ตอนที่ 1 เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด [50%]

“หม่ำๆๆ”

เด็กชายในวัยเก้าเดือนสวมชุดจัมพ์สูทเพนกวินสีฟ้าอ่อน กวักมือไปมาเมื่อเขาได้กลิ่นหอมๆ ของอาหารโปรดลอยมาเตะจมูก

เมนูวันนี้เป็นข้าวบดปลาทูฟักทอง เพิ่มต้นหอมซอย ดูน่ารับประทาน ขณะที่ร่างบางในชุดนอนลายหมีสีชมพู เดินเข้ามาพร้อมกับถ้วยข้าวขนาดเล็ก เหลือบมองนาฬิกาแขวนผนัง แล้วถอนหายใจยาว

อนันตญา ไมยราศวร หรือ แอริน คุณแม่มือใหม่ในวัยยี่สิบสามปี รูปร่างผอมบาง ผิวขาว ดวงตากลม จมูกเล็ก ริมฝีปากเป็นกระจับ ผมยาวสีน้ำตาลเข้มถึงกลางหลัง

เธอไม่รู้ว่าต้องทำอะไรก่อนดีในช่วงเวลาเร่งรีบเช่นนี้ อุตส่าห์ตื่นตั้งแต่ตีห้ามาเตรียมข้าวเช้า พาเจ้าตัวเล็กอาบน้ำประแป้งหอมๆ เพื่อจะไปให้ทันนัดลูกค้าเวลาเก้าโมงครึ่ง แต่มันก็ไม่เป็นไปตามแผนอยู่ดี

ทุกอย่างในชีวิตของเธอรวนไปหมด ตั้งแต่ไอ้ต้าวก้อนน้อยถือกำเนิด แต่ถึงอย่างนั้นลูกก็คือความสุขทั้งหมดของเธอ

เป็นเพราะความผิดพลาดในคืนนั้นคืนเดียว กลับทำให้ชีวิตของเธอเปลี่ยนไปตลอดกาล

ย้อนกลับไปในวันที่แอรินสอบเสร็จ วิชาตัวสุดท้ายของเทอม และเป็นภาคเรียนสุดท้ายของการเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 4

ในวันนั้นแอรินกับเพื่อนสนิทอีกสองคนนัดแนะไปเลี้ยงฉลองกันที่ผับแห่งหนึ่ง จำได้ว่าพวกเธอสนุกสุดเหวี่ยงกันเลยทีเดียว

แต่เพราะความประมาททำให้แอรินเผลอรับแก้วเหล้าจากผู้หญิงโต๊ะข้างๆ ที่มาขอเลี้ยงเหล้า โดยไม่ทันระวังตัวว่าในนั้นมียาปลุกเซ็กส์ผสมอยู่

หลังจากนั้นภาพก็ตัดไป ตื่นมาอีกทีพบว่าตัวเองนอนเปลือยกายอยู่ในคอนโดของใครก็ไม่รู้ อีกทั้งมีปึกเงินราวๆ สามแสนบาทวางทับอยู่บนกระเป๋าสะพายของเธอ

ไม่ได้มีโน้ตหรือช่องทางการติดต่อใดๆ นั่นก็หมายความว่าทุกอย่างจบลงแค่ตรงนั้นจริงๆ

นอนกับคนแปลกหน้า หนำซ้ำยังเป็นครั้งแรกของเธออีกต่างหาก ทำไมเรื่องเฮงซวยถึงเกิดแต่กับเธอ

หญิงสาวมองดูคราบน้ำปนเลือดเป็นดวง ติดผ้าห่มสีขาว ยิ้มเยาะนึกสมเพชตัวเอง ตอนนี้เธอไม่ได้ต่างจากผู้หญิงหากินเลยแม้แต่น้อย

แต่ทว่า มัวมานั่งเสียใจก็เปล่าประโยชน์ ปาดน้ำตาที่ไม่รู้มาจากไหน แล้วรีบลุกขึ้นยืน

ไม่เอาก็โง่สิ...

แอรินยอมรับความจริงว่าเธอนั้นผิดพลาด แทนที่จะมามัวนั่งเสียใจ สู้เอาเงินก้อนนั้นมาใช้ประโยชน์ไม่ดีกว่าเหรอ

แต่ทว่าเคราะห์ซ้ำกรรมซัด สามเดือนต่อมาเธอรู้ว่าตัวเองกำลังตั้งท้อง แน่นอนว่าพ่อของเด็กไม่ใช่ใครอื่น เพราะแอรินไม่เคยหลับนอนกับใครหน้าไหน แม้กระทั่งนเรศ แฟนเก่าของเธอ ที่คบกันมาถึงสามปี

แอรินตัดสินใจยื่นใบลาออกจากบริษัทชั้นนำ ทั้งที่เพิ่งเข้างานได้เพียงสองเดือนเท่านั้น

เธอตัดสินใจใช้เงินที่ผู้ชายคนนั้นทิ้งไว้ให้ มาเปิดร้านทำเล็บเล็กๆ อยู่ในตลาดใกล้บ้าน ขยับขยายจนกลายเป็นร้านดังในแถบนี้

และตอนนี้เธอกำลังขยับขยายกิจการ โดยการศึกษาการทำเล็บปลอมแบบดีไอวาย ตีตลาดออนไลน์อีกช่องทางหนึ่ง

“วันนี้ห้ามงอแงนะคะน้องพี ถ้างานเสร็จแล้วเดี๋ยวแม่ให้กินขนมนะคะลูก” แอรินพูดบอกลูกน้อยพร้อมกับหอมแก้มป่องไปหนึ่งที

หลังจากที่เธออุ้มเจ้าตัวเล็กนั่งบนคาร์ซีท รัดเข็มขัดให้ลูกน้อยแน่นหนา ก็รีบเปิดประตูแล้วขับออกไป โดยไม่ลืมที่จะวางตุ๊กตาเพนกวินไว้ให้ลูกน้อยเป็นเพื่อนเล่นเวลาเดินทางไกล

รถอีโคคาร์คันเล็กมือสอง ถูกใช้งานอย่างหนักจนแทบไม่มีเวลาได้พัก หญิงสาวขับรถอย่างคล่องแคล่ว เหยียบคันเร่งเพื่อให้ถึงสถานที่นัดหมายได้ตามกำหนด

ใช้เวลาไม่ถึงสามสิบนาทีก็มาถึงที่หมาย โรงแรมขนาดกลางใช้เป็นสถานที่ถ่ายพรีเวดดิ้งให้บ่าวสาว

วั นนี้แอรินมีภารกิจในการทำเล็บเจลให้ว่าเจ้าสาว ก้มมองดูนาฬิกาที่ข้อมือก็ถึงกับเป่าปาก เธอมาก่อนเวลานัดหมายสิบนาที ก่อนจะรีบพาลูกน้อยใส่เป้อุ้มเด็กทารก แล้วเร่งฝีเท้าเข้าไปด้านใน

“ขอโทษนะปิ่นที่มาช้า” ร่างบางเปิดประตูเข้ามาแล้ววางสัมภาระไว้ที่หน้าประตู

ด้านในห้องสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ที่สุด ตอนนี้มีทั้งช่างทำผม ช่างแต่งหน้า กำลังรุมปิ่นมณี หรือ ปิ่น เพื่อนสนิทของเธอ

“ช้าที่ไหน แกมาก่อนเวลาตั้งห้านาทีนะแอร์”

ปิ่นพูดบอกทั้งที่ตายังหลับให้ช่างแต่งหน้ากรีดอายไลเนอร์อยู่เลย แอรินหัวเราะแล้วรีบเตรียมตัวสำหรับการทำเล็บเจลให้เพื่อน

“แล้วยัยมิกมาด้วยไหม?” แอรินถามถึงเพื่อนสนิทอีกคน

“เดี๋ยวตามมา เห็นว่าติดลูกค้าอยู่ที่ดอนเมือง” เสียงใสพูดบอก เพราะเมื่อครู่มิกกิโทรมาหาเธอ บอกว่าจะมาถึงที่นี่ไม่เกินสิบโมงเช้า

แอรินพยักหน้าเข้าใจ ไม่แปลกที่มิกกิจะมาสาย ก็สาวเจ้าเป็นถึงเซลล์ขายรถยนต์มือหนึ่งของบริษัท

ครั้งหนึ่งมิกกิเคยชวนแอรินไปทำงานด้วยกัน แต่เพราะเวลาเลิกงานไม่เป็นเวล่ำเวลา หนำซ้ำบางครั้งต้องออกไปหาลูกค้าที่ต่างจังหวัด ทำให้งานนี้ไม่ตอบโจทย์สำหรับคุณแม่มือใหม่อย่างเธอ

“ฉันบอกให้พนักงานยกเปลเด็กมาให้แล้วนะ สักพักน่าจะยกมาให้”

“ขอบคุณนะปิ่น ปิ่นเนี่ยแสนดีที่สุดเลย น้องพีขอบคุณป้าปิ่นก่อนสิฮะ” เธอเอ่ยชมเพื่อนรัก ก่อนจะยกมือลูกน้อยมากระพุ่มมือไหว้ขอบคุณ

“อะแฮ่มๆ เปลี่ยนค่ะ ต้องเปลี่ยนเป็นน้าแล้วป่ะ ป้าแก่ไปค่ะ ไม่น่ารัก”

ปิ่นกระแอมไอรีบเปลี่ยนสรรพนามก่อนหลานชายจะจดจำได้ แอรินหัวเราะเบาๆ พอดีกับพนักงานนำเปลเด็กขนาดเล็กมาให้

“พี่ค่ะ ฝากวางเปลไว้ตรงนั้นนะคะ” คุณแม่มือใหม่ชี้ไปยังมุมที่ไกลพอจากการทำงาน และอยู่ในสายตาที่เธอจะมองเห็น พนักงานชายพยักหน้ารับ แล้วเข็นเปลไปจอดที่มุมลูกค้าต้องการ

แอรินจัดการวางลูกน้อย มั่นใจพอว่าระยะนี้จะไม่ได้กลิ่นสารเคมีอย่างแน่นอน

เด็กน้อยตาแป๋วราวกับรู้หน้าที่ของตัวเอง ปากคาบจุกนม ในมือมีตุ๊กตาตัวโปรดก็เพียงพอแล้วสำหรับอยู่ที่นี่ได้ทั้งวัน

“เลี้ยงง่ายเหมือนเดิมเลยนะ แบบนี้จะไม่ให้ป้าๆ หลงได้ยังไง” ปิ่นเหลือบมองน้องพีด้วยสายตาเอ็นดู หากวันหนึ่งเธอมีลูกก็ขอให้เลี้ยงง่ายเหมือนน้องพีก็พอ

“ยอมรับแล้วเหรอว่าเป็นป้าน่ะ” แอรินเอ่ยแซวพร้อมกับหัวเราะเบาๆ ขณะที่เธอตั้งใจตะไบหน้าเล็บของว่าที่เจ้าสาวอยู่

“จ้า ยอมก็ยอม อายุแค่ยี่สิบสามเองก็ต้องโดนเรียกว่าป้าแล้ว รู้สึกไม่ชินจริงๆ”

ปิ่นสบถ แต่ทว่าเธอต้องกลืนคำพูดต่อจากนั้นลงไป อยากจะตีปากตัวเอง เธอไม่ควรพูดอย่างนั้นเลย

ทั้งปิ่นและมิกกิต่างรับรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น แน่นอนว่าคืนนั้นพวกเธอก็อยู่กับแอรินด้วย แต่ทว่าพวกเธอกลับสะเพร่า ปล่อยให้เพื่อนที่เมามายไม่ได้สติ เดินไปเข้าห้องน้ำเพียงลำพัง

รู้ตัวอีกทีแอรินก็หายตัวไปแล้ว ทั้งคู่ต่างร้อนใจโทรหาเพื่อนสาวเป็นร้อยๆ สาย แต่ทว่ากลับมีเพียงข้อความอัตโนมัติตอบกลับเพียงเท่านั้น

ความรู้สึกผิดก่อเกิดภายในใจของปิ่น ทั้งที่แอรินไม่เคยจะปริปากโทษพวกเธอเลยด้วยซ้ำแม้แต่ครั้งเดียว แต่ถึงอย่างนั้นก็อดคิดไม่ได้ว่าต้นเหตุเป็นเพราะพวกเธอเองที่ไม่ดูแลเพื่อนให้ดี

“ว้าวววว สวยจังเลยยัยแอร์” ปิ่นเอ่ยชม ดวงตาลุกวาว มือกางออกดูเล็บมือทั้งสิบนิ้วของเธอ ด้วยความรู้สึกชอบมาก

ฝีมือไร้ที่ติ ทั้งการทาเล็บโทนสีขาวละมุน กับติดไข่มุกเม็ดเล็กๆ โบว์จิ๋วสีขาวสะท้อนแสงวิบวับ จนทำให้ว่าที่เจ้าสาวกับตะลึงงันในผลงานจนไม่อาจละสายตาได้

พอได้เห็นเพื่อนรักชอบ เธอก็ชื่นใจหายเหนื่อยไปปลิดทิ้ง ร่างบางรีบเก็บอุปกรณ์ใส่กล่อง ขณะที่ช่างคนอื่นๆ ต่างทยอยทำงานของตัวเองกันเสร็จหมดแล้ว

ส่วนเจ้าสาวอย่างปิ่นเดินออกไปพร้อมกับช่างกล้อง โดยที่แอรินขอป้อนข้าวลูกน้อยก่อน แล้วเธอจะตามออกไปถ่ายรูปด้วย

ขณะที่กำลังเตรียมข้าวของเพียงลำพัง ก็ต้องตกใจเมื่ออยู่ๆ ก็มีเสียงคีย์การ์ดดังติ๊ดตามมาด้วยเสียงเปิดประตูห้อง

“อ้าว...พี่วินเองเหรอคะ แอร์ตกใจหมดเลย” แอรินเป่าปากอย่างโล่งอก พร้อมกับส่งยิ้มให้กับคนในชุดสูทสีขาว ที่มีสีหน้าเรียบเฉย