บทที่ 8

เป็นอีกวันที่แสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านบางเบาเข้ามาบนเตียงกว้าง เซเรน่าขยับตัวช้า ๆ พลางกะพริบตาปรับแสง ดวงตาสีน้ำผึ้งค่อย ๆ เปิดขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบ แต่ไม่นานนัก เสียงเอะอะวุ่นวายที่ดังมาจากชั้นล่างก็ทำให้เธอขมวดคิ้ว

“เสียงดังชะมัด” เธอบ่นอุบอิบเบา ๆ น้ำเสียงหวานแฝงความไม่พอใจ

เซเรน่าลุกจากเตียง เดินไปยังหน้ากระจก แสงแดดยามสายสะท้อนภาพหญิงสาวใบหน้าสวยสง่า เธอสูดหายใจลึก พลางจัดผมให้เรียบร้อยก่อนเดินไปหยิบชุดเดรสสีครีมเรียบง่ายมาใส่ พร้อมสวมรองเท้าแตะบ้านเงียบ ๆ แล้วเดินลงบันไดด้วยท่วงท่าสง่างาม

ทันทีที่ก้าวเท้าถึงโถงชั้นล่าง เสียงพูดคุยคึกคักที่ได้ยินจากห้องอาหารก็ชัดเจนขึ้น เสียงหัวเราะของหญิงสาวคนหนึ่งดังแทรกเสียงช้อนกระทบจาน และเสียงชื่นชมจากเหล่าสาวใช้ดังระงมไปทั่ว

“คุณกอหญ้าทำอาหารเก่งจริง ๆ เลยค่ะ กลิ่นหอมจนท้องร้องเลย”

“ใช่ค่ะ เมื่อก่อนห้องครัวไม่เคยครึกครื้นแบบนี้เลยนะคะ”

“แค่ขนมปังปิ้งธรรมดายังดูน่ากินมาก ๆ เลย”

“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะ พี่ ๆ ชมเกินไปแล้ว” กอหญ้ากล่าวอย่างถ่อมตน พร้อมรอยยิ้มสดใส

คำพูดสุดท้ายนั้นทำให้ริมฝีปากของเซเรน่ากระตุกขึ้นเล็กน้อย เธอหัวเราะในใจเบา ๆ พลางคิดในใจว่า

อา...นี่สินะ โลกของนางเอกในนิยาย ที่ทุกอย่างจะต้องส่องประกายไม่ว่าจะอยู่ตรงไหนก็ตามจริง ๆ

เซเรน่าก้าวเข้าไปในห้องอาหารช้า ๆ ภาพแรกที่เห็นคือ กอหญ้า หญิงสาวรูปร่างบอบบาง ผิวขาวนวล มีรอยยิ้มละมุนละไมในชุดเรียบ ๆ แต่สะอาดตา กำลังยืนอยู่หน้ากระทะ พลางหัวเราะเบา ๆ เวลาสาวใช้ชื่นชม ส่วนที่โต๊ะอาหาร ภาคินนั่งอยู่ในชุดสูทสบาย ๆ ดวงตาคมทอดมองไปที่กอหญ้าด้วยรอยยิ้มอบอุ่นที่เธอไม่เคยเห็นจากเขาเลยสักครั้ง

โดยที่หนังสือพิมพ์ในมือเขาถูกพับวางไว้ข้าง ๆ ราวกับไม่มีค่าอีกต่อไป เพราะสายตาของเขามีแต่เธอคนนั้นเท่านั้น

ก็แน่ล่ะ…นางเอกของเรื่องทั้งที ใครจะไม่หลงได้ลง

เซเรน่าคิดในใจ พลางเดินช้า ๆ เข้าสู่พื้นที่ที่ทุกสายตาเริ่มหันมามอง ทันใดนั้นเสียงหัวเราะเงียบลงทันทีที่เท้าของเธอกระทบพื้นหินอ่อน

“คุณเซเรน่า…” สาวใช้คนหนึ่งพึมพำเบา ๆ พลางก้มหน้าอย่างหวาดกลัว

“ทำไมเงียบกันหมดล่ะคะ เมื่อกี้ยังสนุกกันอยู่เลย”

เสียงหัวเราะเบา ๆ ของเธอดังขึ้น ไม่ใช่เสียงกรีดร้องโวยวายเหมือนเซเรน่าคนเดิมที่พวกเขาคุ้นเคย ในเวลาเดียวกันภาคินเงยหน้าขึ้นจากจานอาหาร ดวงตาคมเฉียบปรายมองเธอด้วยสายตาเย็นเฉียบ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ

“เธอตื่นแล้วเหรอ”

“ค่ะ เห็นบรรยากาศสดใสเช้านี้ ก็นึกว่าบ้านนี้มีงานเลี้ยงซะอีก”

เซเรน่าหัวเราะเบา ๆ ขณะเดินตรงไปยังโต๊ะอาหารอีกฝั่ง แล้วนั่งลงอย่างสง่างาม แน่นอนว่าไม่มีใครกล้าหัวเราะรับมุกนั้น แม้แต่กอหญ้าเองก็ยิ้มแห้ง ๆ ก่อนจะรีบล้างมือและเดินมาหาเธอด้วยสีหน้ารื่นเริง

“สวัสดีค่ะคุณเซเรน่า เมื่อเช้าฉันลองทำขนมปังสูตรใหม่ เผื่อคุณอยากลองชิมดูนะคะ” เสียงของเธอนุ่มนวล ราวกับผืนผ้าไหมที่ไร้รอยขีดข่วน

แต่ก่อนที่กอหญ้าจะถึงตัว เซเรน่าขยับลุกขึ้นโดยสัญชาตญาณ จังหวะนั้นกอหญ้าสะดุดพรมหน้าครัว ร่างบอบบางเอนไปข้างหน้า เซเรน่าจึงเอี้ยวตัวหวังจะรับ แต่กลับเป็นเธอเองที่เกือบจะล้ม จึงต้องรีบถอยออกโดยอัตโนมัติ

ปึก!

เสียงกระแทกเบา ๆ เมื่อกอหญ้าทรุดลงกับพื้น เลือดสีสดไหลซึมออกมาจากหัวเข่าขาวนวล รอยแดงนั้นดูโดดเด่นเสียจนสาวใช้หลายคนอุทานออกมาพร้อมกัน

“คุณกอหญ้า!”

เซเรน่ายังคงยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าสงบนิ่ง ไม่ได้ตกใจไม่ได้รู้สึกผิด เพียงมองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า แต่ไม่ทันที่เธอจะอธิบาย เสียงเข้มของใครบางคนก็ดังขึ้น

“เซเรน่า! เธอทำบ้าอะไร!”

เสียงของภาคินที่ลุกพรวดจากโต๊ะ สีหน้าเย็นชาแต่ดวงตาเต็มไปด้วยแรงกราดเกรี้ยว เขาก้าวอย่างรวดเร็วก่อนจะประคองร่างของกอหญ้าขึ้น

“ฉันไม่ได้ทำ เธอแค่สะดุดพรม--”

“อย่าแก้ตัว! เธอจะทำอะไรก็ได้ในบ้านนี้ แต่ห้ามแตะต้องเธอ!” เขาตะหวาดลั่นจนเหล่าสาวใช้สะดุ้งเฮือก แต่ไม่ใช่กับเซเรน่าที่ยืนถอนหายใจ

“ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ได้ทำ” เธอยืนกรานเสียงแข็ง

“ฉันเห็นกับตา!” น้ำเสียงนั้นแข็งกร้าวจนคนรับใช้รอบข้างสะดุ้ง “เธอคิดไว้แล้ว คนอย่างเธอไม่เคยเปลี่ยนได้จริง ๆ ”

“ถ้านายเห็นว่าฉันผลักเธอ นายคงต้องไปตรวจสายตาแล้วล่ะ เพราะฉันไม่ได้ทำ”

“เซเรน่า!”

“คุณภาคิน...อย่าโทษคุณเซเรน่าเลยค่ะ ฉันเป็นคนเดินเข้าไปเอง ฉันซุ่มซ่าม—”

กอหญ้าพยายามพูดด้วยน้ำเสียงสั่น แต่เขากลับพูดขัดอย่างไม่ฟัง

“ไม่ต้องปกป้องเธอ ฉันรู้ว่านิสัยของเซเรน่าเป็นยังไงดี”

เขาเอ่ยเสียงเย็นก่อนที่ความเงียบก่อตัวขึ้นทันทีในห้องโถง เซเรน่ายืนนิ่งอยู่อย่างนั้น พลางจ้องมองภาพที่เขาก้มลงอุ้มกอหญ้าในท่าเจ้าสาวขึ้นจากพื้น เช่นเดียวกับสายตาของสาวใช้ทุกคนเต็มไปด้วยความตกใจและแอบปลื้ม ภาพชายหนุ่มสูงสง่ากับหญิงสาวบอบบางในอ้อมแขน มันช่างเหมือนฉากรักในละครหลังข่าว

“อย่าคิดว่าฉันจะทนเห็นเธอรังแกกอหญ้าได้อีก”

ภาคินหันกลับมามองเซเรน่าอีกครั้ง ดวงตาแข็งกร้าว พูดจบ เขาก็เดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะรอฟังคำอธิบาย หลงเหลือเพียงเซเรน่าที่ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง ท่ามกลางเสียงกระซิบซุบซิบเริ่มดังขึ้นรอบตัว

“เห็นไหม เธอผลักคุณกอหญ้าจริง ๆ ด้วย”

“คุณภาคินคงเบื่อแล้วจริง ๆ กับคนอย่างคุณเซเรน่าน่ะ…”

“แต่เมื่อก่อนคุณเซเรน่าไม่เคยโดนว่าต่อหน้าพวกเราแบบนี้เลยนะ”

เซเรน่าหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและเหนื่อยหน่าย เธอไม่รู้สึกเจ็บปวด มีแต่ความเวทนาในความคิดของผู้คนรอบตัว

“พวกเธอพูดเสร็จแล้วใช่ไหม” เธอถามเรียบ ๆ พลางกวาดสายตาไปทั่วห้อง

“…” สาวใช้ทุกคนรีบก้มหน้าเงียบสนิท

“ดี งั้นช่วยไปเอาไวน์แดงขวดที่ดีที่สุดมาให้ฉันหน่อยสิ ฉันคงต้องการอะไรเย็น ๆ มากลั้วคอเสียหน่อย”

น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีความข่มขู่ มีแต่ความเหนือกว่าอย่างสงบ เยือกเย็น และห่างเหินจนทุกคนขนลุก เธอนั่งลงตรงเก้าอี้ที่เขาเพิ่งลุกไป จากนั้นยกแก้วไวน์ขึ้นช้า ๆ ก่อนพูดกับตัวเองเสียงเบา

“น่าสนุกดีนี่ โลกของนิยายที่ฉันมาอยู่ นางเอกก็ช่างแสนดีสมบทบาท พระเอกก็ช่างมองข้ามความจริงได้อย่างสมบูรณ์แบบ”

เมื่อสาวใช้คนนึงยื่นไวน์ให้ เซเรน่าก็จิบมันเบา ๆ ความขมฝาดของไวน์แดงแล่นผ่านลำคอ แต่แปลกเธอกลับรู้สึกสดชื่นอย่างประหลาด

“ปล่อยให้เขาต่อไป…อีกไม่นานนางเอกของเรื่องก็จะได้หัวใจของพระเอกตามบท”

“ส่วนฉันจะได้อิสระของฉันคืน และเปลี่ยนชะตากรรมอันเลวร้ายในบทสุดท้ายสักที”