บทที่ 9 งานแต่ง [100%]

ช่วงค่ำเป็นช่วงเวลาการเฉลิมฉลองของบ่าวสาว ผู้คนต่างแห่แหนเข้ามาร่วมแสดงความยินดีกับคนทั้งคู่กันอย่างเนืองแน่น เสียงเครื่องดนตรีบรรเลงด้วยศิลปินมีชื่อเสียงอยู่หน้าเวที

ในงานประดับด้วยดอกกุหลาบสีขาวสลับกับสีชมพูอ่อน บ่งบอกความรักบริสุทธิ์ของเจ้าของงาน ทั้งที่มันยังไม่เคยเกิดขึ้นเลยด้วยซ้ำ

ขณะที่เจ้าสาวได้แต่ลอบถอนหายใจ รู้สึกว่าวันนี้เวลาเดินช้าเสียจริง กว่าจะผ่านไปแต่ละวินาทีมันช่างดูเนิ่นนาน จนเธอเองอยากจะหนีความวุ่นวายกลับบ้านเสียเดี๋ยวนี้

หญิงสาวในชุดเจ้าสาวสีขาว ตรงเกาะถูกเอาโบว์ที่เคยอยู่ด้านหลังมาปกปิดดูเรียบร้อย กระโปรงยาวเข้ารูปมีอีกชั้นซ่อนอยู่ด้านหลังยาวลากพื้น เวลาเดินดูพลิ้วไหว เป็นจุดสนใจจนทำให้คนหันมอง

“อีกไม่กี่นาทีก็จบแล้ว อดทนหน่อย” ธันวากระซิบที่ข้างหูภรรยา แสร้งยิ้มให้คนที่เดินผ่าน จนหลายคนมองเป็นภาพที่น่ารักเสียอย่างนั้น

“เขยิบออกไปหน่อยสิคะ ฉันอึดอัด” แอรินพูดบอก เพราะถูกอีกฝ่ายเบียดเข้าหาจนตัวแทบจะติดกัน แต่ต้องแสร้งยิ้มเมื่อแขกในงานต่างเรียงรายเข้ามาอวยพร

“สมกันจริงๆ เลยนะคะบ่าวสาวคู่นี้ เจ้าบ่าวก็หล่อ เจ้าสาวก็สวย” หญิงวัยกลางคน รูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์ ชุดชมพูบานเย็น ทั้งรอบคอและข้อมือประดับไปด้วยเพชรพลอย สะท้อนกับแสงไฟระยิบระยับ

คุณนายลั่นทมเป็นลูกค้าวีไอพีของทางโรงแรม หนำซ้ำแกยังเป็นลูกค้าประจำที่ธันเดอร์โฮสต์อีกด้วย

“ขอบคุณครับคุณนาย ว่าแต่ถ้าเข้ากรุงเมื่อไหร่อย่าลืมแวะไปร้านผมนะครับ น้องคินบ่นว่าคิดถึงคุณนายมากเลย” ธันวาพูดทิ้งท้าย

“ว๊ายตายแล้ว น้องคินบ่นคิดถึงฉันด้วยเหรอเนี่ย อย่างนี้ต้องแวะไปหาให้เด็กมันคลายความคิดถึงบ้างแล้วสิ” คุณนายลั่นทมกล่าวใบหน้าแดงด้วยความขวยเขิน

“เดี๋ยวผมบอกทางร้านลดให้คุณนายสิบเปอร์เซ็นต์ ดีไหมครับ” พอรู้ว่าได้ส่วนลดหญิงอ้วนก็ตาวาวขึ้นมา รู้สึกดีเมื่อได้รับการปฏิบัติอย่างพิเศษ ซึ่งนั่นสร้างความประทับใจให้กับเธอเป็นอย่างมาก

“แหม...คุณธันไม่คิดจะเปิดบาร์โฮสต์ที่พัทยาบ้างเหรอคะ ฉันจะได้ไม่ต้องขับรถไกลถึงกรุงเทพ”

“มีแน่ครับคุณลั่นทม รอข่าวดีได้เลย” เขาพูดเปรยให้คุณนายได้ฟังเป็นคนแรก ซึ่งนั่นทำให้ลั่นทมถึงกับตาเป็นประกาย

“กรี๊ดดดด จริงเหรอคะ เดี๊ยนจะตั้งตารอนะคะคุณธัน”

แอรินทึ่งในฝีปากของธันวา เธอคิดว่าเธอเป็นคนขายเก่งแล้ว แต่พอมาเจอเจ้าของร้านธันเดอร์โฮสต์คุยกับลูกค้าแล้ว เธอชิดซ้ายไปเลย

การยืนเคียงข้างเขาก็ไม่เลวร้ายเท่าไร มีหลายคนพยายามถามถึงชาติกำเนิดของเธอ แต่ก็ถูกเบี่ยงเบนจากธันวา ทำให้แอรินไม่ต้องอึดอัดหาคำตอบว่าเธอเป็นลูกเต้าเหล่าใคร มาจากไหน

กระทั่งงานเลี้ยงใกล้จะสิ้นสุด แอรินที่รู้สึกเหนื่อยล้ากับการตื่นแต่เช้ามาแต่งหน้า การรับไหว้ผู้คนเยอะๆ จนตาลาย ทำให้แอรินตัดสินใจ เดินออกมาทางประตูหลังเพื่อหลบผู้คน ขณะที่คนในงานกำลังเพลิดเพลินกับสิ่งบันเทิงยังไม่มีท่าทีว่าจะกลับ

แสงจันทร์กระทบกับผืนน้ำ เห็นเป็นรอยเกลียวคลื่นซัดเข้าหาฝั่งในยามมืดมิด ลมทะเลพัดเข้าปะทะกายเล็ก ทำให้รู้สึกสดชื่น เธอสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด โชคดีที่โรงแรมใหญ่ติดทะเล เดินทะลุประตูหลังออกมา ก็เจอกับทะเลแสนกว้างใหญ่แล้ว

ร่างบางทอดถอนใจกับอนาคตในวันข้างหน้า ชีวิตของเธอกับลูกต่อจากนี้จะเป็นเช่นไรก็มิอาจรับรู้ได้ นึกย้อนไป ความรู้สึกในตอนนี้เหมือนตอนนั้นไม่มีผิด

ตอนที่เธอยืนอยู่หน้าบ้านหลังเดิม บ้านที่เธอเติบโต บ้านที่มีร่องรอยความทรงจำของเธอกับแม่ เธอจำเป็นต้องออกจากเพราะถูกภรรยาใหม่ของพ่อขับไล่ทุกวี่วัน เด็กสาววัยสิบห้าคิดไม่ออกว่าถ้าก้าวออกจากบ้านไปชีวิตของเธอจะเป็นเช่นไร

แต่โชคดีว่าความคิดนั้นเธอคิดถูก และหวังว่าการตัดสินใจในครั้งนี้จะเป็นเช่นเดียวกัน

ขณะที่กำลังยืนคิดอยู่นั้น หญิงสาวไม่รู้เลยว่ามีใครกำลังเดินมาจากทางด้านหลัง ก่อนจะต้องตกใจ เมื่อเสื้อสูทตัวใหญ่ถูกคลุมไหล่ให้

“ทำไมหนีออกมาจากงานคนเดียว” เสียงทุ้มเอ่ยถาม เขามองหาเจ้าสาวตัวเองไม่เจอ จึงเดินออกมาตามหา พอเห็นเธอก็รู้สึกโล่งอกขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ

“ขะ ขอโทษค่ะ” เธอเอ่ยเสียงเบา รู้สึกว่าตัวเองผิดจริงๆ ที่ไม่ได้บอกธันวาก่อน

“การที่เธอเข้ามายืนข้างฉัน รู้ไหมว่าเธอต้องเจอกับอะไรบ้าง” เจ้าของรอยสักหัวกะโหลกเอ่ยถามสีหน้าดูจริงๆ

“...” แอรินไม่ได้ตอบเพียงแต่ส่ายหน้าช้าๆ

“มันไม่ใช่เพียงแต่ทรัพย์สินเงินทองหรืออำนาจที่เธอจะได้หรอกนะแอริน” เขาพูดเว้นวรรค

“...”

“มันรวมถึงอันตรายที่เธอกับพีพีต้องเจอ เพราะฉะนั้นอย่าไปไหนมาไหนเพียงคนเดียว ถ้าไม่มีฉันและคนของฉันไปด้วย”

เจ้าของดวงตากลมเงยหน้าสบตากับสามี นั่นแหละคือสิ่งที่เธอกังวลใจมากที่สุด ในเมื่อเธอต้องขึ้นหลังเสือโดยที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ เธอก็ต้องปกป้องสิ่งที่เธอรักอย่างสุดกำลังเช่นกัน

“คุณจะทำตามสัญญาที่ให้ฉันไว้บนเวทีใช่ไหมคะคุณธัน”

แอรินถามย้ำ แม้ว่าการแต่งงานจะเป็นเพียงฉากบังหน้า แต่คำสัญญาที่ชายหนุ่มให้ไว้ เธอกลับจำได้แม่นยำ

ร่างสูงพยักหน้าช้าๆ ทุกคำพูดที่เปล่งออกมาล้วนเป็นความจริงทุกประการ

“ผม นายธันวา อิสระภักดี...ให้คำมั่นสัญญาว่าจะดูแลคุณแอรินกับลูกอย่างดีที่สุดครับ” ชายหนุ่มเปล่งคำสัญญาสั้นๆ ก่อนที่สปอตไลต์จะเปลี่ยนทิศไปที่เจ้าสาวคนสวย

“ดิฉัน แอริน อนันตญา ไมยราศวร...ให้สัญญาว่า จะดูแลสามีคุณธันวา ไม่ว่าทั้งสุขหรือทุกข์ ต่อจากนี้เป็นต้นไปเช่นกันค่ะ”

เรียกเสียงปรบมือของแขกที่มาร่วมงาน ต่างแสดงความยินดีกับคนทั้งคู่ ก่อนที่ชายหญิงจะแลกแหวนแต่งงานซึ่งกันและกัน

“จูบเลยๆๆๆๆ”

เสียงเชียร์จากผู้คน ทำให้แอรินรู้สึกลำบากใจ ต่อมาก็ต้องรู้สึกตกใจเมื่อชายหนุ่มดึงตัวเธอเข้ามาประชิดกายอย่างไม่ทันตั้งตัว

ทั้งสองสบตากันอยู่ชั่วครู่ หลังจากนั้นก็เหมือนว่าโลกหยุดหมุน ริมฝีปากประกบเข้าหากันราวกับเป็นแม่เหล็กดึงดูด สองมือสอดประสาน เมื่อคำสาบานของทั้งคู่ได้กลายเป็นพันธะผูกพันนับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป