บทที่ 9 งานแต่ง [50%]

การแต่งงานของลูกชายตระกูลดังกับอินฟูลเอนเซอร์ต่างเป็นข่าวยอดฮิตในวันนี้

หลังจากที่สื่อหลายสำนักต่างพาแห่ไปที่โรงแรมอิสระภักดีโฮเต็ลเพื่อทำข่าวตั้งแต่เช้า ให้คลายสงสัยว่าใครกันแน่ที่สามารถกุมหัวใจเพลย์บอยตัวพ่ออย่างธันวา อิสระภักดีได้ ก็ถูกเผยแพร่ไปยังเพจต่างๆ อย่างรวดเร็ว

สังคมออนไลน์เสียงแตกออกเป็นสองฝั่งเหมือนจะกระจกสองด้าน ด้านหนึ่งแสดงความยินดีกับว่าที่เจ้าสาวอย่างจริงใจ ส่วนอีกฝ่ายกลับวิพากษ์วิจารณ์ว่าเปรียบแอรินเสมือนหนูตกถังข้าวสาร และมีหลายคนไปขุดประวัติว่าแอรินเป็นใครมาจากไหน ทำไมถึงมาแต่งงานกับคนมีชื่อเสียงเช่นนี้ได้

เมื่อเสร็จพิธีในช่วงเช้า ร่างบางฝ่าฟันกองทัพนักข่าวขึ้นมายังห้องพักที่ทางโรงแรมจัดเตรียมไว้ให้ หลังจากเสียงประตูปิดลง แอรินก็ถึงกับเป่าปาก สูดอากาศเข้าเต็มปอด

ในช่วงงานตอนเช้า เธอรู้สึกอึดอัดกับสายตานับร้อยคู่ที่เพ่งมองมายังเธอ ผิดกับอีกคนที่ไม่แสดงอาการตื่นเต้นอะไรเลย คอยจับมือเธอตลอดงาน

มันก็แค่สร้างภาพเท่านั้นแหละ

หญิงสาวในชุดไทยประยุกต์ ใบหน้าแต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอาง มวยผมขึ้นเปิดหน้าจนหมด เดินเข้ามาในห้อง ก่อนที่ช่างทำผม ช่างแต่งหน้า จะเข้ามารุมทึ้งเจ้าสาว

แอ๊ด

เสียงประตูเปิดทำให้แอรินมองผ่านกระจกว่าเป็นใครเข้ามา เมื่อหญิงร่างผอมบางใบหน้าดูใจดี ใบหน้าหวานมีร่องรอยตามอายุที่เพิ่มมากขึ้น เธออยู่ในชุดกระโปรงสีชมพูคลุมเข่าอุ้มเจ้าตัวน้อยเข้ามาด้วย แอรินรีบปรับสีหน้าเคร่งเครียดก่อนหน้านี้ให้เป็นปกติ

“น้องแอร์เรียบร้อยไหมคะลูก” ลดาเอ่ยถามความเรียบร้อย

“ค่ะแม่” แอรินยิ้มอ่อนผ่านกระจก ซ่อนความรู้สึกไม่สบายใจอยู่ข้างใน

“แม่สั่งกับข้าวมาเผื่อเราแล้วนะคะ เดี๋ยวทานพอรองท้องก่อน แล้วค่อยไปรับแขกต่อเนอะ” ลดาพูดบอก

“แต่แอร์ยังไม่หิวเลยค่ะแม่” เธอตอบ รู้สึกเครียดจนกินอะไรไม่ลง

“ไม่ได้นะคะ ไม่หิวก็ต้องทาน เกิดเป็นโรคกระเพาะขึ้นมา จะแย่นะ” ลดาพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง ก่อนที่จะมีเสียงเคาะประตูตามมา พนักงานเอาอาหารเข้ามาเสิร์ฟตามคำสั่ง ไม่ใช่แต่ลดาจะสั่งอาหารให้แอรินเท่านั้น แต่เธอยังสั่งมาเผื่อทุกคนในที่นี้ด้วย

เจ้าของร้านตัดผ้าผู้ใจดีและเป็นผู้มีบุญคุณของแอรินก็คือลดา หญิงวัยกลางคนในวันสี่สิบห้าปี แม่ดารับเลี้ยงเธอเมื่อแปดปีที่แล้ว คอยอบรมสั่งสอนให้เดินในเส้นทางที่ถูกที่ควร หนำซ้ำยังให้อาชีพ จนเธอจับเงินแสนแรก ตั้งแต่ไม่ถึงอายุสิบแปดด้วยซ้ำ

ลดาถูกเชิญในฐานะญาติผู้ใหญ่ทางฝั่งเจ้าสาวเพียงคนเดียว ภาพบ่าวสาวกำลังไหว้ญาติผู้ใหญ่ มีเงินสินสอดปึกใหญ่วางอยู่ในพานทอง อีกทั้งมีทองคำแท่งหนักสามสิบบาท ตั้งวางอยู่ตรงหน้า เป็นภาพอวดสู่สายตาสาธารณชนอย่างแพร่หลาย

จนภาพความสุขนี้ กลับไปถึงหูคนเลว.....

นิพนธ์กำลังนั่งดูข่าวบันเทิงที่ออกเพียงไม่เกินสามสิบวินาที เขากลับจำได้ว่าเจ้าสาวที่อยู่ในนั้นก็คือลูกสาวของเขาที่หนีออกจากบ้านไป

“นั่นยัยแอร์หรือเปล่าคุณ” นิพนธ์หันไปถามภรรยาให้ช่วยดูอีกตา ว่าในทีวีใช่ลูกสาวของเขาหรือไม่

“จริงด้วยค่ะ นั่นลูกสาวของคุณนี่คะ” จันทิมากล่าวด้วยสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะยกจานปลาทูที่เพิ่งทอดเสร็จวางบนโต๊ะ

“ได้ดิบได้ดีมีผัวเป็นมหาเศรษฐี ไม่คิดจะมาเชิญพ่อแท้ๆ ไปร่วมงานเลย ใช้ไม่ได้อีลูกคนนี้” ชายวัยกลางคนสบถหัวเสีย

หลังจากภรรยาเก่าของเขาจากไป เขาก็ยกภรรยาน้อยอย่างจันทิมาขึ้นมาเป็นภรรยาอย่างถูกต้องตามกฎหมายทันที หนำซ้ำยังไล่ลูกสาวแท้ๆ อย่างแอรินออกจากบ้านไป เสวยสุขกับเงินประกันของภรรยาที่ตายจากบ้านจนหมดเกลี้ยง

ตอนนี้สิ้นเนื้อประดาตัว แถมนิพนธ์ยังตกงานเพราะถูกจับได้ว่าขโมยเอาของบริษัทไปขาย โชคดีที่ฝั่งนั้นไม่ได้เอาเรื่อง เพียงแต่ไล่ออกเท่านั้น

ทว่าคนอายุห้าสิบ จะไปสมัครงานที่ไหนเขาก็ไม่รับ อีกทั้งมีประวัติติดตัวอีกต่างหาก ตอนนี้ทำได้เพียงเก็บตัวอยู่บ้าน และหวังพึ่งภรรยาอย่างจันทิมาเข้าเดือนที่สองแล้ว

“จริงค่ะคุณ รู้ไหมว่าตอนนี้พ่อกำลังลำบาก ลำพังเงินจะซื้อข้าวสารกรอกหม้อก็ยังไม่มี นี่ไม่คิดจะมาดูดำดูดีกันเลย เป็นลูกประสาอะไรกัน” จันทิมาพูดเสริมไม่อายปาก หนำซ้ำยังสุมไฟให้แรงเข้าไปอีก

ทุกวันนี้เธอต้องมากินปลาทูเข่งละยี่สิบบาท ประทังชีวิตกับผัวเฮงซวยที่ไม่ยอมทำงานทำการ ขณะที่ลูกเลี้ยงกินหรูอยู่สุขสบาย มันยุติธรรมอย่างนั้นหรือ

“คุณมีเงินเหลือบ้างไหม ผมจะซื้อตั๋วไปพัทยา” นิพนธ์หันมาถาม

“ตอนนี้มีอยู่สองร้อย แต่กว่าเงินฉันจะออกก็อีกสามวันเลยค่ะคุณ” จันทิมาพูดเตือนสามี สองร้อยบาทต้องอยู่ให้ได้ภายในสามวัน ประทังชีวิตโดยการซื้อปลาทูแมว ไข่ไก่ มาม่า เวียนกินอยู่อย่างนั้น เป็นอะไรที่เธอเกลียดที่สุด

“คุณไปกู้รายวันเพื่อนคุณก่อนสิ ผมได้ข่าวว่าเพื่อนของคุณปล่อยเงินกู้ไม่ใช่เหรอ”

“ดอกร้อยละยี่สิบเลยนะคะคุณ ลำพังเงินเดือนแม่บ้านอย่างฉันก็ใช้จ่ายสองคนไม่พออยู่แล้ว” จันทิมาโอดครวญ

เมื่อเดือนที่แล้วก็หยิบยืมมา พอเงินเดือนออกก็เอาไปโปะหนี้สินเพราะกลัวว่าเพิ่มพูนไปมากกว่านี้ จนทำให้เงินกินที่มีเหลืออยู่น้อยนิด และต้องไปหยิบยืมอีกกลายวัฏจักรไม่จบไม่สิ้น

“เอาน่า ถ้าแลกกับเงินที่เราจะได้ผมว่าคุ้มนะ ยัยแอร์มันก็ต้องแบ่งผมบ้างสักสองสามล้าน อย่างน้อยผมก็เป็นพ่อมัน” คนโลภพูดกรอกหูภรรยา

“ก็ได้ค่ะ แต่ฉันต้องไปกับคุณด้วยนะคะ”

จันทิมาลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่คนศีลเสมอกันจากยอมบากหน้าไปหาเพื่อนตามคำสั่งของสามี เพื่อหวังน้ำบ่อหน้าจะช่วยต่อชีวิต