แผนลับปลอมตัว

หลังจากเหตุการณ์ที่งูเลื้อยเข้ามาในลานซักผ้าซูซินอวี่สั่งให้คนรับใช้ผู้ชายเข้าไปตรวจสอบรอบ ๆ เพื่อความปลอดภัยและสั่งให้คนเก็บกวาดทำความสะอาดลานทั้งหมดให้ดูโล่งสบายตา

นางไม่ได้สืบหาตัวคนปริศนาที่ช่วยไล่งูไป หากเป็นเมื่อก่อนเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นนางคงสั่งลงโทษคนดูแลลานซักผ้าและสั่งทหารออกตามล่าตัวคนที่ไม่เปิดเผยตัวไปแล้ว เพราะนางถือว่าช่วยเหลือแบบหลบซ่อนก็ไม่ต่างจากการลอบทำร้ายผู้อื่น

"คุณหนูใหญ่ไม่สั่งตามหาคนที่ไล่งูหรือเจ้าคะ"

หนึ่งในสาวใช้ที่ลานซักผ้ารวบรวมความกล้าเอ่ยถามขึ้นเสียงเบา กระนั้นนางก็ยังทำคอหดและก้มหน้าไม่กล้าสบตาซูซินอวี่

"ช่างเถอะ ทุกคนปลอดภัยก็พอแล้ว ต่อไปต้องระวังให้มาก สำรวจรอบตัวตลอดเวลาเข้าใจหรือไม่"

เป็นคำพูดที่พวกนางนึกไม่ถึงว่าจะได้ยินแทนคำตำหนิที่คุ้นเคย

"เข้าใจเจ้าค่ะ"

จากนั้นก็แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ทั้งที่ยังมึนงงกับท่าทีของนาง

ซูซินอวี่ไม่คิดมาก นางไม่ใช่คนที่จมอยู่กับอดีตมากเกินไป จัดการเรื่องนี้เสร็จนางจึงเข้าไปที่ห้องตำราเพื่อหาสูตรทำขนมโบราณที่นางสนใจและไม่เคยทดลองมาก่อน

"หาสิ่งที่สร้างสรรค์ทำดีกว่า"

นางได้อ่านตำราสูตรขนมและจดจำเอาไว้ในใจ

"ข้าต้องออกไปเสาะหาวัตถุดิบด้วยตนเอง"

จวนแม่ทัพซูขึ้นชื่อว่าเข้มงวดในการเข้าออก แม้แต่คุณหนูในจวนหากไม่มีธุระจำเป็นหรือมีเหตุผลมากพอก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไปง่าย ๆ

"ถ้าเช่นนั้นก็มีวิธีเดียว"

ยิ่งนางเพิ่งหายจากอาการป่วยและพฤติกรรมผิดแผกเช่นนี้ยิ่งไม่มีผู้ใดไว้ใจให้ออกนอกจวน นางจึงใช้อุบายที่ไม่เคยได้ใช้มาก่อน

"ข้าจะไปสวดมนต์ให้ท่านแม่และขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่วัดใกล้ ๆ"

ทุกคนต่างรู้สึกถึงการสูญเสียฮูหยินใหญ่ ยิ่งเป็นซูซินอวี่ที่เสียมารดาไปตลอดกาลนางคงทุกข์ใจไม่น้อย ประกอบกับนางเพิ่งฟื้นจากความตายได้ไม่นานคงต้องการกำลังใจเป็นอย่างมาก นางจึงได้รับอนุญาตให้ออกไปที่วัดได้

ณ ตลาดตะวันออก ยามสายใจกลางเมืองหลวง เสียงพ่อค้าแม่ค้าเร่เรียกลูกค้ากันอย่างคึกคัก

ภายใต้ผ้าคลุมหน้าผืนบาง หญิงสาวผู้หนึ่งในชุดผ้าฝ้ายเรียบง่ายเดินแทรกตัวไปตามแผงขายของ เส้นผมรวบหลวม ๆ ต่างจากเดิมที่เคยประดับด้วยปิ่นทองและอาภรณ์ของสตรีชั้นสูง

"ข้าวขาว แป้งข้าวเจ้า น้ำผึ้งป่า"

ซูซินอวี่พึมพำรายชื่อวัตถุดิบที่ตนเคยจำได้จากตำราโบราณในจวนที่นางเพิ่งค้นพบ

นางออกจากเรือนใหญ่ด้วยข้ออ้างว่าไปสวดมนต์ แต่แท้จริงคือแอบหนีออกมาตลาด เพื่อหาวัตถุดิบสำหรับลองทำขนมหวานสูตรโบราณตามตำรานั้น

"หากขนมนี้สำเร็จ ข้าจะใช้ผูกมิตรกับแม่นางหลี่ให้ได้"

นางยิ้มเจ้าเล่ห์กับตนเองเล็กน้อย ทว่ายังไม่ทันจะเดินไปถึงแผงน้ำผึ้ง เสียงเอะอะจากด้านหน้าตลาดก็ดังขึ้นผิดปกติ

"เฮ้ย จับมันไว้! มันล้วงกระเป๋าแม่ข้า!"

ชายหนุ่มผิวคล้ำผู้หนึ่งวิ่งฝ่าฝูงชนมาทางนางพอดี ในมือมีถุงผ้าใบเล็ก

"บ้าจริง!"

 ซูซินอวี่สบถเบา ๆ พยายามเบี่ยงตัวหลบ ทว่าอีกฝ่ายกลับเบียดเข้ามาเกือบจะชนนาง

พลันมีมือแข็งแรงข้างหนึ่งคว้าไหล่ขโมยไว้ทัน ก่อนจะพลิกตัวรวดเร็ว ฟาดศอกเข้าท้องจนอีกฝ่ายทรุดลง

"ของไม่ใช่ของเจ้า อย่าคิดเอาไปง่าย ๆ"

เสียงทุ้มต่ำเปล่งออกมาอย่างเรียบเฉย แต่ทรงพลัง ซูซินอวี่หันขวับไปมองชายหนุ่มแปลกหน้าในชุดนักเดินทางผ้าหยาบ เส้นผมมัดต่ำไว้หลวม ๆ มีหนวดเคราบาง ๆ พอให้ดูต่างจากคนในเมืองดวงตาภายใต้หมวกผ้ากลับคมราวเหยี่ยว รู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาด

เขาเอาตัวแทรกมาบังนางเอาไว้พร้อมกันตัวนางออกห่างกลุ่มคน ในขณะที่ผู้คนแตกตื่นและชุลมุนเล็กน้อยพร้อมกับคนของทางการมาถึงและจัดการจับตัวชายคนนั้นได้พอดี

ด้านข้างแผงขนมหลังเหตุการณ์ชุลมุนผ่านพ้นไป

ซูซินอวี่ตกใจเล็กน้อย นางสำรวจตัวเองจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ ขณะที่ชายหนุ่มปริศนาคนนั้นถอยห่างออกไปด้วยท่าทางระวังตัวเกินจำเป็น

"ขอบคุณท่านมากที่ช่วยข้าไว้"

"ข้าชื่ออวี้เอ๋อร์ เป็นสาวใช้จากจวนขุนนางเจ้าค่ะ"

นางกล่าวด้วยน้ำเสียงไร้พิษภัย ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มสุภาพอ่อนโยนเหมือนหญิงสาวชาวบ้านทั่วไป แต่แววตากลับเปล่งประกายแพรวพราว ราวกับมองทะลุผ้าคลุมหน้านั้นเข้าไปถึงสีหน้าอีกฝ่าย

‘เดินท่าทางอย่างนั้น ถือดาบแบบนั้น แถมกลิ่นชาสมุนไพรจากชุดเสื้อคลุม’

‘ไม่ผิดแน่ เซี่ยอวี้หลัน คนใจแข็ง’

นางแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น แต่ยิ่งเห็นเขาเม้มริมฝีปากแน่น ยิ่งอยากกลั่นแกล้ง

"ว่าแต่ แม้ท่านจะปิดหน้าปิดตา แต่ท่วงท่าการต่อสู้นั้นน่าเกรงขามนัก ไม่ทราบว่าท่าน เป็นองครักษ์หรือไม่"

นางปรายตามองด้วยแววตาไร้เดียงสา ขณะที่อีกฝ่ายเบือนหน้าหนีอย่างลนลานเล็กน้อย

"เป็นเพียงพ่อค้าเร่ธรรมดา"

เสียงทุ้มที่กลั้นไว้แน่นทำให้นางแทบหลุดหัวเราะ แต่ซูซินอวี่ก็ยังคงตีหน้าซื่อไว้เต็มที่ก่อนแสร้งถอนหายใจเบา ๆ

"น่าเสียดาย หากท่านเป็นทหารจริง ข้าคงฝากตัวให้ท่านคุ้มครองได้ทุกวันเลยเจ้าค่ะ"

เมื่ออีกฝ่ายเงียบนางจึงกล่าวต่อไป

"คนอย่างข้า อยู่จวนขุนนางแต่กลับรู้สึกไม่ปลอดภัยนัก"

เซี่ยอวี้หลันชะงักชั่วครู่ มือที่จับด้ามดาบใต้ผ้าคลุมแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

"กลับเรือนไปซะ อย่าเพ่นพ่านอีก" 

เสียงเขาเข้มขึ้นเล็กน้อย ซูซินอวี่ยกยิ้มบาง ๆ พลางนึกสนุกในใจ

‘แค่พูดแค่นั้น แต่ดวงตากลับเฝ้ามองข้าไม่วางตา'

"เจ้าค่ะ ข้าจะรีบกลับ"

นางถอยหลังสองก้าว ก้มตัวให้เล็กน้อย ก่อนเอ่ยทิ้งท้ายโดยไม่หันหลังกลับมา

"หากวันหน้า ท่านผ่านมาทางนี้อีก ข้าจะทำขนมไปฝากนะเจ้าคะ เพื่อตอบแทนผู้กล้าจากตลาดครานี้"

นางเดินจากไปโดยไม่หันกลับมาแม้แต่น้อย แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มบาง ราวกับจับจังหวะของอีกฝ่ายไว้ได้แล้ว

คืนนั้นที่เรือนพักองครักษ์ เซี่ยอวี้หลันถอดผ้าคลุมออกเงียบ ๆ วางดาบไว้ข้างประตู บรรยากาศยามค่ำสงบเงียบ มีเพียงเสียงจิ้งหรีดตามพุ่มไม้ที่ส่งเสียงกลบความเงียบสงบของค่ำคืน

เขาเดินไปยังโต๊ะน้ำชา พลันนึกถึงใบหน้าเรียวขาวสะอาดเมื่อตอนกลางวัน

เขายกชาเข้าปาก กลิ่นชากลบไม่พอจะขจัดความคิดบางอย่างในหัวได้เลย

'เจ้าบอกว่าจะทำขนมมาตอบแทนข้า'

เซี่ยอวี้หลันขมวดคิ้วเล็กน้อยกับความคิดไร้สาระของตน

‘เพียงแค่ขนม ข้าไม่ควรสนใจ’

แต่เมื่อภาพนางในชุดธรรมดายืนอยู่กลางตลาด ยิ้มบางขณะอวดเล่น ๆ ว่า

"ข้าจะทำขนมไปฝากท่าน"

 คำพูดนี้แวบเข้ามาในหัวไม่ยอมหยุด องครักษ์หนุ่มกลับยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นนานนับครู่

มือหนาเผลอยกขึ้นแตะบริเวณอกตัวเองเบา ๆ ก่อนลดมือลงแทบจะทันทีราวกับไม่พอใจ

‘เพราะข้าต้องปกป้องความปลอดภัยนางเท่านั้น’

‘มิใช่เพราะยามนางยิ้มแล้วใจข้าต้องเต้นแรง’

เขาเอ่ยกับตัวเองเบา ๆ และเดินไปเปิดหน้าต่างท่ามกลางแสงจันทร์สาดเข้ามากระทบใบหน้าคมสัน

ทว่าแม้จะยืนนิ่งอยู่เพียงลำพัง ใบหน้าของสตรีผู้หนึ่งกลับชัดเจนขึ้นทุกคราในใจ แม้พยายามสงวนท่าทีเพียงใด ใจกลับมีรอยร้าวบาง ๆ ที่ไม่อาจขจัดออกไปได้

ด้านเรือนรองจวนแม่ทัพ ซูซินอวี่ทอดสายตามองฟ้ากว้าง ยืนกอดอกหลวม ๆ อยู่ริมหน้าต่างไม้ เส้นผมหลุดลุ่ยบางเส้นปลิวไหวตามแรงลม นางเงียบเช่นนั้นอยู่นาน ดวงตาฉายแววครุ่นคิดแต่ไม่เศร้า เป็นเพียงความสับสนที่ยากจะแยกแยะ

'ข้าเคยร้ายกาจกับเขามากมายนัก'

นางยกมือข้างหนึ่งขึ้นแตะแผ่นอกตนเบา ๆ เหมือนจะทบทวนว่าหัวใจในตอนนี้ เต้นเพราะอะไร ความละอาย หรือบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น

'ตอนที่เขายืนอยู่ตรงหน้า ท่าทางเงียบขรึม ไม่พูดจา แต่กลับยืนขวางระหว่างข้ากับอันตราย'

'เขาจำข้าได้หรือไม่'

ริมฝีปากบางเม้มแน่น ก่อนจะคลายลงเป็นรอยยิ้มจาง

หากเป็นเมื่อก่อน นางคงหัวเราะเยาะเขาด้วยซ้ำเมื่อเห็นเขาถูกสั่งให้เฝ้ายามหรือคอยอารักขานางจนไม่ได้กลับเรือน หรือยามที่เขาถูกตำหนิในที่ประชุมเพราะปกป้องชาวบ้านคนหนึ่งเกินเหตุ ทั้งหมดนั้นคือความดื้อรั้นที่ใครหลายคนมองเห็น

ทว่าในยามนี้ ความดื้อรั้นนั้น กลับทำให้นางรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด

"ข้าเคยคิดว่าเซี่ยอวี้หลันไร้หัวใจ แต่ยามนี้ข้ากลับรู้สึกว่า คนผู้นั้นอาจมีหัวใจที่อ่อนโยนกว่าผู้ใด"

เสียงลมกระทบใบไม้บางเบาคล้ายเป็นการตอบรับ นางหลับตาแน่นชั่วครู่ สูดลมหายใจลึกเข้าไป

"หรือว่าข้ากำลังสั่นไหว เพราะเขา"

คำถามนั้นไม่ได้ต้องการคำตอบ เพียงแต่ยิ่งคิดกลับยิ่งรู้สึกเหมือนอะไรบางอย่างในใจค่อย ๆ คลี่คลาย เหมือนผ้าพับซ้อนที่ค่อย ๆ เปิดเผยออกทีละชั้น

‘เขาอาจไม่ไว้ใจข้า'

‘และข้าเองก็ไม่ควรไว้ใจเขา’

‘แต่ ความรู้สึกนี้กลับไม่อาจห้าม’

นางเปิดเปลือกตาขึ้นอีกครั้ง จ้องมองแสงจันทร์ที่กระจ่างจนแทบแสบตา

"หากวันหน้าข้าทำขนมนั้นสำเร็จ ข้าจะให้เขาลองชิม"

"ไม่ใช่เพื่อผูกมิตรเหมือนกับแม่นางหลี่เท่านั้นแต่เพื่อตนเอง"

เสียงแผ่วเบาแต่แน่วแน่ หลุดออกจากริมฝีปากราวคำสัญญากับลมยามค่ำคืน ซูซินอวี่ยกมือแนบแก้มที่เริ่มร้อนผ่าวของตน ยิ้มให้กับความรู้สึกใหม่ที่กำลังก่อตัวในหัวใจอย่างช้า ๆ

จู่ ๆ ความทรงจำหนึ่งผุดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ

เสียงสายลมครวญครางนอกหน้าต่างขณะซูซินอวี่ยังยืนอยู่ที่เดิม แสงจันทร์ยังคงเดิม แต่ใจกลับพานางย้อนกลับไปยังวันเวลาที่ไม่มีใครเอ่ยถึงอีก

ฤดูหนาวเมื่อหลายปีก่อน ภายในจวนแม่ทัพซู

เด็กหญิงสองคนกำลังนั่งอยู่ข้างแปลงดอกไม้ที่เพิ่งผลิบาน ท่ามกลางอากาศหนาวเย็น เด็กหญิงผู้หนึ่งใส่ชุดแพรเนื้อดี หน้าใสสะอาด ริมฝีปากแดงสดและสายตาเย่อหยิ่ง เหลือบมองอีกคนอย่างเฉยชา

"เจ้ามาจากตระกูลหลี่ แต่กลับต้องขออาศัยอยู่กับข้า หวังจะปีนขึ้นที่สูงหรือ"

เด็กหญิงอีกคนสวมชุดผ้าฝ้ายธรรมดา นั่งก้มหน้าหลบตา น้ำเสียงเงียบขรึมแต่ไม่อ่อนแอ

"ข้าเพียงอยากเรียนรู้ ไม่เคยคิดแย่งชิงตำแหน่งใด"

"โกหก"

 เด็กหญิงจากตระกูลซู ซูซินอวี่ในวัยเด็ก กล่าวเย้ยเยาะพร้อมปัดหนังสือจากมือนางอีกคนตกพื้น

"เจ้าทำตัวเรียบร้อย แต่แววตากลับไม่ซื่อ"

น้ำเสียงในตอนนั้นทั้งเย็นชาและโหดร้าย ราวกับเด็กหญิงผู้หนึ่งไม่เคยรู้จักคำว่าเมตตา

แม่นางหลี่ หลี่ชิงหรู เป็นลูกสาวของอนุภรรยาในตระกูลหลี่ ถูกส่งมาเรียนรู้งานในจวนสกุลซูเป็นเวลาหลายเดือน ขณะที่อำนาจการดูแลเรือนตอนนั้นยังอยู่ในมือของซูซินอวี่ผู้เดียว หลังจากฮูหยินใหญ่เสียชีวิต

หลี่ชิงหรูได้พักที่ห้องรับรองภายในเรือนของซูซินอวี่ที่ไม่มีผู้ใดมายุ่งวุ่นวายได้ ก่อนที่ช่วงหลังนางก่อเรื่องกับบ่าวรับใช้เอาไว้มาก ฉินซื่อจึงเข้ามาควบคุมแทนทั้งหมด

แม้นางจะอ่อนน้อม เพียบพร้อม และไม่เคยโต้กลับ แต่สายตานิ่งสงบและความสามารถด้านงานครัวและบรรณาการของนาง กลับเป็นสิ่งที่ทำให้ซูซินอวี่รู้สึกไม่ปลอดภัยและอิจฉา

"ทุกคนชมว่าเจ้าทำขนมได้อร่อย เจ้าไปเรียนจากที่ใด"

 ซูซินอวี่เคยถามขณะเหยียบย่ำขนมที่อีกฝ่ายตั้งใจปั้นทั้งคืนจนเละไม่เหลือชิ้นดี

หลี่ชิงหรูเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ใบหน้าเปื้อนแป้ง มือเปื้อนน้ำผึ้ง แต่กลับกล่าวเพียงสั้น ๆ

"ข้าเรียนจากท่านแม่ ก่อนที่นางจะตาย"

ไม่มีเสียงโต้กลับ มีเพียงความเงียบที่หล่นลงในใจของเด็กหญิงผู้อวดดีในวันนั้น

ซูซินอวี่ลืมตาช้า ๆ พลางก้มมองมือตนเอง

"ข้าคิดว่านางอ่อนแอ แต่ในที่สุดข้าต่างหากที่กลัวนาง"

นางเอ่ยเบา ๆ กับเงาจันทร์ที่ทอดยาวภายในห้อง นึกถึงรอยยิ้มอ่อนโยนของหลี่ชิงหรูที่ไม่ได้เจอกันมาหลายปี

หลังเหตุการณ์ในจวนตอนนั้นไม่นาน หลี่ชิงหรูถูกเรียกตัวกลับไปช่วยดูแลร้านขนมของตระกูลนาง และหลังจากนั้นไม่นานชื่อเสียงนางก็เริ่มแพร่หลายในหมู่ผู้ดีชั้นสูง

"หากขนมข้าทำได้อร่อยเท่าครึ่งหนึ่งของนางก็คงดีไม่น้อย"

"ข้าจะเริ่มด้วยคำขอโทษนาง ผ่านขนมหนึ่งชิ้น"

เรื่องของแม่นางหลี่จึงเป็นอีกหนึ่งเรื่องจากความทรงจำนี้ที่ซูซินอวี่ต้องสะสางให้สำเร็จ นางต้องเริ่มต้นผูกมิตรจากคนที่นางเคยเหยียบย่ำเพื่อให้ร่างใหม่ที่มีนางอยู่ไม่ต้องจมกับความรู้สึกผิดที่ค้างคาในใจ