ตอนที่ 1 เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด [100%]

“อ้าว...พี่วินเองเหรอคะ แอร์ตกใจหมดเลย” แอรินเป่าปากอย่างโล่งอก พร้อมกับส่งยิ้มให้กับคนในชุดสูทสีขาว ที่มีสีหน้าเรียบเฉย

ว่าที่เจ้าบ่าวอย่าง ภวินท์ ก็คือลูกชายนักธุรกิจแบรนด์น้ำหอมชื่อดัง เขาเป็นถึงว่าที่ซีอีโอในอนาคต และกำลังจะกลายมาเป็นสามีของเพื่อนสนิทของเธอ

“ปิ่นน่าจะไปรอพี่วินที่สวนแล้วนะคะ” เสียงหวานพูดบอกอย่างใจเย็น แต่ก็อดหวั่นใจในสายตาของภวินท์ที่มองเธอแปลกๆ พยายามปลอบใจว่าเธอคงคิดมากไปเอง

โดยไม่คิดเลยว่าตอนนี้ทั้งคู่อยู่ในห้องกันเพียงลำพัง แม้จะมีเจ้าหนูพีพีอยู่ด้วยก็ตาม แต่หากใครมาเห็นเข้าว่าแฟนของเพื่อนสนิทอยู่กับเธอในห้อง คงได้เป็นขี้ปากชาวบ้านอย่างแน่นอน

“งั้นแอร์ขอตัวก่อนนะคะ” กำลังจะอุ้มลูกน้อยแต่ต้องตกใจกับเสียงดัง

แก๊ก!!!

เสียงกดปิดล็อกประตูทำให้เจ้าของใบหน้าหวานถึงกับหน้าซีดเผือด สัญชาตญาณบอกให้เธอรีบออกไปจากตรงนี้โดยไว แต่ทว่าทางออกเพียงทางเดียวกับถูกชายร่างสูงบังไว้มิด

“ยังไม่เข้าใจอีกหรือไง” เจ้าของใบหน้าคมคายปลดกระดุมที่คอเพื่อความสบายตัว เหลือบมองดูนาฬิกาเรือนหรูที่ข้อมือ คิดว่าน่าจะถ่วงเวลาได้พอประมาณ สำหรับการหาความสุขเล็กๆ น้อยๆ จากสาวตรงหน้า

“พี่จะทำอะไรคะ”

“เราไม่ไร้เดียงสาขนาดไม่รู้ใช่ไหม ว่าพี่คิดยังไงกับเรา?” คิ้วหนาเลิกขึ้นถามกลับ ทำเอาแอรินถึงกับตัวชา

ไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้ เพียงแต่ไม่มั่นใจยามที่พบหน้ากับภวินท์ ชายหนุ่มจะจ้องมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ แทบทุกครั้ง แต่เพราะคำว่าแฟนเพื่อน และความดีที่ปิ่นเล่าถึงชายหนุ่มตลอดมา ทำให้แอรินเชื่อสนิทใจว่าเธอคงคิดไปเอง

แต่ทว่าสถานการณ์ในตอนนี้กลับตอกย้ำว่าที่ผ่านมาเธอนั้นคิดถูกต้อง

“ขอทางแอร์กับลูกออกไปเถอะนะคะ ตอนนี้ปิ่นน่าจะรอพวกเราอยู่” เธอพูดเน้นชื่อเพื่อนเพื่อเตือนสติให้ชายหนุ่มหยุดการกระทำ แต่มีหรืออ้อยเข้าปากช้าง เนื้อเข้าปากเสือแล้ว เขาจะไม่กิน

“เราก็แค่สนุกกัน อย่าคิดมากเลยแอร์” ภวินท์พูดเกลี้ยกล่อม ขณะที่แอรินรู้สึกสะอิดสะเอียนกับชายตรงหน้าเต็มทน ดวงตากลมกวาดตามองหาทางหนีทีไล่ แต่ดูเหมือนว่าคนตรงหน้าจะรู้ทันเธอเข้าให้

เรียวขาสวยค่อยๆ ก้าวถอยหลัง มองดูลูกน้อยที่นั่งมองเธอตาแป๋ว อยู่ในเปลอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว ขณะภวินท์เร่งฝีเท้าเข้ามาประชิดกายเธออย่างรวดเร็ว

“อย่าเข้ามานะ ไม่งั้นกูร้องให้คนช่วยแน่ๆ” แอรินพูดขู่ หวังให้แฟนเพื่อนกลัวสักนิด แต่ทว่าคนที่กำลังหน้ามืดตามัว กลับไม่ได้ยินเสียงเสียอย่างนั้น ภวินท์เข้ามาคว้าที่ข้อมือเล็กจับไว้แน่นจนรู้สึกเจ็บ

“คิดว่าจะกลัวเหรอ หึหึ อย่างเราเนี่ยนะ จะทำอะไรได้ เด็กใจแตกท้องไม่มีพ่อ แล้วจะหวงตัวไว้ทำไม สู้มาเป็นเมียน้อยพี่ ให้พี่ส่งเสียเลี้ยงดูเธอกับลูก ดีกว่าต้องลำบากทำงานหลังขดหลังแข็งอยู่แบบนี้อีกนะ” ภวินท์เกลี้ยกล่อม ดึงคนตัวเล็กเข้ามาประชิดกายจนสัมผัสกับหน้าอกที่ล้นออกมา

ภวินท์รู้สึกชอบเด็กคนนี้ตั้งแต่แรกพบ แต่ติดตรงที่ว่าแอรินนั้นเป็นสนิทของปิ่นแฟนสาวที่คบกันมาเกือบสามปีเต็ม

เขาเพิ่งรู้จักแอรินเมื่อปีที่แล้วก็ตอนปิ่นนัดทานข้าว ด้วยรูปร่างหน้าตาเธอตรงสเปกเขาทุกอย่าง แต่ติดเพียงอย่างเดียว ในตอนนั้นแอรินอยู่ในชุดคลุมท้อง

โคตรน่าเสียดาย

ยิ่งรับรู้ว่าเธอท้องกับคนที่ไม่เคยเห็นหน้าคร่าตาด้วยซ้ำ เขาก็ยิ่งคิดว่าแอรินเป็นผู้หญิงพรรค์นั้น ไม่ว่ากับใครเธอสามารถหลับนอนได้ แล้วเขาล่ะ...

ก็ต้องได้เช่นกัน

กลิ่นหอมจากกายสาว ทำให้ลำกายใหญ่ที่ซ่อนอยู่ในกางเกงแข็งตัว จนเห็นเป็นรูปร่างพองนูนขึ้นมา แต่ทว่าแอรินรู้สึกขยะแขยงสัมผัส ที่กำลังลูบไล้ตัวเธออยู่ในขณะนี้

ดวงตาเฉี่ยวเงยหน้ามอง เบี่ยงตัวหลบหนี แต่ทว่าเรี่ยวแรงก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากมือปลาหมึกของอีกฝ่ายได้

“ปล่อยนะ ไอ้บ้ากาม”

แอรินตะโกนด่า ขืนตัวเองสุดฤทธิ์ มือเล็กทำได้เพียงทุบไปที่หน้าอกของภวินท์ จนเขาหงุดหงิดแล้วเหวี่ยงคนตัวเล็กไปที่โซฟาดัง

ตุบ!!!

ไม่ได้สนว่าการกระทำที่รุนแรงจะเกิดต่อหน้าเด็กวัยแปดเดือนเลยแม้แต่น้อย

ทั้งคู่ยื้อฉุดกระชากอยู่แบบนั้น มือหนาคว้าที่เนินอกใหญ่เต็มมือ ก่อนจะกระชากเสื้อยืดขาดวิ่น จนเห็นชั้นในสีดำอวดความขาวของเนินอก

แงๆๆๆ

เด็กน้อยร้องไห้กระจองอแง เห็นแม่ตัวเองกำลังถูกร่างสูงขึ้นคร่อม

“ปล่อยกู” แอรินตะโกนร้องสุดเสียง พยายามสู้แรงชายหนุ่มอย่างสุดกำลัง

“ยอมพี่ดีๆ เถอะ เราจะได้ไม่เจ็บตัวเยอะ” ภวินท์เอ่ย ก่อนจะก้มลงเลียไปที่ต้องคอระหงอย่างหื่นกาม

ดวงตาเฉี่ยวปริ่มไปด้วยน้ำตา น้อยใจในโชคชะตาของตัวเอง

ทำไมเรื่องแบบนี้มันต้องเกิดขึ้นกับเธอ หนำซ้ำเธอยังปกป้องต้าวก้อนน้อยที่กำลังร้องไห้สุดเสียงยังไม่ได้เลย

แต่ทว่าขณะที่เธอกำลังหมดหวัง หางตาก็พลันไปเห็นแจกันซึ่งอยู่ใกล้มือ ไม่ต้องคิดให้มากความ หญิงสาวคว้ามันมาก่อนจะฟาดไปที่ศีรษะของชายหนุ่มเต็มแรง

เพล้ง

ร่างสูงล้มลงไปอีกทาง น้ำสีแดงฉานไหลนองพื้น แต่เวลานี้ไม่มีเวลาอะไรให้แอรินต้องคิดอีกต่อไป

เธอตัดสินใจคว้าตัว อุ้มเจ้าพีพีเดินออกไปอย่างเร่งรีบ โดยตอนนี้เธออยู่ในสภาพผมเผ้ารุงรัง เสื้อขาดจนเห็นชั้นใน

ร่างบางก้าวฉับๆ โดยไม่ทันได้มองทางเดินตรงหน้า จนไหล่ของเธอชนเข้ากับใครบางคน

“ขะ ขอโทษค่ะ”

เธอก้มหน้าขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่ ก่อนเงยหน้ามองแล้วไปสะดุดกับรอยสักตรงช่วงคอของคนตรงหน้าเข้าให้