาคินรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง เพราะเซเรน่ากำลังพูดเหมือนความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่มีความหมายเลยแม้แต่น้อย