ตอนที่ 2 จำยอม [50%]

เผลอจ้องรอยสักของคนตรงหน้าอยู่นาน โดยไม่รู้ตัวเองเลยว่านั่นคือการเสียมารยาท

แต่ทว่าคนตรงหน้ากลับไม่ได้เอ่ยอันใด เขาจ้องมองหญิงสาวกลับด้วยความคลับคล้ายคลับคลา ว่าเคยเจอที่ไหนมาก่อน แต่คิดเท่าไรก็ยังคิดไม่ออก

กวาดตามองการแต่งตัว สภาพเนื้อตัวมอมแมม อีกทั้งเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง มือขวามีเลือดติด ให้เดาว่าคงหนีใครมาอย่างแน่นอน

เห็นทีคงให้คนเก็บกวาดอีกตามเคย

แต่สะดุดตามากที่สุดก็คงเป็นเจ้าตัวเล็กกำลังจ้องเขาตาแป๋ว ดวงตาสีควันบุหรี่ ผมดำขลับ ผิวขาว ปากคาบจุกนม หน้าตาละม้ายกับตนในวัยเด็ก ราวพิมพ์เดียวกันอย่างไรอย่างนั้น

“ขอโทษนะคะ”

“เดินก็หัดดูทางให้ดีๆ หน่อย เธอตัวคนเดียวก็ว่าไปอย่าง” ร่างสูงตำหนิด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ส่วนคนโดนต่อว่าถึงกับหน้าเหลอหลา เหลียวมองด้านหลังว่ามีใครตามเธอมาหรือไม่ พอดูดีแล้วว่าภวินท์ไม่ได้ตามมา หญิงสาวก็เป่าปากอย่างโล่งอก

“ยุ่ง” เธอตอบสั้นๆ

ไม่จำเป็นต้องมีมารยาทสำหรับคนแปลกหน้า คิ้วเรียวสวยขมวดมุ่นไม่พอใจ เอาลูกพาดบ่าให้หันหน้าไปทางด้านหลัง ก่อนที่เธอเดินชนไหล่กว้างแล้วรีบจ้ำอ้าว หนีไปจากตรงนี้เสียก่อน

ขณะเจ้าของดวงตาคมมองตามหลังคนตัวเล็กไป ยิ่งเจ้าหนูพีพีกำลังจ้องมองเขาตาแป๋วด้วยแล้ว เขายิ่งรู้สึกตงิดใจแปลกๆ แต่นั่นมันอาจจะเป็นความรู้สึกคิดมากของตัวเองก็เป็นได้

“แขกที่จองห้องสำหรับเตรียมถ่ายพรีเวดดิ้ง ถูกตีหัวนอนสลบอยู่ในห้องครับ ที่สำคัญยังเป็นว่าที่เจ้าบ่าวด้วยครับนาย”

เลขาหนุ่มเข้ามารายงาน ก่อนชายหนุ่มจะล้วงเอาบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ พ่นควันสีขาวออกจากปากอย่างไม่นึกตกใจ

แขกเข้ามาเป็นพันเป็นหมื่น ใช่ว่าจะเจอเหตุการณ์นี้เป็นครั้งแรกตั้งแต่เมื่อไร หนำซ้ำเขาพอที่จะปะติดปะต่อเรื่องราวได้คร่าวๆ จากสภาพเสื้อผ้าของหญิงสาวคนนั้น

“ให้แจ้งตำรวจเลยไหมครับนาย” ลูกน้องเอ่ยถาม

“ไม่ต้อง…แต่มึงช่วยตามผู้หญิงคนที่ออกมาจากห้องนั้นเป็นคนสุดท้าย ก่อนพนักงานเราจะเข้าไปพบให้หน่อย เอาแบบละเอียดยิ่งดี”

คนรับคำสั่งถึงกับงุนงง ว่าเหตุใดเจ้านายของเขาถึงล่วงรู้เหตุการณ์ได้อย่างตาเห็น ทั้งที่ยังไม่ได้ดูกล้องวงจรปิดเลยด้วยซ้ำ

“ครับนาย” คนตัวสูงโค้งศีรษะ แล้วรีบเดินออกไปทำตามคำสั่งของเจ้านายทันที

แอรินกำลังอยู่ในระหว่างตัดสินใจ ระหว่างรถจอดติดไฟแดงอยู่ตรงสี่แยก หากตรงไปก็จะถึงอพาร์ตเมนต์ที่เธอเช่าอยู่กับลูกน้อย แต่ถ้าหากเลี้ยวซ้ายก็จะพบกับสถานีตำรวจ ซึ่งในตอนแรกเธอตั้งใจจะไปแจ้งความสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น

แต่เพราะอีกฝ่ายคือแฟนหนุ่มของปิ่น อีกทั้งชื่อเสียงและอิทธิพลของภวินท์ใครๆ ก็รู้ว่าไม่ธรรมดา ทำให้ในใจของหญิงสาวเกิดหวาดหวั่นขึ้นมา

ลำพังตัวเธอเอง แอรินไม่ห่วงเลยสักนิดเดียว เธอเชื่อมั่นว่าบนโลกใบนี้ไม่มีใครใหญ่กว่ากฎหมาย และเชื่อกฎของการกระทำ ใครทำอย่างไรก็ต้องได้รับผลกรรมอย่างนั้น ไม่ว่าวันใดก็วันหนึ่ง

เหลือบมองกระจกด้านหลังเห็นเจ้าตัวหนูพีพี เธอก็ได้แต่ถอนหายใจยาวพรืด ดวงตากลมสั่นระริก เอาหลังมือปาดน้ำตาอย่างลวกๆ นึกน้อยใจในโชคชะตาอันแสนโหดร้าย

ตั้งแต่เด็กเธอสูญเสียแม่ผู้เป็นที่รักอย่างไม่วันหวนกลับ ขณะที่พ่อของเธอพาเมียน้อยเข้าบ้าน ทั้งที่ยังไม่ถึงวันเผาแม่เธอเลยด้วยซ้ำ

เพราะเหตุนี้ทำให้แอรินหนีออกจากบ้านตั้งแต่อายุสิบห้า พึ่งพาตัวเองโดยการไปเป็นลูกจ้างทำงานตัวเป็นเกลียวหัวเป็นน็อต ส่งเสียตัวเองเรียนจบมหาลัย

ถ้าหากครอบครัวนั้นรู้ว่าเธอท้องไม่มีพ่อ คงได้หัวเราะเยาะเธออย่างแน่นอน

มีอยู่ครั้งหนึ่งเธอซมซานกลับไปที่บ้านหลังนั้น เป็นเพราะตอนนั้นเธอตกงาน หนำซ้ำยังถูกมหาลัยทวงค่าเทอมค้างไว้เกินสองงวด ตอนนั้นเธอไร้ที่พึ่งจนต้องไปขอหยิบยืมจากผู้เป็นบิดา แต่ทว่ากลับถูกพ่อแท้ๆ และแม่เลี้ยงไล่ตะเพิดออกจากบ้านเหมือนหมูเหมือนหมา

จนเธอตั้งปฏิญาณตนไว้ว่าถึงจะยากดีมีจน อย่างไรเสียเธอจะไม่เหยียบบ้านหลังนั้นอีกเด็ดขาด

รถญี่ปุ่นคันเล็กมาจอดหน้าสถานีตำรวจ แอรินถอนหายใจยาวก่อนจะปลดเข็มขัดนิรภัย เธอตัดสินใจเข้าแจ้งความแฟนของเพื่อนสนิท แต่ทว่ายังไม่ทันที่จะคว้าตัวลูกน้อยเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

ติ๊ดๆๆๆๆ

(แอร์เป็นยังไงบ้าง)

เจ้าของปลายสายพูดเสียงสั่น ทำเอาแอรินถึงกับชะงัก รู้สึกตกใจที่ปิ่นโทรมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ไม่เป็นไร ปิ่นล่ะ” แอรินเอ่ยถามเสียงเบา

(ปิ่นบอกเลิกพี่วินแล้วนะ ฮึก)

“แกใจเย็นๆ ก่อนปิ่น”

(ปิ่นไม่น่าคบกับคนๆ นั้นเลย ฮึก ปิ่นเพิ่งขอทางโรงแรมดูแล้วเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ฮึก ปิ่นขอโทษนะที่ให้แอร์กับน้องพีต้องมาเจอเรื่องแย่ๆ แบบนี้)

“ปิ่นไม่ต้องโทษตัวเองหรอก เป็นผู้ชายคนนั้นที่เลว ดีแล้วที่ปิ่นเลิกกับมัน” แอรินพูดบอก

(อืม ว่าแต่แอร์อยู่ไหน รู้ไหมว่าปิ่นกับมิกกิเป็นห่วงแอร์มาก) ปิ่นเอ่ยถาม

“เรากำลังจะเข้าไปแจ้งความ” แอรินบอกตามตรง ซึ่งนั่นก็ทำให้ปลายสายตกใจอยู่ไม่น้อย

(อย่าแจ้งความเลยนะแอร์ เราขอร้อง) ปิ่นพูดขอร้องเพื่อน

“ทำไมล่ะ” คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน สงสัยว่าทำไมปิ่นถึงไม่ยอมให้เธอแจ้งความ

(ไม่ใช่ว่าเราอยากปกป้องผู้ชายพรรค์นั้นหรอกนะ แต่เพราะเราห่วงความปลอดภัยของแอร์กับหลานมากกว่า)

“...”

(คนบ้านนั้นค่อนข้างมีอิทธิพลเลยล่ะ และเราก็คิดว่าเราเลิกกับพี่วินไปแล้วทุกอย่างก็น่าจะจบแล้ว พี่วินก็คงไม่กล้าทำอะไรมากกว่านี้แล้ว)

“...”

แอรินนิ่งคิดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เปลือกตาสีไข่ค่อยๆ หลับลง เอาฟันขบไปที่ริมฝีปากล่างเบาๆ ราวกับคิดหนักว่าเธอควรจะปล่อยผ่านเรื่องนี้ดีหรือไม่

มือเรียวเสยผมยาวขึ้นเพื่อไม่ให้ปรกหน้า เธอไม่หวั่นที่ต้องเผชิญหน้ากับคนมีอำนาจล้นฟ้าหากเธอไม่ได้ผิด แต่พอมองหน้าเจ้าหนูพีพีที่กำลังนอนหลับอย่างสบาย เธอก็ต้องลดอารมณ์ขุ่นมัวที่อยู่ภายในใจลง

“อืม..ก็ได้ แอร์จะไม่แจ้งความ” แอรินตอบเสียงอ่อน ซึ่งนั่นก็ทำให้ปลายสายดีใจไม่น้อย

ที่ปิ่นพูดมาเป็นความจริง เธออยากจบความสัมพันธ์กับภวินท์ตั้งแต่รู้ว่าเขาทำเรื่องเลวๆ กับเพื่อนสนิทของเธอ ซึ่งเธอเพิ่งรู้ว่าแอรินไม่ใช่คนแรก แต่ยังมีบรรดาสาวๆ ซุกซ่อนอยู่ในแชทของเขาอีกมากมาย

ด้วยความรักบังตา และความไว้เนื้อเชื่อใจกัน ทำให้ปิ่นไม่ระแคะระคายอะไรในตัวของแฟนหนุ่มเลย

ปิ่นเข้าไปเยี่ยมภวินท์ที่โรงพยาบาลทั้งยังอยู่ในชุดเจ้าสาวด้วยซ้ำ ทันทีที่พบหน้าเธอบอกเลิกอีกฝ่ายอย่างไม่ลังเล ซึ่งภวินท์ก็ไม่ได้ยื้อหรือตอบอะไรกลับมา นั่นก็ชัดแล้วว่าเขาไม่เคยรักเธอเลย

ปิ่นเดินออกมาด้วยหัวใจแสนปวดร้าว ภาวนาว่าสักวันบาปกรรมคงตามสนองคนเลวแบบนั้นไม่วันใดก็วันหนึ่ง

(ขอบคุณนะแอร์ เดี๋ยวปิ่นเคลียร์เรื่องทุกอย่างเสร็จแล้ว ปิ่นจะไปหานะ)

ปลายสายตอบเสียงสั่น ซึ่งทำให้แอรินนั้นหายโกรธเป็นปลิดทิ้ง

ลืมไปเสียสนิทว่าตอนนี้เพื่อนรักเองก็บอบช้ำพอกัน ทั้งที่ใกล้เข้าประตูวิวาห์แต่กลับต้องมาเจอเรื่องแย่ๆ ไม่ได้ต่างจากเธอเลยแม้แต่น้อย