บทที่ 20 เดิมพัน [50%]

แสงไฟสาดเข้ามาทำให้เปลือกตาบางค่อยๆ ลืมขึ้น ก่อนจะหรี่ตามองเพราะดวงตายังปรับโฟกัสได้ไม่ทัน ภาพแรกเธอมองเห็นหญิงสาวแสนคุ้นหน้ายืนอยู่ตรงหน้า กับชายหนุ่มมาดเนี้ยบที่เธอจำไม่เคยลืมว่าคืออดีตแฟนเพื่อนรักอย่างภวินทร์

ในโกดังร้างซึ่งตั้งอยู่ชานเมืองชลบุรี แทบจะไม่มีรถสัญจร ในนั้นมีหญิงสาวถูกจับตัวมาขังไว้ ลำตัวถูกเชือกมัดไว้กับเก้าอี้ไว้อย่างแน่นหนา ทำให้เธอไม่สามารถกระดิกตัวไปไหนไม่ได้

แอรินจำได้ว่ากำลังทำอาหารอยู่ในครัว พอไฟดับก็มีชายฉกรรจ์เข้ามาจากทางหลังบ้าน จากนั้นเธอก็จำอะไรไม่ได้อีกเลย

แต่ว่าตอนนี้ เธอไม่เข้าใจว่าทำไมคนที่เธอไม่คาดคิดกลับมาอยู่ที่นี่ได้ หนำซ้ำรอยเขียวช้ำบริเวณใบหน้าและเนื้อตัวเด่นชัด

“พี่ตองมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ” แอรินเอ่ยถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง เพราะคิดว่าใบตองนั้นคงตกอยู่ในสถานการณ์เช่นเดียวกับเธอ แต่ทว่าหญิงสาวกลับมองด้วยสายตาเย็นชา ราวกับคนไม่รู้จักกัน

“เลิกตอแหล แล้วเอาหน้าจริงมาคุยกันดีกว่า” ใบตองเอ่ย

“พี่ตองพูดแบบนี้หมายความว่าไงคะ” แอรินสงสัยว่าเธอไปทำอะไรให้อีกฝ่ายไม่พอใจ ถึงขั้นร่วมมือกับไอ้โรคจิตอย่างภวินท์

“นี่เหรอแผนการของเธอ” ร่างสูงเอ่ยถามเสียงเรียบ

“ค่ะ...คุณเองก็มีเรื่องบาดหมางกับแม่นี่ไม่ใช่เหรอคะ” ใบตองถาม ภวินท์ไม่ตอบเพียงแต่มองแอรินด้วยสายตาเรียบนิ่ง

“พี่วินปล่อยแอร์ไปเถอะนะคะ แอร์สัญญาจะไม่เอาเรื่องนี้ไปแจ้งตำรวจ” แอรินพยายามพูดเกลี้ยกล่อม แต่ร่างสูงกลับยกยิ้ม ราวกับว่าเธอเล่าเรื่องตลกออกมาอย่างไรอย่างนั้น

“เรื่องคราวก่อน เธอทำฉันแสบมากเลยแอริน”

คราวก่อนที่แอรินใช้แจกันฟาดหัวของเขา จนต้องเข้าไปนอนโรงพยาบาลตั้งหลายวัน อีกทั้งยังถูกอดีตคู่หมั้นถอนหมั้น แถมยังโดนพ่อของเขาด่าไปอีกหลายยก ถ้าแอรินยอมในครั้งนั้น เขาต้องไม่เจอเหตุการณ์เช่นนี้

“แล้วพวกคุณต้องการอะไรจากฉัน” เธอถาม ไม่คิดว่าคนอย่างภวินท์จะต้องการทรัพย์สมบัติจากเธอ เพราะตระกูลของเขาก็รวยหล่นฟ้ามากพอแล้ว

“ก็ไม่มีอะไรมาก ก็แค่ชีวิตของไอ้ธันวาก็พอ” ภวินท์เน้นประโยคท้าย นั่นทำให้แอรินถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

“หมายความว่าไง”

“ถ้าไม่ใช่มันมาขัดแข้งขาธุรกิจของฉัน ฉันก็คงไม่ทำแบบนี้”

เดิมทีภวินท์นั้นเปิดร้านบาร์โฮสต์อยู่ก่อนหน้าแล้ว ถ้าไม่ใช่ธันวามาชิงเปิดแข่งจนกิจการร้านของเขาซบเซาลงไป จนกลายเป็นขาดทุน

หนำซ้ำที่ดินแถวพัทยาที่ธันวาได้มานั้น เขาเองก็หมายปองอยู่หลายปีเพราะคิดว่าอีกไม่กี่ปีที่ดินตรงนี้จะเป็นแห่งทำเงินได้อย่างมหาศาล เขาให้คนตามจีบเจ้าของที่ดิน แต่กลับถูกปฏิเสธอยู่เรื่อยมา กระทั่งธันวากลับมาชุบมือเปิบได้ไปเสียดื้อๆ

“หึ...แค่นี้เหรอ?” แอรินยกยิ้มด้วยความสมเพช

“มึงยิ้มแบบนั้นหมายความว่าไง”

“ก็เพราะตัวเองไม่มีความสามารถ ก็เลยใช้วิธีสกปรกอย่างนั้นสิ” หญิงสาวพูดแทงใจดำ จนภวินท์โกรธจัด เขาเดินเข้ามาบีบคางของเธอ

“ก็เพราะผัวมึง พ่อกูถึงดูถูกว่ากูไม่เอาไหน” เขาตวาดเสียงดังลั่น

“ไม่ใช่ว่ามึงไม่เอาไหนอยู่แล้วหรอกเหรอ?” แอรินพูดสวนทันที

เพียะ

ชายหนุ่มง้างมือฟาดเข้ามาไปที่ข้างเนียน แรงพอจนเลือดกบปากของหญิงสาว ทว่าแอรินกลับหันหน้ามาเผชิญกับภวินท์อย่างไม่นึกกลัว

“ปากดีจริงๆ นะ เรื่องคราวก่อนกูยังไม่คิดบัญชีกับมึงเลย” เอามือสอดเข้าไปกลุ่มผมของหญิงสาว ก่อนจะดึงจนเธอเชิดหน้าขึ้น

“...” แอรินมองอีกฝ่ายอย่างท้าทาย

“คุณวินใจเย็นๆ ก่อนดีกว่านะคะ เมื่อครู่คนของคุณแจ้งดิฉันมาว่าคุณธันมาถึงที่หน้าโกดังแล้ว” ใบตองรีบรายงาน แว๊บหนึ่งเธอปรายตามองแอรินอย่างนึกสมเพช

“ดี กูจะพาไปนรกทั้งผัวทั้งเมีย” ธันวาเอ่ย ก่อนจะปล่อยแอรินแล้วรีบออกจากห้องไป ทิ้งไว้ให้สองสาวอยู่กันเพียงลำพัง

“ทำไมพี่ถึงทำแบบนี้คะ” แอรินเอ่ยถาม กลิ่นคาวเลือดยังคละคลุ้งอยู่เต็มปาก

“...”

“พี่บอกเองว่าตระกูลอิสระภักดีมีบุญคุณกับพี่ ทำไมพี่ถึงทำแบบนี้เหรอคะพี่ตอง”

“หึ บุญคุณเหรอ” หญิงสาวยกยิ้มเย็น เอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม

“...”

“ครอบครัวกูเองก็ใช้แรงงานแลกกับเงิน ไม่เห็นจะมีบุญคุณอะไร”

“...”

“มึงไม่รู้หรอก ว่าความจนมันมีหน้าตาเป็นอย่างไร” ใบตองพูดเสียงแผ่ว ความทะเยอทะยานทำให้เธอตัดสินใจผิดพลาด ด้วยการลงเรือลำเดียวกันกับภวินท์

ถ้าไม่ใช่ความโลภเธอคงไม่ตกอยู่ในสถานการณ์สุ่มเสี่ยงเช่นนี้ แต่ในเมื่อเลือกที่จะขี่หลังเสือแล้ว ก็มีแต่ต้องเดินหน้าต่อไป

"ทำไมแอร์จะไม่รู้คะ ว่าความจนมันหน้าตาเป็นอย่างไร” แอรินเอ่ย

“...”

“แอร์เข้าใจความรู้สึกของพี่นะคะพี่ตอง แอร์รู้ว่าความจนมันเป็นยังไง ตั้งแต่ที่แม่ของแอร์เสียไป พ่อก็พาเมียน้อยเข้าบ้าน”

“...”

“แอร์หนีออกจากบ้านมา หาเลี้ยงตัวเองไปวันๆ บางวันก็ต้องอดมื้อกินมื้อ เคยนอนข้างถนนก็เคยมาแล้ว”

“...”

“แต่ถึงจะจนแค่ไหน เราก็ควรมีศักดิ์ศรี ไม่เอาเรื่องนี้มาเป็นข้ออ้างในการทำผิดนะคะพี่” แอรินพยายามพูดหว่านล้อมให้อีกฝ่ายกลับใจทัน

“มึงว่ากูเหรออีแอร์” ใบตองชี้หน้าคาดโทษ ก่อนจะเดินเข้าไปกระชากผมสีน้ำตาลเข้ม

“...”

“กูกับมึงมันไม่เหมือนกัน” ใบตองพูดเน้นคำ

“...”

“โลกนี้มันไม่ยุติธรรมเลยว่าไหม? ถ้าไม่ใช่มึง คุณธันคงไม่เป็นแบบนี้” และแล้วใบตองก็พูดความรู้สึกออกมา