บทที่ 9 [1/2]

แสงแดดอ่อนของสายวันถัดมาทอแสงลอดผ่านกระจกบานใหญ่ในโถงรับแขก เซเรน่านั่งอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีงาช้าง พลางพลิกหน้าหนังสือเล่มหนาในมือช้า ๆ กลิ่นหอมของชาอู่หลงลอยอบอวลอยู่รอบตัว เธอกำลังใช้ช่วงเวลาเงียบสงบยามสายอย่างที่ชอบ

ภาคินออกไปทำงานตั้งแต่เช้า เสียงเครื่องยนต์ของรถหรูที่ขับออกจากประตูรั้วใหญ่ยังคงก้องอยู่ในความทรงจำไม่นานมานี้ เหล่าสาวใช้พากันโล่งใจ เพราะเมื่อใดที่คุณภาคินอยู่บ้าน บรรยากาศในคฤหาสน์มักตึงเครียดราวกับมีใครเดินถือระเบิดเวลาอยู่กลางโต๊ะอาหาร

เซเรน่าไม่ได้ใส่ใจนัก เธอเพียงยกชาขึ้นจิบเบา ๆ พลางทอดสายตามองสวนที่ตนเองปลูกไว้ ดอกกุหลาบสีขาวชูช่อท้าทายแสงแดด เหมือนชีวิตของเธอในตอนนี้ที่เลือกจะเบ่งบานอย่างสงบ แม้ไม่มีใครมองเห็น

ในเวลาเดียวกันเสียงรองเท้าส้นเล็ก ๆ เดินใกล้เข้ามาทางหลังห้อง ก่อนที่เสียงใสนุ่มจะดังขึ้น

“คุณเซเรน่ากำลังอ่านอะไรอยู่เหรอคะ?”

เซเรน่าไม่ต้องเงยหน้าก็รู้ว่าเสียงนั้นเป็นของใคร กอหญ้าหญิงสาวที่ดูเหมือนจะกลายเป็นแสงสว่างของคฤหาสน์หลังนี้ในเวลาเพียงไม่กี่วัน

“หนังสือเกี่ยวกับพฤกษศาสตร์ค่ะ อ่านเพลินดี” เธอปิดหนังสือเบา ๆ แล้วหันไปยิ้มบาง

“คุณเซเรน่าเก่งจังเลยนะคะ เห็นคุณภาคินบอกว่าคุณปลูกดอกไม้เองด้วย ทุกต้นออกดอกสวยหมดเลยค่ะ” กอหญ้าหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะของเธอหวานจัดจนน้ำชาแทบกลายเป็นน้ำเชื่อม

“ก็พอทำได้บ้างค่ะ” เซเรน่าตอบเรียบ ๆ ไม่แสดงความภูมิใจหรือยโสเช่นที่เซเรน่าคนเดิมคงทำ

ร่างบอบบางของกอหญ้าในชุดเดรสลายดอกไม้เดินเข้ามานั่งตรงข้าม เธอวางมือไว้บนตักอย่างเรียบร้อย ท่าทีอ่อนหวานดูไร้พิษภัยจนใครเห็นก็ต้องใจอ่อน

“วันนี้คุณภาคินออกไปแต่เช้าเลยนะคะ ฉันเห็นเขาดูรีบมากเลย”

“ค่ะ เขามีงานสำคัญ”

“คุณเซเรน่าไม่ไปด้วยเหรอคะ” น้ำเสียงนั้นคล้ายถามอย่างไร้เจตนา แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความอยากรู้

“ทำไมฉันต้องไปด้วยล่ะคะ” เซเรน่าหัวเราะในลำคอ

“ก็…เป็นสามีภรรยากันนี่คะ ฉันคิดว่าคงอยากอยู่ใกล้กัน” กอหญ้าชะงักเล็กน้อย ก่อนยิ้มบาง

“ฉันว่าคุณคิดเกินไปหน่อยค่ะ ชีวิตแต่งงานไม่ได้มีไว้เพื่อเดินตามใครตลอดเวลา”

“คุณพูดเหมือนคนมีประสบการณ์เลยนะคะ”

สีหน้าของกอหญ้าเจื่อนเล็กน้อยคล้ายไม่คาดคิด เธอกระพริบตาถี่ราวกับหาคำตอบ แล้วหัวเราะกลบเกลื่อน

“ก็แน่นอนสิคะ ฉันแต่งงานแล้วนี่” ” เซเรน่ายิ้ม

บรรยากาศเงียบไปชั่วครู่ มีเพียงเสียงของนาฬิกาโบราณบนผนังเป็นจังหวะจังหวะ กอหญ้าก้มหน้าจิบชาช้า ๆ ก่อนพูดต่ออย่างไม่ยอมแพ้

“คุณภาคินเป็นคนดีมากเลยนะคะ ตอนเมื่อคืนเขาเอาผ้าห่มมาให้ฉันด้วย ตอนฉันเผลอหลับอยู่ในห้องรับแขก”

“เหรอคะ ดีแล้วล่ะค่ะ เขาเป็นคนสุภาพเสมอ” เซเรน่าพูดด้วยร้อยยิ้ม

“ค่ะ…สุภาพมากเลย” กอหญ้าตอบเสียงเบา แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับไม่ธรรมดา

“ฉันเองก็ไม่รู้สิคะ…เวลาอยู่ใกล้เขา ฉันรู้สึกอบอุ่น แปลกดีนะคะ ทั้งที่เราเพิ่งรู้จักกันไม่นาน” เธอเริ่มก้มหน้ามองแก้วชา ราวกับเขินอาย

“บางทีอาจเพราะคุณชอบเขาก็ได้”

“มะ...ไม่ใช่นะคะ ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น!”

กอหญ้าหน้าแดงจัดทันที เธอโบกมือไปมาอย่างลนลาน ราวกับเด็กสาวไร้เดียงสาที่ถูกจับได้ แต่สายตาของเซเรน่ากลับนิ่ง เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น เหมือนกำลังมองผ่านหน้ากากที่สวมอยู่

‘เก่งไม่เบาเลยนี่ สมกับเป็นนางเอกของเรื่องจริง ๆ ’ เธอคิดในใจ

“ถ้าชอบก็บอกเขาตรง ๆ สิคะ ผู้ชายอย่างภาคิน ถ้าไม่พูดก็ไม่รู้หรอก”

“คุณเซเรน่าพูดเหมือนรู้จักเขาดีเลยนะคะ”

“ก็ฉันเป็นภรรยาของเขานี่คะ ถ้าไม่ให้รู้จักสามีตัวเอง แล้วจะให้ไปรู้จักผู้ชายคนไหนกัน” ใบหน้าสวยยิ้ม

“คุณเซเรน่าดื่มชาเหรอคะ”

“ค่ะ”

“หอมจังเลยค่ะ กลิ่นดอกคาโมมายล์ใช่ไหมคะ?”

“ใช่ เธอชอบเหรอ”

“ชอบมากเลยค่ะ!” กอหญ้าหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะพูดต่อด้วยรอยยิ้ม “กลิ่นมันทำให้รู้สึกสงบใจดี ไม่เหมือนกาแฟของคุณภาคินเลยค่ะ เขาชอบดื่มเข้มจนขม”

ยังไม่ทันที่บทสนทนาจะต่อ ทันใดนั้นเสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมเสียงของสาวใช้

“คุณเซเรน่าคะ! คุณธันวามาหาค่ะ”