ของขวัญวันเกิดน้องสาว

ซูซินอวี่เฝ้าสังเกตอยู่หลายวันกลับไม่มีข่าวคราวใดของนางในวันก่อนเล็ดลอดออกไป สถานการณ์ยังปกติดี นั่นหมายความว่าเซี่ยอวี้หลันไม่ได้กลั่นแกล้งนางและเขาก็ออกไปทำงานกับแม่ทัพซูแล้วกลับมาฝึกทหารตามปกติดังเดิม

หนึ่งเดือนผ่านไปจวนแม่ทัพซูไม่มีเหตุการณ์ใดร้ายแรงเกิดขึ้นซูซินอวี่จึงวางใจได้ เขาเพียงทดสอบแต่ไม่ได้เอาเรื่องนางจริง ๆ  ส่วนเซี่ยอวี้หลันยังคงทำหน้าที่องครักษ์ให้แม่ทัพซูต่อไปโดยไม่เคยเข้ามาเกี่ยวข้องกับนางอีก การไม่ต้องพบกันทำให้นางเบาใจได้มากขึ้น

 ซูซินอวี่ก็ใช้ชีวิตเช่นเดิม นางหัดทำขนมหลากหลายมากขึ้น เพื่อเตรียมตัวสำหรับงานวันเกิดของซูซินเยว่

สิบห้าวันผ่านไปภายในจวนแม่ทัพ

จวนแม่ทัพซูชิ่งอันเป็นจวนของขุนนางที่ราษฎรต่างชื่นชมและให้ความเคารพ เมื่อมีงานสำคัญในจวน ท่านแม่ทัพมักจะเชิญคนละแวกนั้นมาร่วมงานด้วยอยู่เสมอนอกเหนือจากบรรดาขุนนางน้อยใหญ่

เช่นเดียวกับวันนี้ที่เป็นวันเกิดของซูซินเยว่ น้องสาวของซูซินอวี่ ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความคึกคักของขุนนางทุกระดับและชาวบ้านที่มาร่วมงานเลี้ยงเล็ก ๆ ที่ลานกว้างหน้าจวน

ภาพในความคิดผุดขึ้นมา ภาพนั้นซูซินอวี่กำลังยิ้มอย่างอบอุ่น หยิบวัตถุดิบที่เตรียมอย่างพิถีพิถันขึ้นมา นางรู้ดีว่าวันนี้เป็นโอกาสสำคัญ ที่จะใช้ขนมเค้กแบบโบราณที่ฝึกฝนเองเป็นของขวัญแสดงความจริงใจต่อซูซินเยว่

นางค่อย ๆ นวดแป้งด้วยมืออย่างอ่อนโยน ก่อนจะนำขนมไปอบในเตาอิฐ กลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบริเวณ ดึงดูดสายตาและความสนใจของแขกในงานรวมถึงซูซินเยว่ที่เงยหน้าขึ้นมามองอย่างไม่วางใจนัก

"พี่หญิง ท่านทำเองหรือ"

ซูซินเยว่ถามเสียงเล็ก ๆ ด้วยแววตาที่ยังมีความสงสัย

"ใช่ ขนมนี้เป็นสูตรโบราณของครอบครัวเรา หวังว่าเจ้าจะชอบนะ"

ซูซินอวี่ตอบอย่างจริงใจพลางคาดหวังในใจ ซูซินเยว่ได้ฟังยิ่งมึนงงเพราะนางไม่เคยรู้มาก่อน

"ข้าไม่เคยได้ยินว่าครอบครัวเรามีสูตรขนมโบราณอย่างนี้"

 ซูซินอวี่เพียงยิ้มบางไม่ตอบคำถามใดเพิ่ม ขณะที่นางยื่นเค้กชิ้นหนึ่งให้ ซูซินเยว่ค่อย ๆ รับมาอย่างลังเล มือสั่นเล็กน้อย เมื่อกัดเข้าไปในเนื้อเค้กนุ่ม หวานหอมตามที่พี่สาวตั้งใจทำ

รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าของซูซินเยว่ นี่คือครั้งแรกในรอบหลายปีที่นางดูผ่อนคลายลงบ้าง แม้ว่าจะยังไม่ไว้ใจพี่สาวต่างมารดาเต็มร้อยก็ตาม

ซูซินอวี่เห็นภาพนั้นในใจ รู้ดีว่าความสัมพันธ์ของพี่น้องยังต้องใช้เวลา แต่ของขวัญวันเกิดนี้ คือก้าวแรกที่สำคัญที่สุด นางจะพยายามทำให้ดีที่สุดจนกว่าจะเกิดผลลัพธ์ที่ดี เมื่อสุดความสามารถแล้วความสัมพันธ์ไม่มีความก้าวหน้า เมื่อนั้นนางจะปล่อยวางน้องสาวคนนี้ทันที

เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยคึกคักดังขึ้นทั่วบริเวณลานกว้างหน้าจวน มีการตั้งโต๊ะไม้เล็ก ๆ หลายตัวเรียงราย ประดับด้วยผ้าสีสันสดใสและดอกไม้หลากหลาย บรรยากาศเต็มไปด้วยความสนุกสนานของผู้เข้าร่วมงานที่พาครอบครัวมาด้วยรวมถึงเด็ก ๆ ที่วิ่งเล่นกันโดยไม่แบ่งชนชั้น

บางคนยืนจับมือร้องเพลงวันเกิดให้ซูซินเยว่อย่างสดใส ขณะที่ผู้ใหญ่บางส่วนยืนจับกลุ่มพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวกันและกัน

"ได้เวลาแล้วเจ้าค่ะ"

เสียงบ่าวรับใช้ดังขึ้นทำลายภวังค์ความคิดของนาง

"เช่นนั้นก็ไปกันเถิด"

ซูซินอวี่ออกจากห้องครัวไปกับบ่าวรับใช้สองคนพร้อมถาดขนมเค้กโบราณที่นางทำเอง

ในใจของซูซินอวี่มีความหวังลึก ๆ ว่าวันนี้จะเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ดีกว่าเดิม แม้จะยังมีระยะห่าง แต่ความจริงใจที่นางมอบให้นั้นจะเป็นสะพานเชื่อมใจทั้งสองให้ใกล้กันมากขึ้น

ยามโพล้เพล้ ฟ้ายามค่ำค่อยๆ โอบคลุมจวนแม่ทัพอย่างช้าๆ โคมกระดาษสีแดงแขวนเรียงรายตามแนวทางเดิน สาดแสงสีส้มอุ่นเรื่อออกมารับกับสายลมเย็น กลิ่นหอมของดอกไม้จากสวนด้านหลังลอยฟุ้งคล้ายจะร่วมยินดีกับงานเลี้ยงภายในจวนแม่ทัพ

ในลานกว้างกลางจวน ขุนนางญาติสนิทมิตรสหายมาร่วมแสดงความยินดีในวันเกิดของคุณหนูรองซูซินเยว่ บุตรีคนรองของตระกูลซูที่มีชื่อเสียงในแวดวงสตรีชั้นสูง แม้ไม่ใช่งานหรูหราฟุ่มเฟือย ทว่าอบอวลด้วยความอบอุ่นและรอยยิ้ม

โต๊ะสำรับเรียงรายเป็นระเบียบ อาหารชั้นดีจัดวางอย่างประณีต ข้างเวทีเล็กมีบรรดานางรำแต่งชุดสีอ่อน กำลังบรรเลงเพลงขับกล่อมแขกอย่างนุ่มนวล

ซูซินอวี่ในชุดเรียบหรูสีฟ้าอ่อนปรากฏตัวพร้อมขนมเค้กแป้งข้าวเหนียวกับไส้ผลไม้หมักสูตรพิเศษที่นางลงมือทำเอง ท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่จับจ้องนาง

"เยว่เอ๋อร์"

ซูซินอวี่ยิ้มละไม กล่าวเสียงแผ่วขณะประคองถาดขนมเข้าไปตรงหน้า

 "ข้าทำขนมเค้กให้เป็นของขวัญ มันอาจจะยังดูไม่ค่อยสวยงาม แต่หวังว่าเจ้าจะชอบ ลองชิมดูเถิด"

ซูซินเยว่มองเค้กตรงหน้า ใบหน้าที่ยามปกติเรียบเฉยต่อหน้าผู้คนคลายลงเล็กน้อย  นางไม่ได้พูดอะไรในทันที แต่ยื่นมือมารับไว้อย่างไม่รังเกียจ ยามนี้มีแขกกำลังจับจ้องอยู่นางจึงจำเป็นต้องรักษามารยาท

"ข้าไม่เคยเห็นขนมหน้าตาเช่นนี้มาก่อน" นางกล่าว

"ท่านไปเรียนมาจากไหนหรือ"

ซูซินอวี่ยิ้มบาง

 "พอมีเวลาอยู่บ้างก็ลองทำเองดู ใช้ของในครัวเรือนเรานี่ล่ะ ข้าแค่หวังว่าเจ้าจะชอบ"

ขณะที่ผู้คนรอบข้างส่งเสียงชื่นชม สตรีผู้หนึ่งที่นั่งอยู่หัวโต๊ะมองภาพตรงหน้าอย่างนิ่งงัน ฉินซื่อ ฮูหยินรองของจวน ผู้มีสายตาเฉียบแหลมและวาจาแหลมคมไม่แพ้ใคร ค่อย ๆ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยหนามแหลมคม

"ข้าเห็นเจ้าในครั้งนี้ สีหน้าอารมณ์เปลี่ยนไปมากนัก"

 นางกล่าวช้า ๆ พร้อมจิบชาในถ้วย 

"นับวันยิ่งพูดจานุ่มนวล ใจก็เมตตา ราวกับมิใช่ซินอวี่คนเดิม"

บรรยากาศเย็นลงชั่วขณะ เมื่อฉินซื่อแค่นเสียง

ซูซินอวี่ยกยิ้มอ่อนน้อม ตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแต่ไม่แข็งกร้าว

 "ข้าทำเรื่องผิดไว้มากในอดีต ย่อมอยากแก้ไข ไม่ใช่เพราะข้าปั้นหน้า หากแต่เพราะข้ารู้แล้วว่าเวลาในครอบครัวสำคัญเพียงใด"

"หึ"

ฉินซื่อหัวเราะเบา ๆ คล้ายไม่เชื่อทั้งหมด 

"หวังว่าเจ้าจะรักษาความตั้งใจนี้ได้นานกว่าหนึ่งวัน"

ทว่าหลังถ้อยคำเสียดสี ทุกสายตาก็ยังจับจ้องไปที่ซูซินอวี่ ผู้ซึ่งยืนนิ่งมั่นคง สายตาไม่สั่นไหว รอยยิ้มยังคงอยู่ แม้ภายในลึก ๆ จะแอบหายใจเข้าออกช้า ๆ เพื่อระงับความตึงเครียด

แต่กลับเป็นเซี่ยอวี้หลันที่ยืนอยู่มุมหนึ่ง เฝ้ามองนางมาตลอด คิ้วเรียวขมวดเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตานางไม่ไหวเอน และเขาเริ่มลังเล

สตรีคนนี้ ยังคงเป็นคนเดิมที่เขาเฝ้าสงสัย

ภายใต้แสงโคมกระดาษที่ส่องสว่าง บรรยากาศในงานวันเกิดดำเนินไปอย่างอบอุ่น ครอบครัวตระกูลซูแลดูแน่นแฟ้นกว่าที่เคยเป็น แม้จะยังมีบาดแผลเก่าในสายตาหลายคน แต่การที่ซูซินอวี่ยืนยิ้มต้อนรับแขก พลิกหน้าตาเป็นกันเองกับคนในจวน ก็ดูคล้ายความเย็นชาของอดีตกำลังละลายทีละน้อย

"คุณหนูซู ขนมที่เจ้าทำช่างแปลกใหม่นัก" 

เสียงของแขกผู้หนึ่งเอ่ยปากชมขึ้นมา

"ขอบคุณเจ้าค่ะ ข้าก็เพิ่งลองทำเป็นครั้งแรก"

นางตอบยิ้ม ๆ ก่อนจะหันไปมองมุมหนึ่งของงานโดยไม่ตั้งใจและสบตาเข้ากับบุรุษผู้หนึ่ง

เซี่ยอวี้หลันยืนอยู่ใต้เงาโคม ระยะห่างไม่ไกลจากนางนัก ดวงตาคมคู่นั้นนิ่งงันแต่จับจ้องนางราวกับครุ่นคิดสิ่งใด เขาไม่ได้พูด เพียงยกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ ทว่าดวงตากลับไม่ละไปแม้แต่นิดเดียว

ซูซินอวี่ยิ้มบาง ลอบถอนหายใจเงียบ ๆ ในใจ รู้ดีว่าเขาเฝ้ามองอยู่ และคงสงสัยในหลายสิ่งที่นางแสดงออก

กระทั่งครู่หนึ่ง เมื่อเสียงเพลงเงียบลง ผู้คนบางส่วนหันไปสนใจการแสดงชุดต่อไป นางจึงเดินแยกออกมาทางสวนเล็กข้างเรือนที่เงียบสงบกว่างานเลี้ยง

"หนีผู้คนหรือ"

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นจากด้านหลังโดยไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าใคร

"ข้าแค่อยากพักหูสักครู่"

นางตอบเรียบ ๆ หันมามองเขาในชุดคลุมสีเข้ม เขายังคงมีท่าทีสงบเช่นเคย แต่แววตานั้นมีบางอย่างอ่อนลงกว่าทุกครั้ง

"วันนี้เจ้าดูแตกต่าง"  เขากล่าว

"ดีขึ้นหรือแย่ลงล่ะ"

เขาไม่ได้ตอบในทันที แต่ขยับเข้ามาใกล้ ก้าวเท้าอย่างไม่รีบร้อน ยามที่ยืนอยู่ตรงหน้า ระยะห่างนั้นน้อยเสียจนได้กลิ่นหอมจาง ๆ จากเนื้อผ้า

"ข้าแยกไม่ออกแล้วว่าอะไรคือหน้ากาก อะไรคือความจริง"

เสียงของเขาไม่ดังนัก แต่ทว่าทุกคำแฝงแรงสะเทือนอยู่ในใจนาง

ซูซินอวี่สบตาเขาตรง ๆ ไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีถ้อยคำปฏิเสธ

"เช่นนั้นท่านก็จงดูต่อไปจนกว่าจะเห็นความจริงด้วยตาของท่านเอง"

เซี่ยอวี้หลันเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่ค่อย ๆ ต่ำลง

"หากสิ่งที่ข้าเห็นในคืนนี้ เป็นความจริง มันอ่อนโยนเกินไปสำหรับโลกแบบนี้"

ซูซินอวี่หัวเราะเบา ๆ ดวงตาหวานที่มองเขานั้นทั้งนิ่งและลึกขึ้น

"บางครั้ง ความอ่อนโยนไม่ใช่สิ่งอ่อนแอ มันคือความกล้าที่สุดต่างหาก"

ลมเย็นพัดผ่าน กลีบดอกไม้ร่วงลงข้างเท้า ราวกับห้วงเวลาหยุดอยู่ชั่วขณะ

เซี่ยอวี้หลันมองนางอีกครั้ง แล้วเอ่ยขึ้นแผ่วเบา

"ข้าจะจับตาดูเจ้าต่อไปไม่ใช่เพื่อตรวจสอบเพียงอย่างเดียว แต่มีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่ข้ารู้สึกผิดปกติ"

"เช่นนั้น ก็แล้วแต่ท่านองค์รักษ์"

นางหมุนกายเดินจากไปในทันทีสีหน้าท่าทางไม่บ่งบอกว่ามีอารมณ์เช่นไร เซี่ยอวี้หลันมิใช่คนเชื่ออะไรง่ายดายและนางก็ไม่หวั่นไหวกับความตั้งใจจริงที่จะเปลี่ยนแปลงตนเอง