บทที่ 14 เป็นไปตามข้อตกลง [100%]

เช้าวันต่อมา แอรินตื่นขึ้นมาพร้อมอาการปวดหัวอย่างรุนแรง อาการแฮงค์เหล้าจากเมื่อคืนทำให้เธอลุกขึ้นมานวดขมับของตัวเอง

เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เธอดื่มหนัก หนำซ้ำยังมีอาการเมาค้างอีกต่างหาก ทว่าภาพความทรงจำของเมื่อคืนกลับหลั่งไหลไม่หยุด

ภาพที่เธอกับธันวาทำรักกันในรถ มันช่างดุเดือด เร่าร้อนจนเธอหน้าแดงแจ๋ นี่เธอทำเรื่องที่น่าอายลงไป แถมยังเป็นข้างถนนด้วยเนี่ยนะ โชคดีที่เมื่อคืนไม่มีคนเห็น ไม่อย่างนั้นเธอคงกัดลิ้นตายอยู่ตรงนั้น

ก่อนจะสะดุ้งตกใจเมื่ออยู่ๆ เสียงเคาะประตูจากด้านนอกก็ดังขึ้น

ก๊อกๆๆๆ

“ตองเองค่ะ เข้าไปนะคะ” ใบตองเอ่ย

“ค่ะ” แอรินเอ่ยอนุญาตพร้อมกับจัดชุดคลุมสีขาวให้เข้าที่

“คุณธันให้เอาน้ำขิงมาให้คุณ มันช่วยแก้แฮงค์ได้ดีมากค่ะ” ใบตองพูดบอก ก่อนจะเดินเอาแก้วน้ำขิงมาวางไว้ที่หัวเตียง พร้อมกับยิ้มกริ่มราวกับรู้ว่าอะไรเกิดขึ้นกับแอริน

“ละ แล้วคุณธันไปทำงานแล้วเหรอคะ” เธอเอ่ยถาม เหลือบมองดูนาฬิกาดิจิตอลที่อยู่บนโต๊ะอีกฝั่ง บ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลาแปดโมงครึ่งแล้ว

“คุณธันเล่นกับคุณพีพีอยู่อีกห้องค่ะ เห็นว่าวันนี้ขอพักอยู่กับครอบครัวสักวัน” หลังจากที่ใบตองพูดจบ แอรินพยักหน้าเข้าใจ ก่อนคว้าแก้วน้ำขิง กำลังจะยกขึ้นดื่ม แต่กลับค้างเติ่งอยู่อย่างนั้น เพราะคำว่าครอบครัว มันทำให้หัวใจของเธอกระตุกไปวูบหนึ่ง

“...”

“คุณแอร์เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?” แม่บ้านสาวเอ่ยถามเมื่อเห็นท่าทางเหม่อลอยของเจ้านายสาว

“ปะ เปล่าไม่มีอะไรค่ะ” แอรินรีบปฏิเสธ ก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มจนเกือบหมด รสเผ็ดนิดๆ ของขิงแก่สดทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้นจริงๆ ต้องขอบคุณธันวาที่ดูแลเธอดีขนาดนี้

พอคิดดังนั้นเจ้าตัวก็เผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว

“งั้นตองไปเตรียมอาหารเช้าให้ก่อนนะคะ” เธอพูดบอกพร้อมกับเดินมาเก็บแก้วเปล่าที่ดื่มหมดแล้ว

“เดี๋ยวสิคะพี่ตอง” ใบตองกำลังจะหมุนตัวเปิดประตูเดินออกไป แต่ถูกแอรินรั้งไว้ก่อน

“คะ” หันมาเอ่ยถาม

“คะ คือ พี่ตองพอจะมียาคุมฉุกเฉิน หรือไม่ก็แนะนำร้านขายยาแถวนี้ไหมคะ” เธอถามด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก แก้มแดงเพราะเขินอาย

เมื่อคืนธันวาไม่ได้สวมถุงยาง เธอกลัวประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย เลยเลือกที่จะป้องกันเพื่อไม่ให้มีเจ้าตัวเล็กอีกครั้ง ไม่ใช่ว่าเธอไม่รักลูก เพียงแต่ครั้งนี้เธออยากให้ลูกของเธอเกิดมาจากความรัก ไม่ใช่ความสนุกของคนสองคนเพียงเท่านั้น

“ค่ะ เดี๋ยวพี่ไปเอามาให้นะคะ” ใบตองยิ้มอ่อน ก่อนจะเดินออกไปเอายาให้แอรินตามคำสั่ง

แอรินมองเจ้าหนูพีพีวัยสิบเดือน กำลังหยิบผัดแตงกวาใส่ไข่เข้าปาก ฟันซี่เล็กเพิ่งขึ้นใหม่เคี้ยวอาหารอย่างเอร็ดอร่อย แม้ว่าการให้ลูกน้อยรู้จักหยิบจับอาหารกินเองนั้นจะเลอะเทอะไปบ้าง แต่มันก็เป็นการฝึกพัฒนาการที่ดีของลูกได้อย่างดีเยี่ยม

พีพีเป็นเด็กตัวใหญ่ กินเก่ง อาหารและผลไม้ใช้เวลาเพียงไม่นานก็กินจนเกลี้ยงจาน จนคนแม่เป็นรู้สึกปลื้มใจเป็นอย่างมาก

ส่วนธันวามองทั้งคู่พร้อมกับยกยิ้ม เป็นครั้งแรกเลยที่ทั้งสามทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน เหมือนเป็นครอบครัวที่อบอุ่นสามคนพ่อแม่ลูกที่ใครๆ ใฝ่ฝัน แต่ทว่า

มันก็แค่เหมือนล่ะนะ...

ไม่มีใครสังเกตเลยว่า ภายใต้ดวงตาสีนิลกาฬจะหม่นลงราวคิดอะไรบางอย่าง

“คุณ...” แอรินจับมือหนา

“หื้ม”

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ” แอรินเอ่ยถามเมื่อเห็นสีหน้าของสามีไม่ค่อยสู้ดีนัก อยู่ๆ ก็เงียบไปดื้อๆ จนเธอเป็นห่วงขึ้นมา

“เปล่าหรอก” เขาโกหก ก่อนจะหันไปมองเจ้าตัวเล็ก “เตรียมตัวซะ วันนี้ฉันจะพาเธอกับพีพีกลับบ้านที่พัทยา” ธันวาเอ่ยขึ้น ทำเอาแอรินรู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่อยู่ๆ เขาก็เอ่ยชวนทั้งที่ไม่บอกล่วงหน้าเสียก่อน

“วันนี้เลยเหรอคะ” เธอถามกลับ

“วันนี้แหละ ฉันกะว่าจะไปดูร้านใหม่ด้วย” พอได้ฟัง แอรินก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

ร้านธันเดอร์โฮสต์กำลังจากขยายสาขาไปยังจังหวัดที่เป็นแหล่งท่องเที่ยว เริ่มจากพัทยาเป็นที่แรก เพราะที่นั่นเป็นแหล่งเศรษฐกิจซึ่งอยู่ใกล้กรุงเทพฯที่สุด ขับรถเพียงสองชั่วโมงก็ถึงที่หมายแล้ว หนำซ้ำย่านที่ร้านตั้งอยู่ยังเป็นใจกลางเมือง เหมาะที่จะโกยเงินเข้ากระเป๋าได้ไม่ยากเย็นนัก

นักธุรกิจในวัยยี่สิบเก้าปีคาดการณ์ไว้ล่วงหน้า อนาคตเขาอาจจะย้ายครอบครัวไปตั้งรกรากอยู่ที่นั่น โดยไม่ได้ถามความคิดเห็นจากภรรยาป้ายแดงเลยด้วยซ้ำ

“ยาที่คุณแอร์สั่งไว้จะทานเลยไหมคะ” ใบตองเอ่ยถาม เดินเข้ามาพร้อมกับแก้วน้ำและยาเม็ดสีขาว

“ยาอะไร?” เจ้าของคิ้วหนาหันไปเอ่ยถามภรรยาด้วยความสงสัย

“ยาคุมค่ะ” ไม่มีอะไรให้ปิดบัง แอรินหันไปเอ่ยกับใบตองที่ยืนอยู่ข้างๆ “พี่ตองยกมาได้เลยค่ะ แอร์อิ่มแล้ว”

“ทำไมต้องคุม ลูกแค่สองสามคนฉันเลี้ยงได้” เสียงทุ้มเอ่ยติดไม่พอใจเสียเท่าไร ตระกูลอิสระภักดีหากมีทายาทสิบคนยังไงเขาก็เลี้ยงไหว

“แอร์แค่อยากให้ลูกเกิดมาจากความรักค่ะ ตะ...ตอนนี้เราสองคนน่าจะทำความรู้จักกันให้มากกว่านี้นะคะ” เธอรวบรวมความกล้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

คิดว่าอีกไม่นานทั้งคู่น่าจะพัฒนาความสัมพันธ์ได้ไกลกว่านี้ ถึงอย่างนั้นการมีบุตรคนต่อไปก็ไม่ต้องหนักใจ แต่ทว่าคำพูดนั้นกลับทำให้ธันวาถึงกับขมวดคิ้วแน่น

“ฉันบอกเธอแล้วไง ฉันให้เธอทุกอย่างได้แอร์ ไม่ว่าแก้วแหวน เงินทอง เซ็กซ์ แต่แค่เรื่องเดียวที่ฉันให้เธอไม่ได้ คือฉันไม่สามารถรักเธอได้แอริน” คำพูดเย็นชาของธันวาตอกย้ำว่าสิ่งที่เขาเคยพูดก่อนหน้านี้นั้นเป็นเรื่องจริง

เกิดความเงียบไปชั่วขณะ คำพูดนั้นทำเอาคนฟังจุกอกเหมือนมีก้อนอะไรติดอยู่ตรงนั้นจนต้องเอามือกุมอก เรียวปากสวยเม้มเข้าหากัน ดวงตาร้อนผ่าวอย่างไม่ทราบสาเหตุ ขนาดใบตองที่ยืนฟังก็อดเห็นใจแอรินในฐานะลูกผู้หญิงไม่ได้

“ค่ะ ฉันจำได้” แอรินก้มหน้างุด พร้อมตอบกลับราวกับกระซิบ คำพูดที่ธันวาเอ่ยออกมาเมื่อครู่ ตอกย้ำว่าเธอไม่ควรที่จะพลาดอีกครั้ง

“...”

“ฉันเองก็ยืนยันเหมือนกัน ว่าลูกคนต่อไปของฉันจะต้องเกิดจากความรัก ไม่ใช่ความใคร่ของพ่อแม่ แล้วสร้างปมให้เด็กไม่รู้จบสิ้น” แอรินยืนยันคำพูดตัวเองเช่นกัน

“...”

“เพราะฉะนั้นแล้ว...เราสองคนควรจะต่างคนต่างอยู่ แค่ทำหน้าที่แค่พ่อแม่ของพีพีก็พอค่ะ”

“...”

“ส่วนเรื่องเมื่อคืน ฉันจะถือว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นเลยแล้วกัน” พูดจบก็รับยากรอกใส่ปาก ก่อนจะดื่มน้ำตามเข้าไปจนหมด โดยมีสายตาคู่คมมองการกระทำนั้นอย่างเงียบๆ