บทที่ 3

จนกระทั่งฟ้าเริ่มสาง เสิ่นเหนียนซีที่ทนหนาวอยู่นอกประตูทั้งคืนก็ไม่เห็นไป๋อิงออกมาจากคฤหาสน์ของฉินเส่าถิง

ในที่สุดเธอก็เริ่มสิ้นหวัง ก่อนกอดร่างกายที่เย็นเฉียบของตัวเองแล้วจากไปอย่างไร้จุดหมาย

ด้วยนิสัยดื้อรั้นของเธอ เธอจึงไม่ได้หยิบเสื้อผ้าที่ถอดออกไปด้วย แต่กลับหยิบเสื้อผ้าเก่า ๆ ที่ถูกทิ้งอยู่บริเวณใกล้เคียงขึ้นมาสวม

จากนั้นเธอก็สุ่มเลือกโรงแรม

แต่ในตอนที่เธอกำลังจะรูดบัตร เครื่องรูดบัตรกลับแสดงข้อความบอกว่าบัตรของเธอถูกระงับ

เสิ่นเหนียนซีทำได้เพียงต้องหยิบบัตรเอทีเอ็มใบเก่าที่ผ่านการใช้งานมานานออกมา

ข้างในนั้นมีเงินสะสมของเธอกับฉินเส่าถิงที่ช่วยกันทำงานพาร์ทไทม์สมัยมหาวิทยาลัย พวกเขาตกลงกันไว้ว่าเงินก้อนนี้จะเป็นเงินสำหรับงานแต่งงานในอนาคตของพวกเขา

แต่คิดไม่ถึงเลยว่า เพียงแค่งานศพงานเดียว กลับทำให้ชีวิตของฉินเส่าถิงพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ

ในสายตาของเขาเงินหมื่นกว่านี้ไม่มีความสำคัญเลย

เสิ่นเหนียนซีก็ไม่เคยแตะต้องเงินในบัตรใบนี้เลยแม้แต่แดงเดียว แต่นี่คือความหวังสุดท้ายของเธอแล้ว

ตอนนี้เธอต้องทำลายภาพฝันเหล่านั้นทิ้งเสียที

หลังจากจ่ายเงิน เธอก็นอนขดตัวอยู่ในโรงแรมเล็ก ๆ ที่ทั้งเก่าและทรุดโทรม ก่อนจะผล็อยหลับไปอย่างไร้จุดหมาย

สงครามเย็นระหว่างฉินเส่าถิงกับเสิ่นเหนียนซียืดเยื้อมาหลายวัน และเขาก็ไม่ได้ออกตามหาเธอ

ในโทรศัพท์ของเธอมีแต่เรื่องราวชีวิตประจำวันอันหวานชื่นของฉินเส่าถิงกับไป๋อิง

เขาพาเธอไปสนามกอล์ฟ จับมือสอนเธอเล่นกอล์ฟ หยอกล้อให้เธอมีความสุข กลางดึกก็ไปกินอาหารแผงลอย พาเธอไปร่วมงานเลี้ยงของชนชั้นสูง เต้นรำเคียงคู่กันอย่างอ่อนหวานและลึกซึ้ง

เหมือนไม่เคยมีคนที่ชื่อเสิ่นเหนียนซีอยู่ในชีวิตพวกเขามาก่อน

การหนีของเธอ ทำให้พวกเขากลายเป็นคู่รักที่สมบูรณ์แบบที่ทุกคนพึงพอใจมาก

ในขณะที่เธอกำลังเลื่อนหน้าจอ จู่ ๆ เสิ่นเหนียนซีก็เห็นพาดหัวข่าวที่สะดุดตา

“ด่วน คุณชายตระกูลฉินกับคุณหนูตระกูลไป๋แอบเข้าออกโรงแรมด้วยกันกลางดึก ท่าทางสนิทสนม ดูท่าว่างานมงคลของทั้งคู่คงใกล้เข้ามาแล้ว”

“หญิงโรคจิตขอความรักจากคุณชายตระกูลฉินต่อหน้าธารกำนัล หลังจากถูกปฏิเสธเธอก็เสียใจจนคลุ้มคลั่ง แก้ผ้าหวังอ่อย การกระทำหน้าไม่อาย จนทำให้คุณชายโกรธจัด”

ใต้เนื้อหาข่าวนั้นยังมีรูปเสิ่นเหนียนซีที่แก้ผ้าในวันนั้นปรากฏอยู่ ภาพนั้นดูน่าอับอายและน่าเวทนาอย่างยิ่ง

“ผู้หญิงคนนั้นบ้าไปแล้วเหรอ? เธอไม่มีขอบเขตทางศีลธรรมหรือไง? หน้าด้านจริง ๆ”

“คนแบบนี้ฉันเห็นมาเยอะแล้ว เธอคิดว่าลูกคนรวยจะเหลวแหลก บ้ากามกันทุกคนหรือไง คิดอยากจะเลื่อนสถานะทางสังคม แต่ความจริงแล้วในสายตาของคนอื่น สวะแบบนี้มันน่ารังเกียจมาก แค่จะเล่นด้วยยังกลัวสกปรก!”

“หุ่นก็ดีนะ มิน่าล่ะถึงได้คิดวิธีการต่ำช้าแบบนี้ออกมาได้ คุณชายไม่เอา ฉันเอาเอง ฉันมีเงินอยู่นิดหน่อย ขอช่องทางการติดต่อเธอหน่อยสิ…”

......

คอมเมนต์ทั้งหมดล้วนเต็มไปด้วยคำด่าทอและถ้อยคำเหน็บแนม

ปลายนิ้วของเสิ่นเหนียนซีซีดขาว เธอกัดริมฝีปากแน่น กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในปาก ความเจ็บปวดนั้นค่อย ๆ ซึมลึกเข้าไปในหัวใจของเธอ

ความเจ็บปวดนั้นแสนสาหัส

ฉินเส่าถิงยังคงเงียบเหมือนเดิม เขาไม่ได้ออกมาอธิบายใดๆ

เธอจ้องหน้าจอโทรศัพท์อยู่นาน พยายามกลั้นน้ำตาที่ล้นเอ่ออย่างสุดความสามารถ

ก่อนจะตอบกลับด้วยข้อความสั้น ๆ ด้วยมือที่สั่นเทา “ในเมื่อไม่รู้อะไรก็ไม่ควรแสดงความคิดเห็น หากมันเป็นเรื่องเข้าใจผิดขึ้นมาล่ะ?”

“วิธีการให้ท่าคุณชายมีตั้งมากมาย แล้วทำไมเธอต้องใช้วิธีนี้ บางทีเรื่องอาจจะไม่ใช่อย่างที่เขียนในข่าวก็ได้!”

เธอกลั้นลมหายใจ ก่อนใช้แรงเฮือกสุดท้ายแก้ต่างให้ตัวเอง

แต่วินาทีถัดมาในกล่องข้อความส่วนตัวของเธอก็เต็มไปด้วยถ้อยคำคุกคาม

“เธอนี่พูดเก่งจริง ๆ ดูเหมือนว่าจะทำเรื่องแบบนั้นมาไม่น้อยแล้วสินะ? เป็นยังไงบ้างล่ะ? ทำกับฉันด้วยคนสิ วางใจเถอะฉันมีเงินนะ!”

“ช่วยแก้ต่างแทนผู้หญิงแบบนั้น? หรือว่าเธอก็เป็นคนที่มีส่วนเกี่ยวข้อง ให้ตายเถอะ ขอฉันดูบ้างได้ไหม?”

“ราคาเท่าไร? หนึ่งคืน? ห้าหมื่นพอไหม? ห้าแสน? ตอบสิ? เธอต้องการเท่าไรกันแน่?”

เมื่อเห็นถ้อยคำหยาบคายเหล่านั้น

เสิ่นเหนียนซีก็ร้องไห้โฮออกมาอย่างแตกสลาย เธอกอดเข่าทั้งสองข้าง ท่าทางทั้งสิ้นหวังและไร้หนทาง

เธอคือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของฉินเส่าถิงแท้ ๆ แต่ตอนนี้เธอกลับกลายมาเป็นหญิงแพศยาหน้าไม่อาย

หลังจากครุ่นคิดอยู่นานเธอก็เช็ดน้ำตาแล้วเดินทางไปที่สำนักข่าวที่รายงานข่าวนั้น