บทที่ 7 [2/2]

หลังจากวันนั้น พวกเขาทั้งสองคนก็แทบไม่ได้พูดกันอีกเลย ภาคินกลับบ้านดึกขึ้นเรื่อย ๆ จนบางคืนก็ไม่กลับเลย ส่วนเซเรน่าก็ได้ใช้ชีวิตของเธอในแบบที่ต้องการ เงียบสงบและไร้ความวุ่นวาย

เธออ่านหนังสือในสวน ปลูกดอกกุหลาบ ปรุงอาหารกินเอง และจิบไวน์ยามค่ำคืน

ไม่มีเสียงทะเลาะ ไม่มีคำด่า ไม่มีน้ำตา

เธอเริ่มรู้สึกว่าชีวิตแบบนี้…ก็สงบดีเหมือนกัน

“จะว่าไปตามบทนิยาย ตอนนี้เขาคงหายไปเจอกอหญ้าบ่อยขึ้นสินะ” เธอพูดกับตัวเองระหว่างตัดแต่งกุหลาบด้วยตัวเอง

“แต่แบบนี้ก็ดี เร็วเข้าเถอะ จะได้ไปถึงตอนที่ฉันขอหย่าซะที”

แน่นอนว่าเซเรน่าคิดแผนการทั้งหมดไว้แล้ว เธอหย่ากับเขาแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ ไม่เช่นนั้นพ่อของภาคินและพ่อของเธอคงไม่ยอม ส่วนภาคินเองก็ไม่ยอมหย่ากับเธอก็เพราะคำขู่ของพ่อของเขา แต่แน่นอนว่าหลังจากกอหญ้าเข้ามาในชีวิตของเขา ภาคินจะทำทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองหย่ากับเธอ และแต่งงานกับกอหญ้าแทน แม้ว่าจะแต่งแตกหักเขาพ่อของตัวเองก็ตาม

ส่วนเธอเองหลักจากที่หาเรื่องหย่ากับเขาได้แล้ว ก็จะหายไปจากวงจรรักสามเสร้าบ้า ๆ นี่สักที

คืนหนึ่ง ท้องฟ้านอกหน้าต่างมืดสนิท มีเพียงแสงไฟจากรถยนต์คันหรูที่แล่นเข้ามาจอดในลานหน้าคฤหาสน์ เสียงเครื่องยนต์ค่อย ๆ ดับลง และไม่นานนัก เสียงรองเท้าก็ดังขึ้นตามพื้นหิน โดยที่เซเรน่านั่งดื่มนมอุ่น ๆ อยู่ในโถงรับแขก ใบหน้าสวยหันมองไปตามเสียงนั้น แล้วสายตาก็พบกับภาพที่เธอจำได้ดีจากบทนิยาย

นางเอกของเรื่องปรากฏตัวอย่างเป็นทางการแล้ว...

ร่างสูงของภาคินเดินเข้ามา พร้อมหญิงสาวร่างเล็กในเสื้อยืดธรรมดา และกางเกงยีนส์ขายาวสีซีดใบหน้าน่ารักและดูเรียบร้อย ดวงตาของเธอกลมสวยอ่อนโยนแต่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง

ไม่ผิดแน่ นี่คงเป็นกอหญ้า

“เซเรน่า” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น “นี่คือกอหญ้า เธอเป็นแขกคนสำคัญของฉัน”

“สวัสดีค่ะ คุณเซเรน่า”

น้ำเสียงเธออ่อนหวาน หากแต่แฝงความกลัวอยู่ในทีจนเซเรน่าขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่าหญิงสาวเบื้องหน้าจะกลัวอะไรเธอขนาดนั้น แต่เมื่อนึกวีรกรรมต่าง ๆ ในอดีตของเซเรน่าคนเก่าก็เข้าใจทันที

ในขณะเดียวกันภาคินมองเธออย่างระแวดระวัง คล้ายจะคาดเดาปฏิกิริยาที่คุ้นเคย เซเรน่าจะต้องลุกขึ้นกรีดร้อง ด่าทอ และทำร้ายกอหญ้าต่อหน้าเขา แต่สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้กลับมีเพียงรอยยิ้ม ยิ้มที่ไม่ใช่การเย้ยหยัน หรือเหยียดหยาม

“สวัสดีค่ะ” เซเรน่าวางแก้วนมอุ่นช้า ๆ ก่อนจะยกยิ้มจาง ๆ

“กอหญ้า จะพักที่นี่สักระยะ” เสียงของภาคินดังขึ้นเรียบเย็น แต่แฝงด้วยคำสั่ง ไม่ใช่การขออนุญาต

“พักที่นี่?” เซเรน่าวางแก้วนมลงช้า ๆ เงยหน้าขึ้นสบตาเขา

“ใช่ เธอเป็นแขกของฉัน ฉันไม่ต้องการให้ใครมายุ่งหรือรังแกเธอ เข้าใจไหม เซเรน่า”

น้ำเสียงนั้นเย็นชาแต่แฝงคำสั่ง และที่สำคัญมันเต็มไปด้วยการปกป้องผู้หญิงอีกคน ต่อหน้าภรรยาตามกฎหมายของเขา เช่นเดียวกับกอหญ้าที่ยืนอยู่ด้านหลังร่างสูง ทำท่าหลบสายตาราวกับกลัวการปะทะ

ตามบทเดิม เซเรน่าควรจะลุกขึ้นโวยวาย คว้าแก้วไวน์ปา หรือไม่ก็กรีดร้องและอาละวาดพุ่งทำร้ายกอหญ้า หลังจากนั้นก็ถูกภาคินกระชากและผลักจนล้มลงกับพื้น ก่อนจะทะเลาะกันเป็นเรื่องใหญ่ แต่สุดท้ายแล้วเซเรน่าก็พ่ายแพ้ราบคาบ กอหญ้าเข้ามาอยู่ที่นี่อย่างถาวร และยังอยู่ในห้องของภาคิน ห้องที่เธอไม่เคยได้ย่างกายเข้าไป

แต่วันนี้เธอไม่ใช่เซเรน่าคนเดิมอีกต่อไป

เซเรน่ายิ้มบาง ๆ พลางยกนมอุ่น ๆ ขึ้นอีกครั้ง พลางจิบช้า ๆ แล้วเอ่ยเสียงเรียบ

“จะพาใครมาก็เชิญค่ะ ฉันไม่สนใจอยู่แล้ว”

“เธอพูดว่าอะไรนะ?”

ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาคมของเขามีประกายแปลกประหลาดแวบหนึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้วแน่น เพราะคิดว่าเซเรน่ากำลังประชดประชัน และกำลังวางแผนจะกลั่นแกล้งกอหญ้าในอนาคต

“ฉันบอกว่า จะพาใครมาก็เรื่องของคุณค่ะ” เซเรน่าวางแก้วลงแล้วมองเขาตรง ๆ

“ดี ถ้าเธอเข้าใจแบบนั้นก็ดีแล้ว” เขาตอบเสียงเรียบ แต่ในใจกลับรู้สึกแปลกอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้

กอหญ้ามองหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยความลังเล เธอคงคาดว่าจะถูกต่อว่า ถูกมองด้วยสายตาเกลียดชัง แต่สิ่งที่เธอเห็นคือหญิงสาวผู้หนึ่งที่สงบอย่างประหลาด ราวกับไม่เดือดร้อนกับสิ่งใดเลย

“ฉันขอโทษที่มารบกวนนะคะคุณเซเรน่า...” กอหญ้าพูดเสียงเบา

“ไม่ต้องเรียกฉันสุภาพขนาดนั้นก็ได้ค่ะ บ้านนี้ของคุณภาคิน มันไม่ใช่ของฉันอยู่แล้ว”

คำพูดนั้นเหมือนคมมีดบางเฉียบ แทงลึกลงในใจของชายผู้ยืนอยู่ตรงหน้า

“หยุดซะเซเรน่า อย่าประชดให้มาก” เสียงของภาคินเข้มขึ้น

“ฉันไม่ได้ประชดค่ะ แค่พูดความจริง”

หลังจากนั้น ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ก่อนที่เซเรน่าจะวางแก้มลง และลุกขึ้นยืนกล่าวทำลายความเงียบงัน

“งั้นฉันขอตัวก่อน พรุ่งนี้ยังต้องตื่นเช้า”

เธอพูดเพียงเท่านั้นก่อนจะเดินผ่านเขาไป โดยไม่แม้แต่จะเหลียวมองผู้ชายที่เคยเป็นศูนย์กลางของชีวิตเธอ กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของเธอที่ค่อย ๆ จางหายไปพร้อมกับเสียงส้นรองเท้าที่ค่อย ๆ ลับไปในโถง

ภาคินยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้าสุขุมแต่ในดวงตาเริ่มมีบางอย่างปะทุขึ้น ความสงสัย ปนกับความไม่เข้าใจในการเปลี่ยนแปลงของเซเรน่า

“เธอ ไม่เหมือนเดิมเลยจริง ๆ ” เขาหลุดพึมพำเสียงแผ่วเบา

“คุณภาคินหมายถึง...” กอหญ้าเงยหน้ามองเขา

“ไม่มีอะไร ไปพักผ่อนเถอะ”

เขาตัดบท ก่อนจะหันไปทางบันได แต่เมื่อเขาเดินขึ้นบันได ดวงตาคมกลับเหลือบไปมองทางที่เซเรน่าเดินไปเมื่อครู่โดยไม่รู้ตัว

เซเรน่า เธอต้องการทำอะไรกันแน่…