บทที่ 10 คืนเข้าหอ [100%]

“อย่าใช้กำลังกับภรรยาผม” น้ำเสียงน่าเกรงขามประกาศเสียงดังจนร่างท้วมสะดุ้งตกใจ มองมือของชายหนุ่ม ประเมินแล้วอย่างไรเขาก็สู้แรงคนหนุ่มกว่าไม่ได้แน่นอน อีกทั้งบอดี้การ์ดรายล้อมอย่างไรเขาก็เสียงเปรียบอยู่ดี

“กูอุตส่าห์ถ่อมาถึงที่นี่แล้ว ยังไงมึงก็ต้องให้เงินกู ไม่อย่างนั้นกูจะบอกนักข่าว ว่ามึงเป็นอีลูกอกตัญญู” พูดขู่พร้อมกับชี้หน้าไปทางเธอ มือถูกปล่อยมือให้เป็นอิสระ

“ผมว่าคุณควรใจเย็นๆ ก่อนดีกว่านะครับ” ธันวาพูดแทรก

“พนักงานคุณบอกให้ผมใจเย็นตั้งกี่ครั้งแล้ว บอกมาเลยว่าให้หรือไม่ให้ จะได้ไม่เสียเวลา”

ร่างสูงนิ่งเงียบ ก่อนพ่นลมหายใจออกมา สุดท้ายแล้วก็ต้องใช้ไม้แข็งเพื่อให้คนพวกนี้ยอมล่าถอย ชายหนุ่มเดินเข้าไปหาคนเตี้ยกว่า ก่อนจะโน้มตัวไปกระซิบอะไรบางอย่าง จนนิพนธ์ตกใจดวงตาเบิกโพลง ตัวชาไม่ขยับ

“ถ้าไม่อยากเข้าคุก โทษฐานวางยาภรรยาหวังเอาเงินประกัน ก็ไสหัวไปอย่ามาให้เมียกูเห็นหน้าอีก”

ชายวัยกลางคนนิ่งไปสักพัก ในใจนึกหวั่นกับคำขู่ ไม่สิ...ที่ธันวาพูดมานั้นเป็นเรื่องจริงทั้งหมด ความเลวของนิพนธ์คือการวางยาภรรยา เอาเงินประกันมาเสวยสุขกับเมียน้อยตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา หากเรื่องนี้ถูกเปิดโปง คงไม่หนีไม่พ้นนอนตารางตลอดชีวิต

“พี่พนธ์ เป็นอะไรหรือเปล่า” จันทิมาเดินมาเขย่าแขนสามี

“มะ ไม่มีอะไร” พูดบอกภรรยา ก่อนจะหันไปถามร่างสูง “คุณไม่มีหรอก มันก็แค่คำขู่”

“คิดว่าผมเป็นใครคุณนิพนธ์” ชายหนุ่มเว้นวรรคก่อนจะพูดต่อ “ประวัติคุณผมสืบมาหมดแล้ว ตอนนี้คุณกำลังตกงานข้อหาฉ้อโกงจนไม่มีใครรับเข้าทำงาน ทั้งยังหนี้สินท่วมตัว บ้านที่อยู่ไม่นานก็ถูกยึดจากธนาคารเพื่อใช้หนี้”

“...”

“ผมไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำ ผมจะให้เงินคุณไปก้อนหนึ่งเพื่อตั้งตัว และเป็นก้อนสุดท้ายที่ผมจะให้ ผมช่วยคุณได้แค่นี้”

พูดจบก็ให้คนเอาเช็คมาให้เซ็น ก่อนจะเขียนตัวเลขห้าแสนบาทลงให้กระดาษสี่เหลี่ยมผืนผ้า แล้วโยนมันให้กับสองผัวเมียรีบคว้าเอาไว้ กลัวว่ามันจะปลิวหายอย่างไรอย่างนั้น

ความโลภของสองผัวมีไม่มีวันสิ้นสุด หากแต่อีกไม่กี่เดือนเงินที่ธันวาให้ไปจะหมดลง และวันนั้นจะเป็นวันที่สองคนนี้จะได้ชดใช้บาปกรรมที่ตัวเองก่อ

“คุณพูดอะไรกับเขาเหรอคะ ทำไมเขาถึงยอมกลับง่ายๆ” แอรินเอ่ยถามอย่างสงสัย ระหว่างรอลิฟต์ขึ้นไปยังชั้นบน

“คุณไม่ต้องรู้หรอก รู้แค่ว่าพ่อของคุณจะไม่มายุ่งกับคุณอีกแค่นั้นก็พอ” ธันวากล่าวเสียงเรียบ ซึ่งนั่นทำให้แอรินยิ่งอยากรู้

เงินจำนวนห้าแสนมากพอที่จะเอาไปตั้งหลักชีวิตได้อย่างสบาย แต่ไม่ใช่กับพ่อของเธอ เธอรู้ว่าอีกไม่นานเงินนั้นก็จะหมดไป แล้วเขาจะกลับมาขออีก ไม่จบไม่สิ้น

ติ้ง

เสียงลิฟต์เปิด สองชายหญิงเดินไปยังห้องสวีท ซึ่งใช้เป็นห้องหอในคืนนี้ ลืมไปเสียสนิทว่าวันนี้เธอต้องอยู่กับเขาเพียงสองต่อสอง

ภาพคืนนั้นแว๊บเข้ามาในหัว คืนที่เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องทั้งหมด

พอคิดดังนั้น ใบหน้าหวานกลับแดงซ่านขึ้นมาทันที

“เธอเป็นอะไรหรือเปล่า หน้าแดงๆ” ธันวาถาม แอรินรีบส่ายหน้าปฏิเสธ กลัวว่าจะถูกจับได้ว่ากำลังคิดเรื่องลามกอยู่

ถึงจะผ่านมาเนิ่นนาน แต่เธอก็จำสัมผัสที่เร่าร้อนของชายหนุ่มได้ ทั้งดวงตา ริมฝีปาก รอยสักที่ต้นคอ ท่วงท่าที่พาเธอล่องลอยพบความสุข

คิดอะไรอยู่เนี่ย? รู้ตัวอีกทีก็สะบัดหัวไล่ความคิดนั้นออกไป จนทำให้ร่างสูงต้องหยุดเดิน

“เธอไม่เป็นไรแน่นะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ รีบไปเถอะ ผู้ใหญ่น่าจะรอเรานานแล้ว” แอรินเอ่ย รีบเดินนำหน้าชายหนุ่มไปก่อน

ในห้องสวีทสุดหรู รองรับเฉพาะแขกวีไอพี คู่บ่าวสองกำลังฟังคำอวยพรจากผู้ใหญ่ทั้งสองฝั่ง คนหนึ่งคือลดา ส่วนอีกคนธนินทร์ โดยมีต้าวหนูพีพีนั่งตาแป๋วด้วยอีกคน

“วันนี้แม่จะพาน้องพีไปนอนด้วยนะคะ” ลดากล่าว หันไปมองเจ้าก้อนกลมกำลังหัวเราะชอบใจ ที่คุณปู่พาเขาเดินเล่นรอบห้อง

“จะดีเหรอคะแม่ หนูกลัวว่าน้องพีจะงอแงตอนดึกนี่สิ” เธอพยายามหาข้ออ้างเพื่อไม่ได้อยู่กับธันวาแบบสองต่อสอง

“ไม่เป็นไรค่ะ วันนี้เป็นวันสำคัญของหนู แม่ก็อยากให้เราอยู่กัน” ลดาตอบ พร้อมกับหันสบตากับธนินทร์เพื่อส่งซิก ดูเหมือนว่าทั้งสองคนกำลังวางแผนเรื่องนี้มาไว้แล้ว

“แต่”

“ไม่มีแต่ค่ะลูกสาว เอาเป็นว่าตามนี้นะคะ งั้นเดี๋ยวแม่พาน้องพีไปนอนก่อนดีกว่า นี่ก็ดึกมากแล้ว” ลดาพูดตัดบท ก่อนจะเดินไปอุ้มต้าวก้อนกลมเดินไปที่ประตู

“ให้ผมช่วยไหมคุณดา” ธนินทร์ถาม มองดูร่างบางแล้วรู้สึกอึ้งไม่ใช่น้อยที่แขนเล็กๆ ของเธออุ้มเด็กน้อยเกือบสิบกิโล

“ค่ะ ขอบคุณนะคะ” ลดาส่งยิ้มหวาน กล่าวขอบคุณคนแก่กว่า ก่อนจะพากันเดินออกไปจากห้อง

เมื่อเสียงประตูปิดลง แอรินก็ถึงกับเป่าปากอย่างโล่งอก หญิงสาวในชุดเจ้าสาวยกมือขึ้นนวดตรงบริเวณต้นคออย่างเหนื่อยล้า หันไปสังเกตว่าร่างสูงใหญ่กำลังปลดกระดุมที่คอออก จนเผยแผงอกขาวอยู่ไกลๆ

“คุณจะทำอะไรน่ะ” เธอเอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อย พร้อมกับหันขวับไปอีกทาง

“ก็ปลดกระดุมไง เธอไม่อึดอัดเหรอ” ธันวาถามกลับพร้อมกับปลดกระดุมที่แขนเสื้อ

“ห้องน้ำก็มี ทำไมคุณไม่ไปทำอะไรให้มันเรียบร้อย” เธอพูด

“เธออาย?” ร่างสูงถามกลับ

“ถึงคุณกับฉันจะเป็นสามีภรรยา เรื่องพื้นที่ส่วนตัวก็ควรมี เพราะฉะนั้นอย่ามาแก้ผ้าตรงนี้” แอรินหยิบยกข้ออ้างที่ฟังดูไม่ขึ้นมาพูด แต่กลับถูกร่างหนาเดินเข้าประชิดกายไม่ทันตั้งตัว

“เธอก็เคยเห็นของฉันไม่ใช่แล้วหรือไง จะอายทำไมแอริน” มือหนาจับที่แก้มนิ่ม พร้อมกับเกลี่ยนิ้วไปมา สัมผัสความอุ่นที่ปลายนิ้วเหมือนมนต์สะกดตรึงเธออยู่กับที่ แอรินแทบจะหยุดหายใจเมื่ออีกฝ่ายแกล้งเบียดตัวเข้ามา

“...”

เผลอเม้มปากเป็นเส้นตรง เมื่อเขาจงใจกระซิบที่ข้างหู

“ฉันบอกเธอแล้วไง ถึงเราไม่ได้รักกัน แต่เราสามารถเอากันได้ตลอดนะแอริน”

เสียงกระซิบราวกับกัดฟัน คำพูดของเขา เป็นเหมือนแรงกระชากที่ทำให้แอรินได้สติขึ้นมา

“ไม่มีทาง” แอรินพูดกดเสียงต่ำ ก่อนจะก้าวถอยหลังออกห่างจากสถานการณ์อันตรายต่อหัวใจ

“ฉันเตือนเธอข้อหนึ่ง”

“...”

“เราสองคนเอากันได้ตลอดตามที่เธอต้องการ เราสองคนเป็นพ่อแม่ของพีพีได้จนกว่าเราจะแก่เฒ่าไปด้วยกัน ฉันจะปกป้องเธอเหมือนคำสัญญาที่ให้ไว้ในวันแต่งงาน แต่สิ่งหนึ่งที่ฉันจะไม่โกหกเธอนั่นก็คือ”

“...”

“ฉันจะไม่มีวันรักเธอแอริน”