บทที่ 15 หึงหวง [50%]

เปรี้ยงๆๆๆ

กรี๊ดๆๆๆๆๆ

เสียงฟ้าร้องกับสายฟ้าฟาดเป็นสีขาว มาพร้อมกับเสียงกรีดร้องของใครบางคน ทำให้ร่างเล็กของเด็กชายในชุดนอนสีขาวน้ำเงินลายทางสะดุ้งตื่นขึ้นนั่งด้วยความรู้สึกตกใจ

เกิดเรื่องอะไรขึ้น?

เขาตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียงนอนอย่างรวดเร็ว แม้เวลานี้จะเป็นยามวิกาลที่เขาสมควรหลับใหลบนเตียงนุ่มก็ตาม แต่ความอยากรู้อยากเห็น ทำให้เขาตัดสินใจที่จะเปิดประตูเดินออกไปดู

เท้าเล็กๆ เดินตามแสงไฟที่ลอดประตูออกมา ซึ่งห้องดังกล่าวเป็นห้องทำงานของแม่ตัวเอง

“คะ คุณผู้หญิงค่ะ ฮือ ทำไมคุณผู้หญิงถึงทำแบบนี้ ฮือๆๆ”

เด็กน้อยจำได้แม่นว่าเป็นเสียงของแม่นม เธอกำลังคร่ำครวญร้องไห้ปานขาดใจ ร้องเรียกผู้เป็นนายหญิงของตัวเองไปด้วย

ความไร้เดียงสา ทำให้มือน้อยๆ ค่อยๆ ผลักประตูเข้าไป แว๊บแรกเขาเห็นปลายเท้าของใครบางคนลอยเหนืออากาศ ก่อนที่จะไล่สายตาขึ้นไปด้านบน

“อย่าค่ะคุณหนู อย่ามองนะคะ”

หญิงชรารีบเดินใช้ตัวเองบังภาพตรงหน้า ก่อนจะเอามือปิดตาเด็กน้อยที่ยืนตัวแข็งทื่อ แต่ทว่ากลับไม่ทันแล้ว

ภาพของหญิงสาวผมยาว สวมชุดนอนพลิ้วไหว ลิ้นจุกปาก รอบคอมีเชือกผูกกับขื่อบ้านทิ้งตัวลงมา ขณะที่ดวงตาเบิกกว้าง สองมือกำแน่น ปลายเท้าจิกเกร็ง ราวกับทรมานเป็นอย่างมาก

“ทำไมแม่ถึงทิ้งธันไป แม่ครับ”

เสียงเด็กน้อยวัยสิบขวบร้องเรียกมารดา ถึงจะยังเด็กแต่ก็รู้ความว่าแม่ของเขาได้จากโลกนี้ไปแล้ว

เฮือก

ชายหนุ่มสะดุ้งตื่นพร้อมกับลุกขึันนั่ง แม้ว่าในห้องจะเปิดแอร์เย็นฉ่ำ แต่ร่างกายกลับโชกไปด้วยเหงื่อ เสียงหายใจหอบดัง ราวกับว่าเพิ่งออกกำลังกายมาอย่างไรอย่างนั้น ขณะที่ร่างเล็กคนที่อยู่ข้างกายก็ตื่นขึ้นมาด้วยเช่นกัน

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?” แอรินเอ่ยถามสามีด้วยความแปลกใจ

“ไม่มีอะไรหรอก เธอนอนต่อเถอะ” ธันวาหันมาพูดบอกคนตัวเล็กให้นอนต่อ แอรินพยักหน้าเก็บความสงสัยภายในใจ ก่อนจะล้มตัวนอนโดยหันหลังให้กับร่างสูงทั้งอย่างนั้น

เธอกับเขาจำเป็นต้องนอนด้วยกันในบ้านหลังนี้ และตลอดสองสามวันที่ผ่านมา เธอสังเกตว่ากลางดึกธันวาจะสะดุ้งตื่นมาแทบทุกครั้ง มิหนำซ้ำสีหน้าที่ดูหวาดกลัวตอนตื่นขึ้นมา กลับทำให้แอรินอยากรู้ว่าเขาเป็นอะไรกันแน่

“ฉันว่าเราไปหาหมอกันไหมคะ?”

แอรินตัดสินใจถามออกไป ขณะที่ทั้งคู่กินอาหารเช้าอยู่ด้วยกัน

“เธอไม่สบายเหรอ?” ธันวาถามกลับ

“เปล่าค่ะ ฉันพาคุณไปต่างหาก” เจ้าของคิ้วหนาเลิกขึ้นเมื่อได้ฟังคำตอบ

“ฉันสบายดี ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”

“แต่อาการผวาตอนกลางดึกล่ะคะ ฉันอยู่กับคุณมาเป็นเดือน เห็นคุณสะดุ้งตื่นเพราะฝันร้ายทุกวัน แบบนี้มันไม่ปกติแล้วนะคะคุณธัน” เธอเอ่ยด้วยความเป็นห่วง ทั้งที่สามารถปล่อยผ่านเรื่องนี้ได้

แต่ทว่าคนฟังกลับรู้สึกหงุดหงิด จนต้องวางช้อนสเตนเลสลงบนจานเสียงดัง

แก๊ง

“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันสบายดี เธอเลิกยุ่งเรื่องฉันได้แล้วแอริน”

แงๆๆๆๆๆ

เขากระแทกเสียงดังจนเด็กน้อยสะดุ้งโหยง ก่อนจะอ้าปากร้องลั่นตามประสา จนผู้เป็นแม่ต้องเข้าไปปลอบ

หญิงสาวมองสามีตาขวาง ทำให้ร่างสูงรู้ตัวว่าตนเองเผลอตะคอกใส่ จนทำให้ลูกน้อยตกใจกลัว

“ค่ะ แอร์จะไม่ยุ่งเรื่องของคุณอีก แค่นี้พอใจแล้วหรือยัง” เธอตอบด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ ก่อนจะอุ้มลูกน้อยเดินออกมา โดยมีใบตองเดินตามทั้งคู่มาด้วย

เจ้าของร่างสูงใหญ่มองตามแผ่นหลังเล็กเดินลับไป ก่อนที่คิวหนาจะขมวดแน่นยิ่งขึ้น พร้อมกับกัดเล็บนิ้วโป้ง ราวกับคิดอะไรบางอย่าง

“อย่าโกรธคุณธันเลยนะคะคุณแอร์” ใบตองพูดบอก หลังจากที่แอรินพาพีพีเข้ามาปลอบในห้องเล็ก จนเด็กน้อยหลับปุ๋ยบนเตียงนอนแสนนุ่ม

“แอร์ไม่น่าเป็นห่วงเขาเลยค่ะพี่ตอง” แอรินพูดอย่างหัวเสีย เธอพยายามระงับอารมณ์โกรธไว้ตั้งแต่อยู่ที่โต๊ะกินข้าว แม้ว่าพีพีจะยังเด็ก แต่การทะเลาะกันต่อหน้าลูกน้อยก็ไม่ใช่เรื่องที่พ่อแม่ควรทำ

“ตองอยากให้คุณแอร์เข้าใจ ว่าอาการของคุณธันไม่ปกติจริงๆ ค่ะ” ใบตองพยายามพูดเกลี้ยกล่อม ทำให้เธอต้องหันมามองแม่บ้านสาวอย่างสงสัย

“พี่ตองช่วยเล่าหน่อยได้ไหมคะ ว่าทำไมคุณธันถึงมีอาการแบบนั้น” แอรินถามด้วยความอยากรู้ ใบตองมีสีหน้ากระอักกระอ่วนใจอยู่ไม่น้อย เธอลังเลว่าสมควรจะเล่าดีหรือไม่ดี ทั้งที่เรื่องผ่านมาเกือบยี่สิบปีแล้วก็ตามที

“สัญญากับพี่ตองได้ไหม ว่าจะไม่พูดเรื่องนี้กับใคร” ใบตองเกริ่น แอรินพยักหน้ารับปาก ก่อนที่แม่บ้านสาวจะเริ่มเล่า ว่าฝันร้ายของเจ้านายเกิดมาจากสิ่งใด