บทที่ 2

ทุกคนคิดว่าเสิ่นเหนียนซีเป็นคนบ้าที่พยายามไต่เต้าเข้าสู่วงการไฮโซ

หน้าไม่อาย ไม่รู้จักคำว่าละอาย

แม้กระทั่งทะเบียนสมรสของเธอกับฉินเส่าถิงก็ยังถูกเก็บไว้ในตระกูลฉิน

เธอไม่สามารถพิสูจน์ความจริง และยิ่งไปกว่านั้นก็ไม่มีใครเชื่อ

เธอเป็นแค่หมากตัวหนึ่งเท่านั้น

แสงอาทิตย์ด้านนอกคฤหาสน์แสบตามาก เธอขึ้นรถมายบัคอย่างเงียบเชียบโดยมีผู้ช่วยคอยบังสายตาผู้คนให้

ฉินเส่าถิงนั่งไขว่ห้างก้มหน้าอ่านเอกสาร เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาด้วยซ้ำ

เขาพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดว่า

“เหนียนเหนียน ฉันกำลังยุ่งมาก เธอช่วยทำตัวดี ๆ หน่อยได้ไหม ฉันเหนื่อยจะประกันตัวเธอแล้วนะ”

แต่ทั้งหมดนี้ไม่ใช่เพราะเขาหรอกหรือ?

เสิ่นเหนียนซีหัวเราะ ในตอนนั้นเธอก็รู้สึกเหนื่อยเหลือเกิน

“ฉินเส่าถิง พวกเราหย่ากันเถอะ!”

เมื่อได้ยินดังนั้น ในที่สุดฉินเส่าถิงก็เงยหน้าขึ้นมา เขามองมาทางเสิ่นเหนียนซีด้วยสายตาเย็นชา

เธอหันหน้าหนีโดยสัญชาตญาณเพื่อปกปิดความรู้สึกอึดอัดและพังทลายของตัวเอง

ฉินเส่าถิงวางเอกสารในมือลง สีหน้ามืดครึ้ม น้ำเสียงเย็นชาแข็งกระด้าง

“จะทำแบบนี้อีกแล้วเหรอ? ฉันบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าอย่าออกจากบ้าน?”

สายตาของเขาเต็มไปด้วยคำตำหนิ เธอสัมผัสถึงความรักที่มีต่อเธอไม่ได้เลย

หัวใจของเสิ่นเหนียนซีดำดิ่งอย่างสิ้นเชิง

เมื่อมองไปยังฉินเส่าถิงที่ดูสูงส่ง ตอนนั้นเธอก็รู้สึกสับสนอย่างมาก

เขายังเป็นฉินเส่าถิงคนเดิมที่เคยนั่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกับเธอที่ข้างถนนจนไม่เหลือน้ำสักหยดอยู่หรือเปล่า?

เธอพูดขึ้นอย่างทื่อ ๆ

“ฉินเส่าถิง ฉันบอกว่าฉันจะหย่า!”

ชายคนนั้นมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าที่อ่านไม่ออก ก่อนกระแทกแฟ้มเอกสารในมือลงอย่างแรง

“เหนียนเหนียน เธอเหนื่อยแล้ว กลับไปพักผ่อนเยอะ ๆ อย่าเอาแต่ใจ”

เขาอยากจะยื่นมือออกไปปลอบ แต่เมื่อเห็นมือของเสิ่นเหนียนซีเต็มไปด้วยเลือด สุดท้ายเขาจึงถอนหายใจแล้วดึงมือกลับ

เขารังเกียจเธอ แบบนี้มันน่าลำบากใจจริง ๆ !

“ไปอาบน้ำอุ่นซะ เดี๋ยวอะไร ๆ ก็ดีขึ้น เป็นเด็กดีนะ!”

เธอยอมประนีประนอมครั้งแล้วครั้งเล่า จนเธอเหนื่อยแล้ว ปลายนิ้วของเธอจับอยู่ที่บานประตูโดยไม่รู้ตัว

“ฉินเส่าถิง นายไม่เหมือนเดิมแล้ว นายเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง แม้กระทั่งตอนนี้ฉันก็ยังมองไม่ออกว่านายต้องการอะไรกันแน่…”

คำพูดนี้กระแทกใจฉินเส่าถิงอย่างแรง ทันใดนั้นเขาก็ขมวดคิ้วขึ้นมาด้วยความโกรธ แล้วหันขวับกลับมาจ้องหน้าเสิ่นเหนียนซี

“ไม่เหมือนเดิม ๆ วัน ๆ เธอเอาแต่พูดว่าฉันเปลี่ยนไป ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว แต่ทั้งหมดนี้ฉันทำเพื่อใครล่ะ? หรือว่าเธออยากจะกลับไปใช้ชีวิตเป็นหนูท่อแบบเดิม?”

“เสิ่นเหนียนซี เธอดูสิ ฉันเป็นคนมอบทุกสิ่งทุกอย่างของเธอตอนนี้ไม่ใช่หรือไง? เธอแค่ต้องรับความคับข้องใจเล็กน้อย แค่นี้ก็รับไม่ได้แล้วหรือไง? แล้วเธอจะเป็นคุณนายฉินได้ยังไงกัน”

“งั้นฉันไม่อยากเป็นแล้ว!” หลังจากเสิ่นเหนียนซีตะโกนคำพูดนั้นออกไป เธอก็แทบหมดเรี่ยวแรง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง

แต่ฉินเส่าถิงกลับฟังไม่ออก เขาคิดแค่ว่าเธอเอาแต่ใจเกินไป

“ปัง!” เสียงปิดประตูรถไล่ตามหลัง

หลังเสิ่นเหนียนซีลงจากรถ เธอก็เห็นไป๋อิงยืนอยู่ด้านนอกคฤหาสน์ ฉินเส่าถิงชะงักไปครู่หนึ่ง ความอ่อนโยนประกายพาดผ่านดวงตา

“เธอมาที่นี่ได้ยังไง? อากาศข้างนอกหนาวนะ!”

“นายทะเลาะกับคุณเสิ่นเหรอ? เพราะการสัมภาษณ์วันนี้หรือเปล่า”

“ขอโทษจริง ๆ นะคะคุณเสิ่น นักข่าวคนนั้นค่อนข้างฉลาด ฉันก็เลยต้องคล้องแขนเส่าถิง คุณอย่าโกรธเลยนะคะ”

ไป๋อิงเดินขึ้นมาด้านหน้า ก่อนกุมมือเสิ่นเหนียนซีอย่างรู้สึกผิด

เธอดูสง่างาม มีมารยาท เอาใจใส่ และช่างสังเกต

เสิ่นเหนียนซีรู้สึกต่ำต้อยเมื่อเทียบกับเธอ ดังนั้นจึงดึงมือกลับมาโดยไม่รู้ตัว แอบเช็ดคราบเลือดที่เปื้อนหลังเสื้อ

“คุณไป๋ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณหรอกค่ะ คุณไม่ต้องขอโทษ!”

“คุณเสิ่น พูดอะไรของคุณนะคะ เส่าถิงสิถึงจะเป็นแฟนของคุณ ฉันแย่งเขามานานขนาดนี้ก็รู้สึกผิดจะแย่แล้ว ถ้าพวกคุณต้องมาทะเลาะเพราะฉันอีก ฉันก็คงเสียใจกว่าเดิม”

เสิ่นเหนียนซียิ้มแล้วส่ายหน้าอย่างขมขื่น

“คุณไป๋ หลังจากนี้จะไม่มีแล้วค่ะ ฉันเตรียมตัวจะหย่าแล้ว!”

ความประหลาดใจปรากฏขึ้นในแววตาของไป๋อิง

ฉินเส่าถิงที่ยืนหันหลังให้เธอก็หันขวับกลับมาทันที ความโกรธปะทุขึ้นถึงขีดสุด น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง ทุกคำที่เอ่ยออกมาชัดเจนเป็นพิเศษ

“เสิ่นเหนียนซี อย่าทำตัวไร้เหตุผล!”

แต่เสิ่นเหนียนซีก็จ้องหน้าเขา เธอสะอื้นจนพูดแทบไม่ออก “ฉันเปล่า ฉันแค่อยาก…”

เธอพูดยังไม่ทันจบประโยค ฉินเส่าถิงก็ใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้ม มุมปากยกขึ้น น้ำเสียงเยาะเย้ย

“ดีเลย เสิ่นเหนียนซีเธอนี่มันไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี ได้! ถ้าอย่างนั้นเธอก็เอาของที่ฉันให้ทั้งหมดคืนมา แล้วฉันจะยอมหย่า!”

เสิ่นเหนียนซีชะงักไป “หมายความว่ายังไง!”

“ฉันบอกแล้วไงว่าของทุกอย่างของเธอมันคือของฉัน เธอเอาของคืนมา ฉันก็จะหย่ากับเธอ เริ่มจากบนตัวเธอเลยก็แล้วกัน เธอต้องคืนมาให้ครบทุกอย่าง อย่าให้ตกหล่นแม้แต่ชิ้นเดียว”

เมื่อเห็นเธอลังเล มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเบา ๆ คำพูดเหน็บแนมแรงยิ่งขึ้น “เป็นอะไรไป? ตัดใจทิ้งไม่ลงหรือไง? อย่าลืมสิว่าใครเป็นคนเลี้ยงเธอมาตลอด”

ไป๋อิงคว้าแขนของเสิ่นเหนียนซี ก่อนจ้องหน้าฉินเส่าถิงอย่างไม่อยากจะเชื่อ

“พอแล้ว เส่าถิง นายพูดจาแย่ ๆ แบบนี้ได้ยังไง!”

“เธอไม่ต้องยุ่ง เธออยากจะไปไม่ใช่เหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็ถอดออกมาสิ”

ในที่สุดน้ำตาที่เอ่อล้นก็ไหลลงมาจากดวงตา

กระเป๋าแบรนด์เนมหล่นลงพื้นทันที เธอค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อด้วยมือที่สั่นเทา

......

จนกระทั่งเสื้อตัวสุดท้ายหล่นลงพื้นเหลือเพียงเสื้อชั้นใน เธอยืนท่ามกลางลมหนาวด้วยสภาพโป๊เปลือย

ปลายนิ้วของเธอค่อย ๆ ปลดตะขอเสื้อชั้นใน

ฉินเส่าถิงกัดฟันกรอดหลับตาลง เขาเอ่ยห้ามด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว “พอแล้ว แค่สองชิ้นนั้นฉันถือว่าทำบุญ ไป๋อิงพวกเราไปกันเถอะ!”

หลังจากนั้นเขาก็ลากไป๋อิงเดินหายไปท่ามกลางความมืดโดยไม่หันกลับมามอง

เสิ่นเหนียนซีค่อย ๆ คุกเข่าลงพื้น น้ำตาไหลรินเหมือนเม็ดฝน

ฉินเส่าถิง ในเมื่อนายรักไป๋อิง

ถ้าอย่างนั้นเธอก็จะยอมให้นายได้สมความปรารถนา