ข้อสงสัยของเซี่ยอวี้หลัน

บ่ายวันถัดมา ที่ร้านขนมตระกูลหลี่

ร้านขนมที่ตั้งอยู่ริมทางในย่านตะวันออกอันเงียบสงบไม่ได้ใหญ่โตนัก แต่สะอาดสะอ้าน กลิ่นขนมอบใหม่ลอยคลุ้งออกมาจากห้องด้านในชวนให้คนผ่านทางหยุดยืนราวกับต้องมนตร์สะกด

ซูซินอวี่ในชุดผ้าฝ้ายธรรมดายืนถือห่อผ้าขนาดเล็กอยู่หน้าร้าน นางลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกแล้วก้าวขาเข้าไป

เสียงกระดิ่งเหนือประตูไม้ดังขึ้นแผ่วเบา แม่นางหลี่เงยหน้าขึ้นจากโต๊ะห่อขนม ใบหน้าสะอาด ดวงตาสงบนิ่งเช่นเคย หากแต่นิ่งไปเล็กน้อยเมื่อเห็นผู้มาเยือน

"คุณหนูซู"

เสียงเรียกนั้นเต็มไปด้วยความแปลกใจและระแวดระวัง แม้ไม่ใช่น้ำเสียงหยาบคาย แต่ก็ไม่ได้สนิทสนม

"อย่าเรียกเช่นนั้นเลย"

 ซูซินอวี่ยกมือเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มบาง 

"เราเป็นคนคุ้นเคยกัน เรียกพี่ซินอวี่ก็ได้"

แม่นางหลี่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่คุ้นชินกับน้ำเสียงและท่าทางนุ่มนวลเช่นนี้มาก่อน กระนั้นนางก็เชิญซูซินอวี่เข้ามาข้างในตามมารยาท

"ข้ามีของมาฝากเจ้าเป็นพิเศษ"

ซูซินอวี่วางห่อผ้าในมือลงบนโต๊ะ ก่อนจะค่อย ๆ แกะออกเผยให้เห็นขนมลูกกลมขนาดพอดีคำ ผิวบางเนียน หยดน้ำผึ้งป่าเคลือบบาง ๆ มีกลิ่นข้าวหอมลอยจาง ๆ

"นี่คือขนมที่ข้าเพิ่งลองทำเป็นครั้งแรก ตามตำราเก่าของท่านย่า ข้าคิดถึงรสชาติที่เคยชิมเมื่อตอนเด็ก เลยอยากลองทำขึ้นมาใหม่"

แม่นางหลี่นิ่งงัน สีหน้าไม่เปลี่ยน ทว่าแววตากลับไหววูบบางอย่าง

"แล้ว เหตุใดถึงนำมาให้ข้า"

ซูซินอวี่คลี่ยิ้มบาง สบตาหลี่ชิงหรูนิ่งก่อนเอ่ยขึ้นน้ำเสียงมั่นคง

"เพราะเมื่อก่อน ข้าเคยทำผิดกับเจ้าไว้มาก"

เสียงของซูซินอวี่ไม่ดังนัก แต่นุ่มนวลและแน่วแน่

"ข้าเคยเหยียบขนมของเจ้า ทั้งที่มันอาจเป็นสิ่งสุดท้ายที่เจ้าทำตามสูตรของท่านแม่เจ้า"

ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วครู่ ดวงตาของหลี่ชิงหรูสั่นไหวเล็กน้อย แต่ยังไม่เอื้อมมือไปหยิบขนม

"ข้าไม่หวังให้เจ้าลืมทุกอย่างในวันเดียว แต่หากเจ้ารับขนมนี้ไว้ อย่างน้อยข้าจะได้รู้ว่าเจ้าพร้อมจะเปิดโอกาสให้ข้าได้ชดเชยความผิดที่เคยก่อ"

น้ำเสียงซูซินอวี่เจือแววจริงใจ หากเป็นคนอื่นอาจคิดว่าเสแสร้ง แต่แววตาในยามนี้ของนางกลับสงบจนแม่นางหลี่รู้สึกว่าคำพูดนั้นมิได้กลวงเปล่า

"ขนมนี้เป็นคำขอโทษจากข้า"

ซูซินอวี่เอ่ยขึ้นในที่สุด

แม้ในใจจะยังไม่ไว้ใจนัก แต่ก็ไม่อาจมองข้ามท่าทางที่เปลี่ยนไปเช่นนี้ได้

"ขนมนี้ น่ากินดี"

หลี่ชิงหรูเอ่ยช้า ๆ ขณะค่อย ๆ เอื้อมมือไปหยิบขนมขึ้นมาชิ้นหนึ่ง

"เจ้ากล้าฝากฝีมือให้ข้าชิมก็แปลว่าไม่กลัวถูกตำหนิ"

นางเอ่ยเสียงเบา

"ข้ากลัวว่าหากเจ้าตำหนิแล้ว จะไม่ยอมรับอีกชิ้นต่างหาก"

ซูซินอวี่กล่าวพลางหัวเราะเบา ๆ

หลี่ชิงหรูมองหน้าอีกฝ่ายครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบขนมขึ้นมาลองกัดคำหนึ่งอย่างเงียบ ๆ เคี้ยวช้า ๆ แล้วพยักหน้าเล็กน้อย

"รสชาติยังไม่เสมอกันเท่าไร แต่หอมดี น้ำผึ้งป่าช่วยกลบกลิ่นแป้งได้มาก"

"ข้าจะพยายามปรับสูตร จนกว่าจะดีพอให้เจ้าชิมโดยไม่ต้องอดทนกลืนรสชาติแย่ ๆ ลงไปอีก"

ซูซินอวี่ยิ้มตาเป็นประกาย ดวงตาที่เคยแฝงความหยิ่งยะโส กลับอ่อนโยนขึ้นอย่างชัดเจน

บรรยากาศในร้านขนมสงบนิ่ง แต่ในความเงียบนั้น กลับมีบางอย่างที่เริ่มเปลี่ยนไป

แม่นางหลี่เหลือบมองขนมชิ้นที่เหลือในห่อ แล้วเอ่ยขึ้นช้า ๆ

"เจ้ามีเวลาหรือไม่ ช่วยข้าคัดเมล็ดงาหน่อย ข้าจะสอนวิธีหยอดแป้งให้ไม่ติดมือ"

ซูซินอวี่พยักหน้าทันที

"ได้สิ"

สตรีทั้งสองเริ่มลงมือ ซูซินอวี่ฝึกทำขนมอยู่กับหลี่ชิงหรูจนกระทั่งถึงเย็นนางจึงกลับเข้าจวนพร้อมสาวรับใช้ติดตามสองคน 

นับเป็นอีกครั้งที่นางได้รับอนุญาตให้ออกไปข้างนอกเพราะแม่นางหลี่กับตระกูลซูเป็นมิตรที่ดีต่อกัน

หลายวันต่อมา ณ ลานฝึกทหาร

นับตั้งแต่วันที่เซี่ยอวี้หลันเห็นซูซินอวี่ในชุดสามัญชน เดินเร่งฝีเท้าอยู่กลางตลาดด้วยรอยยิ้มเบิกบานและดวงตาสดใส เขาก็เริ่มเฝ้ามองนางมากขึ้นในทุกเรื่อง

แม้เจ้าตัวจะพูดจาอ่อนหวาน ประพฤติตัวเรียบร้อยดั่งกุลสตรีที่ฝึกมาอย่างดี ดูนางเปลี่ยนแปลงตัวเองไปในทางที่ดีขึ้น แต่มีบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้เขารู้สึกว่าสตรีผู้นี้มิใช่คนเดิม

"ท่านองครักษ์ ไม่ชอบกินขนมที่ข้าทำหรือเจ้าคะ"

 ซูซินอวี่ยื่นกล่องขนมที่ห่อด้วยผ้าแพรลายเรียบง่ายให้ มือเรียวขาวมีรอยแป้งจาง ๆ เกาะตามปลายนิ้ว ที่นางดูภาคภูมิใจนัก

เซี่ยอวี้หลันที่กำลังจมอยู่ในห้วงคำนึงของตัวเองได้ยินเสียง เขาหันมองนางพลางเหลือบมองกล่องนั้น เขาไม่ได้ยื่นมือไปรับทันทีแต่กลับถามเสียงราบเรียบ

"เจ้าทำเองหรือ"

"เจ้าค่ะ ข้าไปหาซื้อมะพร้าวขูดเองที่ตลาดวันก่อน แล้วแอบยืมครัวบ่าวทำขนมด้วยมือทั้งสองข้างนี้ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ไม่เป็นระเบียบหรอกนะเจ้าคะ"

นางพูดจบแล้วหัวเราะแห้ง ๆ อย่างเก้อเขินเล็กน้อย

เขาไม่ได้พูดอะไร แต่รับกล่องขนมไป เปิดดูแวบหนึ่งแล้ววางไว้ข้างตัว ไม่รู้สึกคุ้นชินกับน้ำเสียง คำพูดและท่าทีที่ดูแปลกไป ซูซินอวี่คนเก่าชอบพูดจาข่มเหงผู้อื่น ไร้น้ำใจและไม่มีน้ำเสียงนุ่มนวลหรือให้ความเคารพผู้อื่นเช่นนี้มาก่อน

หลายวันต่อมา เขาสั่งให้บ่าวคนสนิทไปสืบว่าซูซินอวี่เคยทำขนมเองหรือไม่

คำตอบที่ได้คือ

 "นางเคยจับของร้อนผิดมือจนร้องไห้ วิ่งหนีจากครัวตั้งแต่ยังเยาว์วัย"

แต่ตอนนี้ สตรีคนเดิมกลับเดินคล่องแคล่วอยู่ในครัว ตวงแป้ง ต้มน้ำตาลได้คล่องมือราวกับฝึกฝนอยู่ตลอดเวลา

วันหนึ่งในสวนหลังจวนขณะที่เซี่ยอวี้หลันนั่งอ่านตำราทหารใต้ต้นบ๊วย รอเข้าพบท่านแม่ทัพเพื่อหารือเรื่องการงาน สายตาเหลือบไปเห็นสตรีในชุดเรียบง่าย เดินถือถาดต้นกล้าไปปลูกที่แปลงพืชสมุนไพรด้านหลังจวน

แสงแดดยามสายตกกระทบใบหน้าขาวของนาง เงาเปลือกตาระยิบระยับ ทำให้เขาเพ่งมองโดยไม่รู้ตัว

'นางผู้เคยกลัวแม้แต่ไส้เดือน บัดนี้กลับกล้าเดินย่ำดินเปียก ยื่นมือลงพรวนดินเองเช่นนี้ น่าสงสัยยิ่งนัก'

วันต่อมาเขาจึงทดสอบบางอย่าง เขาเรียกนางมาเฝ้าที่ห้องหนังสือของจวนแม่ทัพ ทดสอบว่านางจะยอมมาหรือไม่แต่แล้วนางก็มา หากเป็นเมื่อก่อนนางคงชี้หน้าว่าเขาบังอาจและพูดจาดูถูกสารพัดเท่าที่นางจะคิดออกมาได้ 

เซี่ยอวี้หลันชี้ไปที่ตำราเล่มหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ

"ตำรานี้เป็นเรื่องกฎระเบียบราชสำนัก เจ้าคงเคยอ่านแล้ว ช่วยข้าอธิบายบทนี้หน่อยสิ"

นางรับมา เปิดดูครู่หนึ่ง สีหน้าแน่วแน่ ทว่า

"ข้าต้องขออภัยเจ้าค่ะ ในนี้มีบางคำที่ข้าไม่คุ้น ไม่อาจอธิบายชัดเจน"

'หึ' 

เขาหลุบตาลงครุ่นคิด

หากเป็นซูซินอวี่คนเดิม นางจะต้องตอบแม่นยำอย่างไร้ที่ติ นางอ่านตำราพวกนี้จนขึ้นใจเพื่อเตรียมตัวเข้าไปเป็นคนในวังหลวง แล้วนี่คืออะไร

แต่ในเวลาเดียวกัน ใบหน้าซื่อตรงของนางตอนยอมรับว่าไม่รู้ กลับทำให้เขานิ่งงัน

คืนนั้นหลังจากกลับจากห้องเก็บตำราเขาเดินไปยังริมะเบียงหน้าเรือนของตน เงยหน้ามองฟ้าที่ไร้ดาว ขบคิดกับตนเองนานแสนนาน

‘หากนางโกหก เหตุใดจึงไม่อำพรางให้แนบเนียนกว่านี้’ 

‘หากนางคือผู้อื่น เหตุใดสายตานางดูเปิดเผยยังคล้ายนางในเมื่อก่อนที่ไม่หลบสายตาผู้ใด แต่ยามมองข้าไม่มีความเย่อหยิ่งเหมือนแต่ก่อน หรือข้าคิดมากไปเอง'

เขาเดินกลับเข้าไปในห้อง นั่งลงข้างโต๊ะ เขียนบันทึกยามดึกด้วยลายมือมั่นคง

"มีบางอย่างเปลี่ยนไปในตัวนาง

แต่ไม่ใช่ทุกอย่างที่น่าระแวง มีบางสิ่งทำให้ข้ารู้สึกอยากเข้าใกล้"

ยามบ่ายวันหนึ่ง ภายหลังฝนตกพรำ ทางเดินภายในจวนยังลื่นเฉอะแฉะ กลิ่นดินชื้นตลบอบอวล หลายเดือนมานี้เซี่ยอวี้หลันเข้าออกเรือนกลางเพื่อหารือเรื่องงานกับท่านแม่ทัพและฝึกทหารจนค่ำมืดบ่อยครั้ง และนางก็มักเข้ามาดูแลทหารบาดเจ็บจากการฝึกและช่วยต้มยามาให้คนที่เจ็บป่วยอยู่ไม่ขาด จึงหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่ต้องพบหน้ากันอยู่เป็นประจำและได้รู้จักนิสัยแท้จริงของนาง

เซี่ยอวี้หลันเดินออกจากเรือนหลังตรวจบัญชีทหารเสร็จ ขณะเดินผ่านลานหิน ก็เห็นสตรีคนหนึ่งก้ม ๆ เงย ๆ อยู่ริมสวน แขนเสื้อเปื้อนโคลน เส้นผมหลุดรุ่ยจากปิ่นปักผม นางกำลังพยายามพยุงลิงตัวน้อยตัวหนึ่งขึ้นจากบ่อดอกบัวที่น้ำขุ่นข้น

"เสี่ยวจิ่ว เจ้าออกมานะ เดี๋ยวจะป่วยเอาได้นะรู้หรือไม่"

ไม่รู้ว่านางไปได้ลิงตัวนี้มาจากที่ใด เสียงของนางร้อนรนอย่างแท้จริง

เขาหยุดมองโดยไม่รู้ตัวและไม่ตั้งใจจะยื่นมือช่วย แต่ขาไม่รักดีกลับก้าวเข้าไปใกล้อย่างเงียบเชียบ

"มันตกลงไปตอนไหน" 

เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลัง ซูซินอวี่สะดุ้งหันกลับมาแทบไม่ทัน

"องครักษ์เซี่ย เอ่อ ข้าแค่เผลอวางผลไม้ไว้ แล้วมันปีนขึ้นไปจนพลัดตกเจ้าค่ะ"

เสื้อคลุมนางชื้นและเปื้อนดิน เซี่ยอวี้หลันควรตำหนิ แต่เขากลับถอดเสื้อคลุมของตนออกแทน แล้วยื่นให้นางอย่างเรียบเฉย

"คลุมไว้ก่อน เดี๋ยวลมเข้า จะได้ไม่เป็นไข้"

นางตะลึงไปเล็กน้อย ไม่คิดว่าเขาจะพูดอย่างนี้ สีหน้าเขาก็ยังคงนิ่งเรียบ เหมือนพูดเรื่องดินฟ้าอากาศเสียมากกว่า

"ขอบคุณเจ้าค่ะ"

"ดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้ หากล้มไปอีกคน ท่านแม่ทัพคงต้องส่งคนทั้งจวนไปรักษาทั้งลิงทั้งคนกระมัง"

ปากว่าเช่นนั้น แต่แววตาเขากลับเหลือบมองมือนางที่แดงเพราะคว้าน้ำจากบ่อด้วยความกังวลจาง ๆ เขายื่นมือไปช่วยนางอุ้มลิงขึ้นมาพร้อมกับแนะนำด้วยท่าทีเก้อ ๆ 

"ข้าจะเอามันไปปล่อยในป่า มันคงพลัดหลงกับแม่เข้ามาในนี้ เจ้ารีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เดี๋ยวจะไม่สบาย"

กล่าวจบร่างสูงที่อุ้มสัตว์ตัวน้อยก็เร่งฝีเท้าเดินเบี่ยงออกไปอีกทาง ซูซินอวี่มองตามด้วยความเสียดาย นางเพิ่งเจอลิงน้อยตัวนี้แท้ ๆ แต่เมื่อนึกถึงว่าแม่ของมันคงตามหาลูกนางก็ได้แต่ถอนหายใจ

"โชคดีนะเสี่ยวจิ่ว"

คืนนั้นขณะที่นางนอนหลับอยู่ในห้องสาวใช้คนสนิทเดินเข้ามากระซิบเบา ๆ

"คุณหนูเจ้าคะ องครักษ์เซี่ยให้ข้าถือถุงยาสมุนไพรมาวางไว้ให้ ท่านให้บอกว่าเป็นของใครก็ได้"

นางเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มจาง ๆ อย่างรู้ทัน ในใจรู้สึกอุ่นวาบขึ้นเล็กน้อย ขณะมองถุงสมุนไพรในมือ

"องครักษ์เซี่ย สงวนท่าทียิ่งกว่าคนทั้งแคว้นรวมกันเสียอีก"

ซูซินอวี่ยิ้มแย้มได้ไม่นาน เมื่อนางเปิดถุงยาออกแล้วพบว่าไม่ใช่อย่างที่นางคิด สักครู่บ่าวรับใช้สองคนมาที่เรือนเห็นยาในมือของนางก็ทำหน้าตกตะลึง

"ถุงยาอยู่ในมือคุณหนูใหญ่จริงด้วย"

รอยยิ้มเมื่อครู่จางหายไปแปรเปลี่ยนเป็นขมวดคิ้วแน่น ถุงยาที่เซี่ยอวี้หลันให้มาไม่ใช่ยาบำรุงร่างกายที่นางเข้าใจว่าเขาหวังดีแต่ไม่อยากเปิดเผยตัว ที่แท้เขาก็ส่งยาอันตรายมาไว้ในมือนางแล้วยัดเยียดข้อกล่าวหา

"เขาจะแก้แค้นข้าเช่นนั้นหรือ"

อีกฟากของจวนแม่ทัพ ลมพัดเบา ๆ ชวนให้บรรยากาศสดชื่น บนโต๊ะไม้กลางสวนมีถุงหญ้าป่ากับตำรับยาร่วงกระจัดกระจายไปทั่ว ร่างสูงในชุดน้ำเงินเข้มกอดอกยืนพิงเสาไม้ มุมปากยกยิ้มน้อย ๆ ภายใต้แสงสลัวของตะเกียงในสวนสีจาง ๆ เขากำลังทดสอบนางอีกครั้ง

"ถ้านางเป็นเพียงสตรีที่เสแสร้ง ย่อมตกหลุมพรางเล็กน้อยนี้ได้ไม่ยาก"

เขาสั่งให้คนรับใช้ใส่ยาปลอมลงในถุงแล้วบอกสาวใช้ให้นำไปให้นาง เขาอ้างว่าพบยาต้องห้ามในห้องของนางและส่งคนไปพิสูจน์ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่นางถือมันไว้ในมือ

เพียงไม่นาน ร่างบอบบางในชุดเรียบง่ายก็ปรากฏตัว ใบหน้าเต็มไปด้วยความสับสนแต่ไม่ตกใจ ดวงตาคู่นั้นมองเขาตรง ๆ อย่างไม่หลบเลี่ยง

"ท่านองครักษ์ ข้าเห็นว่าตัวยานั้นสำหรับแก้ท้องผูก หากใช้เกินขนาดก็อาจท้องเสียรุนแรงและหมดสติถึงแก่ชีวิตได้ มีคนเห็นถุงยาในมือข้าจริง แต่หากข้ามีความผิดข้ายินดีให้ค้นห้องอย่างเปิดเผย"

น้ำเสียงมั่นคง แต่ไม่แข็งกร้าว สีหน้าไม่ได้บอกว่าโกรธหรือหวาดกลัว มีเพียงความใสซื่อที่แฝงความสงบเยือกเย็น

เซี่ยอวี้หลันเดินเข้าไปใกล้ช้า ๆ สายตาคมยังจ้องไม่วาง

"เจ้าจดจำสมุนไพรได้มากขนาดนี้ ตั้งแต่เมื่อไร"

"ตั้งแต่ที่ข้าเคยต้องต้มยาให้ท่านแม่ตอนล้มป่วย ข้าจำได้จากกลิ่น สี และสรรพคุณ แม้ตอนนั้นข้าจะยังเด็กมาก แต่บางสิ่งก็ยากจะลืมได้เจ้าค่ะ"

คำตอบของนางเรียบง่าย แต่เขากลับรู้สึกราวกับมีอะไรบางอย่างแน่นอก เขาคิดว่านางจะหลบเลี่ยงหรือแก้ตัว แต่กลับไม่ใช่

เขาหลุบตามองถุงยา ก่อนพูดเสียงแผ่ว

"หากข้าสั่งให้ตรวจค้นจริง เจ้าจะไม่โกรธเช่นนั้นหรือ"

"หากท่านทำเพื่อความปลอดภัยของผู้คน ข้าย่อมไม่ถือโทษโกรธเคือง"

นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่ออย่างอ่อนโยน

"ข้าเข้าใจดีว่าในที่แห่งนี้ไม่ใช่ทุกคนจะเชื่อใจข้าได้ทันที"

เขาเงียบไป ราวกับคำพูดนั้นกรีดผ่านเกราะบางในใจโดยไม่ตั้งใจ ใบหน้าที่เคยเรียบนิ่งกลับหันไปมองด้านข้าง ไม่ใช่เพราะไม่กล้าสบตา แต่เพราะไม่ต้องการให้ใครเห็นว่าหัวใจเขากำลังไหวสะท้านเพราะสตรีตรงหน้า

หลังจากนางกลับไปแล้ว คืนนั้นเขานั่งอยู่ในห้องทำงาน มองตำราที่เปิดค้างอยู่นานแต่ไม่อ่านต่อ มือยกถ้วยชาแนบริมฝีปาก แต่รสชาติกลับจืดชืดอย่างไม่เคยเป็น

"สายตานางไม่มีแม้แต่ความหวาดกลัวหรือเจตนาเร้นลับ หากนางเสแสร้ง เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่านางไม่ได้ปิดบังอะไรเลย"

เรื่องนี้เขาจึงสั่งให้ยุติลง ไม่ต้องค้นห้องและซูซินอวี่ก็นำถุงยามามอบคืนให้แล้ว ขณะเดียวกันนางก็เข้าใจเจตนาที่แท้จริงของเซี่ยอวี้หลัน ว่าเขาต้องการพิสูจน์นางมิได้ใส่ร้ายให้เป็นเรื่องราวใหญ่โต

"องครักษ์เซี่ยทำเช่นนี้นับว่าไม่ให้เกียรติคุณหนูนะเจ้าคะ"

เสี่ยวเตี๋ยแย้งขึ้น เพราะตั้งแต่ซูซินอวี่ฟื้นขึ้นมานางก็ทำแต่เรื่องดี ๆ ต่อผู้อื่น

"ช่างเขาเถอะ ข้าทำร้ายเขาเอาไว้มากเป็นธรรมดาที่เขาอยากเอาคืน แต่เขายังปรานีข้าไม่สั่งให้ทหารจับตัวไปลงโทษตามกฎและเรื่องนี้ไม่ได้มีคนอื่นรู้ไปมากกว่านี้ หากเขาจงใจทำร้ายข้า ป่านนี้ท่านพ่อคงมีคำสั่งมาแล้ว"

นางเอ่ยขึ้นเสียงสงบนิ่งแต่เสี่ยวเตี๋ยยังเป็นกังวล

"หากไม่เป็นอย่างที่คิดล่ะเจ้าคะ"

นางสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างคนที่เตรียมใจไว้แล้ว

"หากข้าชี้แจงเหตุผลแล้วยังสู้หลักฐานและพยานไม่ได้ ข้าก็จะรับโทษชดใช้กรรมที่เคยทำกับเขาเอาไว้"

"คุณหนู!"

นางยิ้มให้เสี่ยวเตี๋ยสบตานิ่งอย่างไม่หวั่นไหว

"ไปพักผ่อนเถิดอย่าคิดมากเลย ข้าทำใจได้"