บทที่ 11 คุณพ่อมือใหม่ [50%]

หลังจากการแต่งงานหนึ่งอาทิตย์ ตอนนี้เธอย้ายมาอยู่ในบ้านของอิสระภักดี ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางกรุงเทพ ไม่ไกลจากร้านธันเดอร์โฮสต์เท่าไรนัก เพียงแค่ขับรถไม่เกินสิบนาทีก็ถึงที่ทำงานของสามีแล้ว

แอรินถูกสั่งห้ามออกจากบ้านโดยไร้ซึ่งคนคุ้มกัน ได้แต่ฆ่าเวลาโดยการไถมือถือ ดูคำวิจารณ์จากคนในอินเตอร์เน็ตถึงเรื่องการแต่งงานของเธอกับธันวา ทุกคนต่างแสดงความคิดเห็น ไปในทางที่ว่าอิจฉาเธอเสียเหลือเกิน ได้เป็นคุณนายใหญ่ของตระกูลใหญ่ หนำซ้ำยังมีสามีหน้าตาดีเทียบเท่าดารา

มีใครหารู้ไม่ว่าตอนนี้ แอรินไม่ต่างอะไรจากนกน้อยที่อยู่ในกรงทอง ถึงภายนอกจะดูหรูหรา แต่เนื้อแท้มันคือคุกดีๆ นี่เอง

“ชากับขนมค่ะ” ใบตองเปิดประตูเอาชาดอกกุหลาบกับขนมเค้กสตรอว์เบอร์รีจากร้านมาเสิร์ฟนายหญิงคนใหม่ของบ้าน

หลังจากกล่อมต้าวน้อยพีพีหลับ ร่างบางก็ออกมานั่งในห้องรับแขก ออกแบบลายเล็บคอลเลคชั่นใหม่สำหรับงานสงกรานต์ที่ใกล้มาถึง พร้อมกับฟังเรื่องเล่าผีไปด้วย ทำงานเพลินจนลืมดูเวลา รู้ตัวอีกทีเกือบจะบ่ายโมงแล้ว

“ขอบคุณนะคะ” แอรินกล่าวขอบคุณ พร้อมกับดวงตาเปล่งประกายเมื่อเห็นขอหวานสุดโปรดของเธอ

“อันนี้เค้กจากร้านคุณของหวานใช่ไหมคะ” แอรินเงยหน้าถาม ร้านนี้เป็นร้านโปรดของเธอ ด้วยราคาค่อนข้างแรง นานๆ เธอจะสั่งกินหนึ่งครั้ง เธอจึงจำได้ว่า เค้กร้านนี้มาจากร้านนั้น

“คุณธันซื้อมาฝากค่ะ เห็นบอกว่าคุณชอบเค้กร้านนี้” ใบตองพูดบอก แอรินชะงักมือที่กำลังจะตักเค้กเข้าปาก

รู้สึกแปลกใจว่าทำไมธันวาถึงรู้ว่าเธอชอบเค้กร้านนี้ หรือเพราะลดาอาจจะเคยพูดถึง แต่เรื่องเล็กน้อยขนาดนี้เขาถึงจำได้ล่ะ

“นอกจากของคุณแอร์ คุณธันฝากเมล่อนจากญี่ปุ่นให้คุณพีพีด้วยนะคะ ตองปอกแล้วก็แช่เย็นไว้ให้แล้วนะคะ” ใบตองเอ่ย นึกถึงเจ้าหนูพีพีจะได้กินของที่ชอบ คงดีใจน่าดู

แอรินยิ้มบาง นึกถึงสามีที่ได้เจอหน้ากันนับครั้งได้ อีกไม่กี่วันก็ถึงวันปีใหม่ไทย เขาคงยุ่งกับการเตรียมงานที่ร้านอยู่แน่ๆ

“พี่ตองพอจะรู้ไหมคะ ว่าคุณธันวา เขาชอบทานอะไร”

เพื่อเป็นการแสดงน้ำใจกลับ เธอเองก็อยากรู้ว่าเขาชอบหรือไม่ชอบอะไร

ที่ผ่านมา ดูเหมือนธันวาจะศึกษาข้อมูลของเธอกับลูกอย่างดีเยี่ยม ผิดกับเธอแทบจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลยด้วยซ้ำ

ใบตองส่งยิ้ม เธอให้ข้อมูลได้เท่าที่เธอจะนึกออก สรุปแล้ววันนี้แอรินตัดสินใจที่จะทำสปาเกตตีผัดขี้เมาทะเล ซึ่งเป็นของโปรดของธันวา

“เดี๋ยวแอร์ไปซูเปอร์ที่อยู่ใกล้ๆ แป็บนึงนะคะ” แอรินบอก คว้าเอากระเป๋าสตางค์แล้วรีบลุกออกไป รีบไปตอนนี้ของทะเลก็น่าจะยังสดอยู่

“ให้ตองไปช่วยเลือกไหมคะ?” พี่เลี้ยงเด็กเสนอตัว

“ไม่เป็นไรค่ะ แอร์ไปแป๊บเดียวเดี๋ยวก็กลับ ถ้างั้นแอร์ฝากน้องพีด้วยนะคะพี่ตอง” พูดจบรีบลุกขึ้นเดินไปคว้าตะกร้าสานใบโปรด ที่ติดมาด้วย

ร่างบางในชุดเอี๊ยมกระโปรงสั้น ทับกับเสื้อแขนยาวสีครีม รองเท้าผ้าใบสีขาวดูทะมัดทะแมง เดินช้อปปิ้งอย่างสบายอารมณ์อยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ตขนาดใหญ่ เพื่อมองหาวัตถุดิบที่จะนำมาทำอาหารในวันนี้

หลายวันแล้วที่ไม่ได้ออกจากบ้านเลย พอได้มาเดินดูของในเชลฟ์ ช้อปปิ้งเพลินๆ ก็ทำรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง ก่อนที่หางตาจะเหลือบไปเห็นกล่องขนมที่เคยหยุดผลิตไปพักหนึ่ง ความอยากทานลากตะกร้ารถเข็น เดินตรงดิ่งไปทันที

ด้วยความรู้สึกดีใจที่ได้เห็นของโปรดเหมือนเห็นทองล้ำค่า เธอไม่รีรอรีบเขย่งปลายเท้าเอื้อมเอากล่องขนมซึ่งอยู่ชั้นบนสุดจนสุดเอื้อมมือ

‘อีกนิดเดียว’

เรียวปากสวยเม้มแน่น เอื้อมจนสุดปลายนิ้ว แต่ทว่าก็ต้องอ้าปากค้างเมื่ออยู่ๆ ก็มีมือปริศนาแย่งไปเสียก่อน

“นี่คุณ” กำลังจะโวยวายว่าไม่มีมารยาท ก่อนที่หญิงสาวจะเบิกตากว้าง เมื่อเห็นใบหน้าหล่อแสนใจดีที่ไม่ได้เจอกันเกือบปี ส่งยิ้มมุมให้กับเธอ

“นเรศ” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เพราะไม่คิดว่าจะได้เจอเขาที่นี่

“ยังชอบกินของไม่มีประโยชน์อยู่เหรอ เป็นคุณแม่แล้วนะแอร์” ชายหนุ่มเอ่ยเตือนสีหน้าแสดงความขำขัน

แอรินมองคนตรงหน้าด้วยความละอายใจ ถึงเรื่องจะผ่านมาเกือบจะสองปีแล้วก็ตาม แต่เธอก็ยังรู้สึกผิดต่อเขาไม่เคยลืม

นเรศ คือแฟนหนุ่มที่เธอคบหากันมาสองปี ทั้งคู่ต่างเลิกราเพราะแอรินเป็นฝ่ายบอกเลิก นั่นเพราะเธอรู้สึกผิดที่นอกกายจากเขา แม้จะไม่ได้ตั้งใจก็ตาม แต่เธอไม่สามารถเห็นแก่ตัวที่จะรั้งให้คนๆ ดีอย่างนเรศต้องอยู่กับเธอ

ทั้งสองจากกันด้วยดีไม่ได้โกรธเคืองกัน กระทั่งเธอได้ข่าวว่านเรศย้ายไปทำงานที่ภาคเหนือ นั่นทำให้ทั้งสองเลิกติดต่อกัน

ทั้งคู่ต่างชวนกันไปนั่งที่ร้านอาหารฟาสต์ฟู้ดซึ่งอยู่ใกล้ๆ พูดคุยกับเรื่องราวที่ผ่านมา

“นเรศกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?” เธอเอ่ยถาม เพราะได้ข่าวว่าเขาย้ายไปทำงานที่โรงพยาบาลที่จังหวัดเชียงใหม่

“สักพักแล้ว พอดีรุ่นพี่ชวนมาทำงานที่โรงพยาบาลเอกชน เราเลยตัดสินใจมา” นเรศตอบพร้อมกับยกน้ำอัดลมดื่ม ความซ่าและความหวานจากน้ำไม่มีประโยชน์ที่ไม่ได้กินมานาน ทำให้เขารู้สึกกระปรี้กระเปร่าไม่น้อย

“เป็นหมอประสาอะไร ชอบกินน้ำอัดลม” แอรินเอ่ยแซว

“สองปีแล้วนะที่เรศไม่ได้กิน นี่ก็พึ่งครั้งแรก หยวนๆ นะ” เขาตอบกลับพร้อมกับยิ้มแห้งๆ ซึ่งทำให้เจ้าของดวงตากลมหม่นลงไป

“....”

“อย่าคิดมากสิ เราสบายดี แอร์สบายดีนะ เราได้ข่าวว่าแต่งงานแล้วใช่ไหม” นเรศถามด้วยน้ำเสียงปกติ เธอพยักหน้าเบาๆ

“อืม สบายดี นเรศล่ะสบายดีหรือเปล่า?” แอรินถามกลับ แม้จะเลิกรากันไปแล้ว แต่ทั้งคู่ก็ยังมีความหวังดีต่อกัน ในฐานะเพื่อนคนนึง

“เราสบายดี แข็งแรงเหมือนเดิม” คุณหมอหนุ่มตอบกลับ “แล้วหนูพีพีของเรศล่ะ ไม่มาด้วยเหรอ”

“พีพีนอนหลับน่ะ เราเลยออกมาซื้อของนิดหน่อย”

“ไม่นิดแล้วมั้ง” ชายหนุ่มพูดบอก พร้อมกับเบนสายตาไปที่ของในตะกร้าที่มันล้นออกมา แอรินหัวเราะเบาๆ พร้อมกับเอานิ้วชี้เกาแก้มแก้เขิน

“...”

“โชคดีมากเลยนะ” ชายหนุ่มเอ่ยราวกับกระซิบ

“นเรศว่าไงนะ?” มัวแต่หันไปมองของจนได้ยินไม่ถนัด

“สามีของแอร์โชคดีมากเลยนะ ที่ได้แอร์เป็นภรรยา” แว๊บแรกที่เธอเห็นแววตาของคุณหมอหนุ่มหม่นลง แต่มันก็แค่แว๊บเดียวเท่านั้น ก่อนชายหนุ่มจะเปลี่ยนกลับมาเป็นปกติ

ทั้งคู่ต่างพากันเงียบไปสักพัก นึกถึงเรื่องราวของกันและกันในช่วงเวลาหนึ่ง แต่อย่างไรก็ตาม เข็มนาฬิกาที่มันเดินไปข้างหน้าแล้ว จะไม่มีวันเดินถอยหลังกลับไปได้อีกแล้ว

แอรินได้แต่ภาวนาจากใจจริง ขอให้คนดีๆ อย่างนเรศเจอผู้หญิงที่เหมาะสมกับเขาในสักวัน