Alle Kapitel von เมื่อดอกไม้โรยรา ถึงเอ่ยคำว่ารัก: Kapitel 1 – Kapitel 10

ใบหน้าครึ่งหนึ่งของเสิ่นเหนียนซีบวมช้ำจนกลายเป็นสีม่วงเขียว เธอถูกกดให้นั่งลงบนเก้าอี้เหล็กอันเย็นยะเยือกเสียงตะโกนกรีดร้องของหญิงสาวดังก้องอยู่ข้างหูของเธอ “นังแพศยา กล้ามาให้ท่าสามีคนอื่น ถ้าถูกฆ่าตายก็สมควรแล้ว!”เสิ่นเหนียนซีจ้องด้านนอกประตูตาเขม็ง ฉินเส่าถิง สามีของเธอกำลังยืนพิงหน้าต่างรถ ใต้กลุ่มควันบุหรี่ที่ลอยออกมาจากปลายนิ้วคือใบหน้าหล่อเหลาสะกดใจคนเมื่อครู่นี้ตอนที่เธอถูกจิกผมแล้วลากไปกับพื้น เขาก็ยังอยู่บนตึกตอนนี้เธอนั่งขดตัวอยู่ในสถานีตำรวจด้วยร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผล แต่เขาเพียงแค่เหลือบสายตามามองเล็กน้อย เหมือนกำลังมองคนแปลกหน้า น้ำเสียงที่กำลังสั่งผู้ช่วยนั้นก็เย็นชามาก“พวกคุณไปจัดการ”รอจนกระทั่งเสิ่นเหนียนซีให้ปากคำเสร็จ รถของฉินเส่าถิงก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้วเธอถามขึ้นพร้อมดวงตาที่บวมช้ำข้างหนึ่ง “ฉินเส่าถิงล่ะ?”ผู้ช่วยขมวดคิ้ว น้ำเสียงเริ่มหงุดหงิด “คุณผู้ชายกำลังยุ่ง!”“ยุ่งเรื่องอะไรกัน มันสำคัญกว่าภรรยาตัวเองถูกทำร้ายและนำส่งสถานีตำรวจหรือไง?”ชายคนนั้นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เขาก็ยังอธิบายว่า “คุณผู้ชายต้องไปอยู่กับคุณนายไป๋...”เมื่อได้ยินดั

จนกระทั่งฟ้าเริ่มสาง เสิ่นเหนียนซีที่ทนหนาวอยู่นอกประตูทั้งคืนก็ไม่เห็นไป๋อิงออกมาจากคฤหาสน์ของฉินเส่าถิงในที่สุดเธอก็เริ่มสิ้นหวัง ก่อนกอดร่างกายที่เย็นเฉียบของตัวเองแล้วจากไปอย่างไร้จุดหมายด้วยนิสัยดื้อรั้นของเธอ เธอจึงไม่ได้หยิบเสื้อผ้าที่ถอดออกไปด้วย แต่กลับหยิบเสื้อผ้าเก่า ๆ ที่ถูกทิ้งอยู่บริเวณใกล้เคียงขึ้นมาสวมจากนั้นเธอก็สุ่มเลือกโรงแรมแต่ในตอนที่เธอกำลังจะรูดบัตร เครื่องรูดบัตรกลับแสดงข้อความบอกว่าบัตรของเธอถูกระงับเสิ่นเหนียนซีทำได้เพียงต้องหยิบบัตรเอทีเอ็มใบเก่าที่ผ่านการใช้งานมานานออกมาข้างในนั้นมีเงินสะสมของเธอกับฉินเส่าถิงที่ช่วยกันทำงานพาร์ทไทม์สมัยมหาวิทยาลัย พวกเขาตกลงกันไว้ว่าเงินก้อนนี้จะเป็นเงินสำหรับงานแต่งงานในอนาคตของพวกเขาแต่คิดไม่ถึงเลยว่า เพียงแค่งานศพงานเดียว กลับทำให้ชีวิตของฉินเส่าถิงพลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือในสายตาของเขาเงินหมื่นกว่านี้ไม่มีความสำคัญเลยเสิ่นเหนียนซีก็ไม่เคยแตะต้องเงินในบัตรใบนี้เลยแม้แต่แดงเดียว แต่นี่คือความหวังสุดท้ายของเธอแล้วตอนนี้เธอต้องทำลายภาพฝันเหล่านั้นทิ้งเสียทีหลังจากจ่ายเงิน เธอก็นอนขดตัวอยู่ในโรงแรมเล็ก ๆ

เสิ่นเหนียนซีกำหมัดกรอด ครุ่นคิดภายในใจว่าเธอจะต้องออกจากที่นี่ให้ได้ ไม่เพียงเท่านั้น เธอยังต้องไปเอาทะเบียนสมรสมา ไม่อย่างนั้นเธอไม่สามารถล้างมลทินให้ตัวเองได้แน่นอน หลังจากนั้นเธอก็จะต้องหย่ากับฉินเส่าถิงให้ได้ ยังดีที่ฉินเส่าถิงไม่ได้กักบริเวณเธอ เพียงแต่สั่งให้บอดี้การ์ดเฝ้าเธอไว้ที่หน้าประตู และไม่อนุญาตให้เธอออกจากบ้านเธอแอบเข้าไปในห้องทำงานของฉินเส่าถิง จากนั้นก็เห็นตู้เซฟตู้หนึ่ง แต่เสิ่นเหนียนซีลองใส่รหัสหลายครั้งแล้ว แต่มันก็ไม่ถูกต้องสักที ไม่ว่าจะเป็นวันเกิดของเธอ วันเกิดของฉินเส่าถิง หรือว่าวันครบรอบของพวกเราสองคนจนกระทั่งเสิ่นเหนียนซียกโทรศัพท์ขึ้นมาและลองใส่วันเกิดของไป๋อิง“แกร๊ก!”เสียงประตูตู้เซฟถูกเปิดออก เสิ่นเหนียนซีจ้องมองบานประตูที่แง้มออกมาด้วยความปวดใจ แล้วหัวเราะอย่างขมขื่น“ที่แท้นายก็ไม่ได้รักฉันมาตั้งนานแล้ว น่าขำจริง ๆ”จากนั้นเธอก็เหลือบสายตาไปเห็นทะเบียนสมรสเล่มสีแดงแต่ในขณะที่เธอกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบ เสียงสัญญาณไซเรนก็ดังไปทั่วคฤหาสน์ ไฟทุกดวงดับลงทันที เสียงฝีเท้าและเสียงบทสนทนาที่วุ่นวายดังขึ้นจากด้านนอก “มีคนบุกเข้าไปในห้องทำง

“ฉันรู้จักผู้หญิงคนนี้ เธอคือยัยบ้าที่อยากจะเป็นภรรยาไฮโซ ได้ยินมาว่าเธอเอาแต่รังควานคุณชายตระกูลฉิน แถมยังแก้ผ้าอ่อยเขา แต่คนเขาไม่สนใจเลยแม้แต่นิดเดียว”“ฉันเพิ่งเคยเจอคนหน้าด้านขนาดนั้นเป็นครั้งแรก”“เฮ้ เด็กใหม่ ไสหัวมานี่”“ในเมื่อชอบเลียมากขนาดนั้น มานี่ ๆ พี่สาวขอเรียนรู้บ้างสิ…”“ฉันพูดกับเธออยู่นะ หูหนวกหรือไง!”เสิ่นเหนียนซีถูกผู้หญิงคนนั้นผลักจนกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างแรง กระดูกที่ยังไม่หายดีของเธอพลันเจ็บแปลบจากแรงกระแทกแต่ความเจ็บเหล่านั้นเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดในใจต่อให้เป็นความฝัน เธอก็ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเธอจะต้องตกต่ำถึงเพียงนี้เพราะฉินเส่าถิง เมื่อเห็นว่าเธอไม่พูดไม่จา อีกทั้งสายตาไร้ซึ่งความหวาดกลัว ไร้ความหวัง หญิงสาวในสถานกักกันที่ทำท่ากร่างก็หน้าเสียไปทันที เธอง้างมือขึ้นโดยไม่ลังเล ก่อนจะตบเข้าที่ศีรษะของเสิ่นเหนียนซีอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น“ฉันกำลังพูดกับเธออยู่นะ เป็นใบ้หรือไง!”เสิ่นเหนียนซีที่ถูกตบจนมึนงงล้มลงกับพื้น เธอกัดริมฝีปากอย่างแรงจนเลือดไหลออกมา“ตบอีกสิ ตบฉันให้ตายไปเลย”เสิ่นเหนียนซีเงยหน้าขึ้นมอง สายตาแน่วแน่ แต่แฝงไว้ด้วยความ

ในขณะเดียวกันนั้นเอง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นร้านหม่าล่าทั่งข้างทางเสิ่นเหนียนซีชอบมันมากรถมายบัคคันหรูค่อย ๆ จอดริมถนน ขาเรียวยาวก้าวลงจากรถ เมื่อชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งลงมาจากรถก็กลายเป็นจุดสนใจของผู้คนทันทีแต่ใบหน้าของชายคนนั้นยังคงตึงเครียด ความสนใจทั้งหมดของเขาอยู่ที่เสียงสัญญาณโทรศัพท์ในมือ“หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้…”“สุดหล่อ หม่าล่าทั่งได้แล้วค่ะ”ในที่สุดฉินเส่าถิงก็เงยหน้าขึ้นมา เขายื่นมือไปรับถุงพลาสติก จากนั้นสายตาก็กลับมาจดจ้องอยู่ที่โทรศัพท์“เหนียนเหนียนเป็นอะไรหรือเปล่า? ยังโกรธอยู่เหรอ? เธอนี่อารมณ์ร้ายขึ้นเรื่อย ๆ เลย สงสัยคืนนี้ต้องกลับไปสั่งสอนสักหน่อย”เมื่อพูดจบ รอยยิ้มพึงพอใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าภายในหัวของเขาเต็มไปด้วยภาพเอวอันอ่อนนุ่มของเสิ่นเหนียนซี ริมฝีปากสีแดงก่ำ และดวงตาเปล่งประกายที่เต็มไปด้วยอารมณ์เขาเรียกให้รถจอดอีกครั้ง จากนั้นก็เข้าไปซื้อถุงยางอนามัยกล่องหนึ่งในร้านสะดวกซื้อเสิ่นเหนียนซีชอบรสสตรอว์เบอร์รี่มากที่สุดจนกระทั่งรถจอดที่หน้าประตูคฤหาสน์ บอดี้การ์ดกลุ่มหนึ่งก็ออกมาต้อนรับหัวหน้าบอดี้การ์ดเข้ามาหาด้วยค