บทที่ 11 คุณพ่อมือใหม่ [100%]

ทั้งสองพูดคุยกันราวครึ่งชั่วโมง แอรินจึงขอตัวกลับก่อนเพราะต้องรีบเอาของสดไปแช่ตู้เย็นก่อนมันจะเน่าเสียหมด

ทันทีที่รถของเธอเลี้ยวเข้ามาในรั้วบ้าน สังเกตว่ามีรถยนต์คันสีดำจอดอยู่ข้างหน้าก่อนแล้ว เธอจำได้ว่าเป็นรถของสามี นึกแปลกใจว่าทำไมธันวาถึงกลับบ้านเร็วกว่าปกติ

เธอรีบเปิดประตู เดินเข้ามาภายในบ้านหลังใหญ่ ได้ยินเสียงหัวเราะเอิ้กอ้ากของเด็กเล็กดังมาจากห้องนั่งเล่น ก่อนที่เธอจะเดินตามเสียงนั้นไป เห็นเจ้าหนูพีพีกำลังหัวเราะชอบใจใหญ่ กับการถูกพ่อของเขาฟัดพุงป่องๆ นั้น

“คิกๆๆ ฮ่าๆๆ”

เธอมองดูลูกน้อยที่กำลังมีความสุขอยู่ตรงมุมประตู ก่อนจะเผลอมองเสี้ยวหน้าชายอีกคนอย่างลืมตัว ไม่อยากด่วนตัดสิน แต่แอรินมองว่าธันวาก็เป็นพ่อที่ดีทีเดียว แต่ถึงอย่างนั้น ก็ต้องใช้เวลาดูกันไปยาวๆ

พอถูกจับได้ว่าเธอมองอยู่ แอรินก็แสร้งเบี่ยงสายตาเฉไฉไปทางอื่นในทันที

“ไปไหนมา” ธันวาเอ่ยถามคนตัวเล็ก

“ไปซื้อของมาทำกับข้าวค่ะ ไหงวันนี้คุณกลับเร็วล่ะคะ” เธอตอบพร้อมกับยิงคำถามกลับทันที เจ้าหนูพีพีพอได้ยินเสียงแม่ก็รีบอ้าแขนไปทางแอริน

“กลับเร็วสักวันอยากอยู่กับลูกเมีย จะเป็นไรไหม” พูดจบก็ฝังจมูกลงบนแก้มนิ่มของลูกชายอย่างมันเขี้ยว ก่อนจะถามคำถามที่ตนสงสัย “ที่ผ่านมาเธอเล่นลูกคนเดียวเลยเหรอ”

แอรินอุ้มต้าวก้อนมานั่งตักตัวเอง แล้วเอากระดาษทิชชู่เปียกไม่มีแอลกอฮอล์เช็ดมือให้พีพีเพื่อทำความสะอาด ก่อนที่ใบตองจะเสิร์ฟเมล่อนแช่เย็นของโปรดเจ้าก้อนให้ทาน เด็กน้อยคว้าผลไม้เข้าปาก เคี้ยวจนแก้มตุ่ย

“ช่วงสามเดือนแรกค่ะ หลังจากนั้นก็จ้างพี่เลี้ยงมาช่วยตอนฉันทำงาน” เธอตอบตามความจริง

ชีวิตสามเดือนที่เจ้าตัวน้อยลืมตาดูโลก เธอต้องหัวฟูกับการเลี้ยงลูกเป็นอย่างมาก เวลานอนก็ไม่กี่ชั่วโมง โชคดีวันหยุดก็มีลดามาช่วยดูแล ให้เธอได้พักผ่อนบ้าง กระทั่งเธอต้องกลับไปทำงาน จึงตัดสินใจจ้างพี่เลี้ยงมาดูแลช่วงกลางวันจนถึงทุกวันนี้

เจ้าของดวงตาคมจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกทึ่งเป็นอย่างมาก ตลอดเวลาสามสิบนาทีที่เขาเล่นกับพีพี เขาต้องใช้พลังเป็นอย่างมาก ไม่อยากจะคิดว่าถ้าเขาเป็นเธอ ที่ต้องดูแลลูกชายตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงจะเป็นอย่างไร

“ขอบคุณนะคะ ที่ช่วยดูแลลูก” ร่างบางยิ้มหวานกล่าวขอบคุณสามี รอยยิ้มนั้นกลับทำให้คนตรงข้ามเผลอจ้องอยู่นาน ก่อนจะรู้สึกตัวว่ามีคนกระตุกชายเสื้อของเขา เด็กน้อยมองเขาตาแป๋ว ในมือกำเมล่อนก่อนจะแบออกให้คนเป็นพ่อ

“น้องพีให้พ่อเหรอครับ”

คุณพ่อมือใหม่รับผลไม้ที่เด็กชายยื่นให้เข้าปาก รับรู้ความหวานแผ่ซ่านทั่วลิ้น สมกับเป็นเมล่อนสายพันธุ์ที่ขึ้นชื่อที่ดีที่สุดในญี่ปุ่น ทั้งหวานทั้งหอม ขนาดกลืนลงไปแล้วความหวานยังติดปลายลิ้นอยู่เลย

แม้ว่าพีพีวัยเก้าเดือนจะยังไม่รู้ประสา แต่การที่เด็กตัวเท่านี้รู้จักแบ่งปันให้คนอื่น ทั้งคนเป็นพ่อและแม่ต่างก็ตื้นตันใจเป็นอย่างมาก

“สงกรานต์เราจะพาเพื่อนไปเที่ยวก็ได้นะ ฉันจะจองโต๊ะไว้ให้” เขาพอรู้ความรู้สึกอึดอัดของภรรยาจึงเอ่ยชวน เธอได้ยินดังนั้นก็ตาลุกวาวในทันที

“ได้เหรอคะ?” ถามย้ำว่าตัวเองไม่ได้หูฝาดไป

“อืม ไปสิ ที่ร้านมีกิจกรรมพิเศษสำหรับลูกค้าในวันนั้นด้วยนะ เพื่อนเธอน่าจะชอบ” ธันวาพูดบอก เพราะเห็นว่าเพื่อนของแอรินที่ชื่อปิ่นดูจะสนใจเด็กที่ชื่อธีร์อยู่ไม่น้อย

“งั้นเดี๋ยวแอร์จะโทรไปชวนปิ่นกับมิกกินะคะ” แอรินพูดบอก กำลังจะลุกไปหยิบมือถือในกระเป๋าโทรหาเพื่อนสาว แต่กลับต้องชะงักงันกับคำพูดต่อมา

“แต่ว่านะ ถ้าจะไปฉันไม่ว่าหรอก ขออย่างเดียว” อยู่ๆ ใบหน้าหล่อก็เคร่งขรึมจนดูน่ากลัว

“คะ?”

“ห้ามเปย์เด็กในร้านเหมือนวันนั้นอีก” ร่างบางกลืนน้ำลายดังเอื๊อก ไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายพูด ครั้งก่อนเธอเปย์ให้ธีร์เพื่อแสดงความมีน้ำใจ ที่เด็กหนุ่มช่วยเหลือเธอจากพนักงานไร้มารยาทก็แค่นั้น ซึ่งมันเป็นเงินของเธอเองด้วยซ้ำ

“ทำไมเหรอคะ ฉันใช้เงินส่วนตัวไม่เกี่ยวกับคุณสักหน่อย” คนดื้อรั้นเอ่ยถามด้วยความสงสัย แต่กลับสร้างความหงุดหงิดใจให้กับธันวาอยู่ไม่น้อย

“ฉันไม่ชอบ” ธันวาตอบ ไม่ได้ขยายความว่าเพราะอะไร แต่คำๆ เดียวก็ตรงตัวอยู่แล้ว ว่าไม่ให้แอรินเปย์เด็กในร้าน

“แล้วถ้าฉันไปซื้อร้านอื่น คุณก็ไม่ว่าใช่ไหมคะ?” แอรินถามกลับพร้อมกับคลี่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ยั่วโมโหให้สามีหัวเสียยิ่งขึ้นไปอีก

“ก็ลองดูสิ ฉันจะจับเธอตีตูดถึงเช้าเลยคอยดู ไม่ใช่มือนะ แต่ด้วยอย่างอื่นที่ใหญ่กว่านั้น เธอเองก็เคยโดนไม่ใช่หรือไง หึหึ”

แอรินถลึงตาใส่คนหน้าด้านที่กำลังหัวเราะในลำคอ ดวงหน้าหวานแดงซ่านลามไปถึงใบหู ไม่กล้ามองหน้าใบตองที่ยืนอยู่ใกล้ๆ