องครักษ์ผู้เคยถูกสั่งประหาร

รุ่งเช้า

หรูอวี้เซียนลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า ขณะที่สาวใช้คนสนิทกำลังเตรียมน้ำชาตามปกติ จู่ ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้น

นางหันไปมองด้วยแววตาสงสัย

"ใครมาแต่เช้า"

สาวใช้เปิดประตูออก ก่อนจะหันมากระซิบ

"คุณหนูใหญ่เจ้าค่ะ นางไม่ได้เข้ามา แค่นำของมาให้แล้วก็จากไป"

หรูอวี้เซียนขมวดคิ้วทันที เดินไปยังประตู เห็นเพียงกล่องไม้เล็ก ๆ วางไว้เรียบร้อยบนขั้นบันได นางหยิบมันขึ้นมาอย่างลังเล ก่อนจะเปิดดูด้านใน

ผ้าห่มผืนหนึ่งที่นางเคยทำหายไปเมื่อนานมาแล้ว ดูสะอาดเรียบร้อย เย็บปะตรงมุมด้วยด้ายสีเดียวกัน กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสมุนไพรลอยอวล เป็นกลิ่นที่ช่วยให้นอนหลับสบาย

ภายในกล่องยังมีถุงผ้าใบเล็กบรรจุยาสมุนไพรปรุงเอง พร้อมข้อความสั้น ๆ ที่เขียนด้วยลายมือคุ้นตา

"ช่วงนี้เห็นเจ้าจามบ่อย ข้าให้คนไปถามหมอที่ตำบล ได้สูตรยาบำรุงมาเล็กน้อย ลองใช้ดู หากไม่ได้ผลก็อย่าเก็บไว้ให้นำไปทิ้งเสีย ข้าไม่ว่า"

ซินอวี่

หรูอวี้เซียนนิ่งงัน มือที่จับกระดาษสั่นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว นางไม่ได้พูดออกมา แต่กลับจำได้แม่นยำ ว่าตัวเองเคยไอจนแทบสำลักในเรือนกลางคืนหนึ่งและไม่มีใครสนใจ

แม้ของเล็ก ๆ นี้จะไม่มีค่าอันใด แต่ความตั้งใจเบื้องหลัง มันกลับสร้างแรงสะเทือนเบา ๆ ขึ้นในใจ

นางรีบวางกล่องลงราวกับมันร้อนผ่าว ริมฝีปากขยับเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว

"นางสังเกตข้าตั้งแต่เมื่อไร"

นางพยายามหาคำตอบว่าเหตุใดจู่ ๆ ซูซินอวี่ถึงเปลี่ยนไป เพราะแค่ต้องการสร้างภาพหรือเพราะรู้สึกผิดจริง ๆ

ทว่าสิ่งหนึ่งที่ปฏิเสธไม่ได้เลยก็คือ แม้จะเต็มไปด้วยคำถาม หัวใจของนางก็อุ่นขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว

 

สองวันต่อมาที่ลานฝึกดาบ

เสียงฝีเท้าของทหารลาดตระเวนเบา ๆ ทั่วบริเวณโดยรอบ จวนซึ่งขึ้นชื่อว่ามีศัตรูในคราบสายเลือด วันนี้กลับดูอึมครึมมากเป็นพิเศษ

ซูซินอวี่เดินช้า ๆ ผ่านทางเดินสวนหินกรวด ระหว่างจะออกไปยังเรือนด้านทิศใต้เพื่อสั่งอาหารพิเศษสำหรับพ่อบ้านผู้สูงวัยที่นางตั้งใจจะใช้โอกาสนี้สานสัมพันธ์เล็ก ๆ บ่าวรับใช้หญิงหลายคนที่เคยโดนทุบตี บัดนี้เริ่มมองตามด้วยความสงสัย คนที่เคยโกรธนางยามถูกด่าทอมองด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป หรือแม้แต่บ่าวรับใช้ที่เคยหลบหน้าเพราะความกลัวก็กล้าเงยหน้ามองมากขึ้น

ทันใดนั้น

ฉับ!

เสียงกระบี่แทงลมเบา ๆ ดังมาจากลานฝึกเล็กหลังเรือนใหญ่ ดึงดูดความสนใจของนางโดยไม่ตั้งใจ

ซูซินอวี่หันไปมองทันที แล้วนางก็ต้องชะงัก

ชายหนุ่มในชุดองครักษ์สีเทาเข้ม รูปร่างสูงสมส่วน เคลื่อนไหวว่องไวเยี่ยงพยัคฆ์ ทุกการขยับเปี่ยมไปด้วยอำนาจเงียบเชียบ นั่นไม่ใช่ใครอื่น เขาคือ เซี่ยอวี้หลัน องครักษ์ประจำจวนแม่ทัพซูที่อาศัยอยู่ในจวนนี้มาตั้งแต่วัยเยาว์

ดวงตาของเขาเฉียบคมราวกระบี่ ไม่แม้แต่จะเหลือบมองนางขณะซ้อมเพลงดาบกับทหารอีกคน ใบหน้าของเขานิ่งเสียยิ่งกว่าหินภูเขา แต่แววตากลับเปล่งประกายความเย็นชาจนสัมผัสได้แม้ในระยะไกล

หัวใจซูซินอวี่เต้นสะดุด นางจำเขาได้อย่างชัดเจน

ในความทรงจำของร่างเดิม ซูซินอวี่เคยกล่าวหาบุรุษผู้นี้ว่าคิดลวนลามตน ทั้งที่เขาเพียงช่วยรับนางไว้ไม่ให้ล้ม และคำสั่งของนางในวันนั้นก็คือคำตายของเขา

หากไม่ใช่เพราะนายทหารผู้คุมโทษขอชีวิตให้ด้วยเหตุผลว่าเซี่ยอวี้หลันมีบุญคุณต่อชายแดน เขาคงไม่มีชีวิตยืนอยู่ตรงนี้

ซูซินอวี่สูดลมหายใจลึกก่อนเดินเข้าไปหา

"องครักษ์เซี่ย"

 นางเอ่ยเสียงเรียบ เสียงนั้นเบาแต่ชัดเจนพอให้เหล่าทหารทั้งลานหยุดมือแล้วหันมามอง

เขาไม่หัน หยุดเพียงปลายดาบแล้วเช็ดใบมีดลงบนผ้าอย่างไม่รีบไม่ร้อน ก่อนจะเก็บดาบเข้าฝักช้า ๆ แล้วจึงหมุนตัวมาเผชิญหน้ากับนาง

ดวงตาคมกริบของเขามองตรงมาไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ นอกจากความเยือกเย็นเยี่ยงน้ำแข็ง

"มีธุระใดกับข้าหรือ คุณหนู"

เสียงทุ้มต่ำเรียบนิ่ง แต่คล้ายมีหนามแหลมคมซ่อนอยู่ในทุกคำพูด

ซูซินอวี่สบตาเขา กลืนน้ำลายลงคอเงียบ ๆ ก่อนยิ้มบาง เขาเป็นอีกคนที่นางควรขอโทษและสำนึกในบุญคุณ

"ข้ามีเรื่องอยากคุยกับท่านสักครู่ได้หรือไม่"

เซี่ยอวี้หลันยืนนิ่ง ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ มีเพียงสายตาเย็นชาห่างเหินที่นางสัมผัสได้ชัดเจน

"ข้าไม่ว่าง"

ทหารรอบข้างเงียบกริบ ราวกับทุกเสียงบนโลกหยุดไปชั่วขณะ ซูซินอวี่เข้าใจดีเพราะเจ้าของร่างเดิมเคยร้ายกาจกับเขามาก มิใช่แค่นางกล่าวหาเขาแต่นางมักดูถูกเหยียดหยามเขาบ่อยครั้งทั้งที่เขารับหน้าที่อารักขานางมาตลอดหลายปี การถูกใส่ร้ายอย่างไม่ยุติธรรมย่อมทำให้เซี่ยอวี้หลันไม่อยากเกี่ยวข้องกับนางอีก แม้แต่หางตาเขาก็ไม่อยากเหลือบแล

"เช่นนั้นข้าก็ขอพูดตรงนี้เลยแล้วกัน ข้ารู้ว่าท่านอาจจะเกลียดข้าเพราะข้าไม่เคยทำเรื่องดี ๆ แล้วยัง เอ่อ ทำลายความหวังดีของท่าน"

บรรยากาศลานฝึกดาบยังคงเงียบกริบต่อไป ซูซินอวี่ก้าวเข้าไปใกล้สบตาเซี่ยอวี้หลันตรง ๆ แล้วเอ่ยเสียงเรียบแต่มั่นคง

"ข้าเคยทำสิ่งเลวร้ายลงไปมากมาย ข้ารู้ดีว่าไม่ว่าอย่างไรก็ลบล้างไม่ได้ แต่ข้าอยากขอโทษท่านในทุกเรื่องที่ผ่านมา"

เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย สายตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อปนเยาะหยัน

"ขออภัยหรือ คุณหนูซูผู้เคยข่มองครักษ์อย่างข้าเสมือนเศษฝุ่นในจวน ถึงกับกล่าวขอโทษข้า"

"ไม่ใช่แค่คำพูด"

 นางเอ่ยต่อไป เพราะโอกาสที่จะได้พบกับเซี่ยอวี้หลันไม่ได้มีง่าย ๆ หากไม่มีธุระจำเป็นที่ต้องอารักขานางจริง ๆ นางกับเขาก็ไม่เคยได้พบกัน

 "ข้าไม่ได้ต้องการให้ลืมหรือยกโทษ แค่อยากให้รู้ว่า ข้าไม่ใช่คนเดิมที่เคยทำให้ท่าน เอ่อ...ก็รู้แก่ใจดีว่าเรื่องใดบ้าง"

เซี่ยอวี้หลันมองนางครู่หนึ่ง ดวงตานิ่งขรึม แล้วจึงหัวเราะในลำคอเบา ๆ

"คนเราเปลี่ยนได้ในชั่วข้ามคืนหรือ"

"ใช่แล้ว"

นางตอบทันที

แววตาเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ราวกับสงสัยแต่ยังคงไว้ด้วยความระแวดระวัง วันนี้เกิดอาเพศใดขึ้นกันแน่ จู่ ๆ คุณหนูใหญ่ผู้เย่อหยิ่ง ชอบเหยียดหยามผู้อื่นไม่ไว้หน้ามายืนขอโทษเขาซึ่ง ๆ หน้ากลางแจ้งเช่นนี้โดยไร้วี่แววล่วงหน้า

"ข้าจะไม่เชื่อคำพูด"

 เขากล่าวเสียงราบเรียบ

 "แต่ข้าจะดูจากการกระทำ"

เขาโค้งศีรษะน้อย ๆ แล้วหมุนกายเตรียมจากไป เหลือเพียงสายลมที่พัดเบา ๆ และบ่าวรับใช้ที่แอบดูจากหลังต้นไม้หลายคนเริ่มลือกันอีกรอบ

ซูซินอวี่ยืนนิ่ง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

"ไม่เชื่อก็ไม่เป็นไรหรอก เซี่ยอวี้หลัน แล้วท่านจะได้เห็นเอง"

นางพูดเสียงไม่ดังมากแต่คนรอบ ๆ ล้วนได้ยินชัดเจน เซี่ยอวี้หลันชะงักเล็กน้อยกับคำเรียกขานที่เปลี่ยนไปอย่างต่อเนื่อง ก่อนก้าวขาเดินต่อไปเงียบ ๆ

ค่ำวันเดียวกันที่ลานฝึก

 ลานฝึกว่างเปล่าแล้ว เหลือเพียงแสงตะเกียงสลัวกับสายลมพัดเบายามค่ำคืน

เซี่ยอวี้หลันยืนอยู่ใต้ชายคา เงาร่างสูงสง่าฉายชัดในความเงียบ มือขวากระชับฝักดาบแน่นขณะสายตาเหม่อมองเรือนคุณหนูใหญ่ที่มีแสงไฟส่องผ่านบานหน้าต่างออกมา

"ขอโทษหรือ"

 เขาพึมพำเสียงเบา ดวงตาทอดมองไร้อารมณ์ แต่ภายในกลับปั่นป่วน

เขาเคยเห็นนางเหยียบย่ำชีวิตคนด้วยรอยยิ้ม เคยได้ยินนางสั่งเฆี่ยนสาวใช้เพียงเพราะน้ำชาร้อนเกินไป และเขาผู้เคยถูกสั่งประหารเพียงเพราะช่วยนางไว้โดยที่นางไม่ได้ร้องขอ

แต่นางในวันนี้ กล่าวขอโทษเขาต่อหน้าทหารทั้งลานอย่างไม่ปิดบังง่าย ๆ มองสบตาเขาอย่างนิ่งสงบ ไม่ใช่ด้วยความถือดีหรือหวาดกลัว และไม่ใช่แค่นั้น

เขาแอบเห็นจากมุมไกลเมื่อช่วงบ่าย

ซูซินอวี่กำลังช่วยคนในครัวนวดแป้ง ปลายแขนเสื้อนางเปื้อนแป้งขาว นางหัวเราะเบา ๆ ขณะถ่ายทอดเคล็ดลับอะไรบางอย่างให้หญิงวัยกลางคนในครัว

เสียงหัวเราะของนางไม่มีความเย้ยหยัน ไม่มีการแสร้งเล่นละคร

มันเป็นเสียงหัวเราะที่เขาไม่เคยได้ยินจากสตรีคนเดิมเลยแม้แต่ครั้งเดียว

"เหมือนคนละคนจริง ๆ หรือ"

เขาพึมพำอีกครั้ง

แม้สมองจะไม่เชื่อ ในหัวใจยังขังความแค้นเอาไว้แน่น แต่ลึกลงไปในดวงตาคมดั่งเหยี่ยวคู่นั้นกลับมีแววสับสนระคนวูบไหว

เขาเงยหน้าขึ้นช้า ๆ มองแสงไฟในเรือนที่ยังคงอบอุ่น

"หากเจ้าคือคนเดิม ข้าจะรู้"

เขากระซิบกับตนเอง

"แต่หากเจ้าเปลี่ยนไปจริง ๆ ข้าจะเป็นคนพิสูจน์มันด้วยตาและดาบของข้าเอง"

บ่ายวันต่อมาที่ลานซักผ้าในเรือนบ่าวรับใช้ เสียงซุบซิบของบ่าวไพร่ยังคงลอยวนอยู่ทั่วลาน

"คุณหนูใหญ่เปลี่ยนไปจริงหรือแค่เล่นละครกันแน่"

"เมื่อวานยังเห็นช่วยแม่ครัวทำขนม วันนี้ก็มาที่ลานซักผ้าอีก"

มองออกไปอีกด้าน ซูซินอวี่ในร่างใหม่กำลังนั่งพับแขนเสื้อ ข้างกายคืออ่างไม้ใหญ่และเสื้อผ้าเปื้อนดิน แม้นิ้วมือขาวบางจะเริ่มแดงจากน้ำเย็นจัด แต่นางก็ยิ้มบางอย่างใจเย็น ขณะช่วยสาวใช้แรกรุ่นคนหนึ่งซักผ้าอย่างอดทน

"เจ้าวางมืออย่างนั้น ผ้าจะเปื่อยนะ ลองทำแบบนี้ดูสิ"

เสียงนางนุ่มนวล ไม่ใช่เสียงของคุณหนูผู้เคยถือดีอีกแล้ว

ที่ไกลออกไปหลังต้นไผ่ริมลาน เซี่ยอวี้หลันยืนพิงเงาไม้ ดวงตาเรียบเฉยแต่จับจ้องไม่วาง เขาพยักหน้าเบา ๆ ไปยังทหารคนหนึ่ง แล้วกระซิบสั้น ๆ 

"ปล่อยงูออกมา ควบคุมระยะไว้ แต่อย่าให้ถึงตาย"

ไม่นานหลังจากนั้น เสียงหวีดร้องของสาวใช้คนหนึ่งก็ดังขึ้นจากแนวรั้ว

"งะ…งู! งูเลื้อยเข้ามา!"

บ่าวหลายคนตะโกนลั่น ลานซักผ้าแตกตื่นชั่วขณะ งูพิษตัวหนึ่งเลื้อยออกจากพุ่มไม้ จ้องตรงมาทางซูซินอวี่ที่เพิ่งจะลุกขึ้นยืน เผชิญหน้ากับมันอย่างไม่ได้ตั้งตัว

สาวใช้ข้างนางล้มกลิ้งถอยหนี แต่ซูซินอวี่เพียงนิ่ง เงื้อมือคว้ากะละมังใกล้ตัวแล้วขว้างใส่ น้ำในอ่างสาดกระจายถูกร่างงูทำให้มันชะงัก แล้วถอยกรูดด้วยเสียงขู่ฟ่อ

ก่อนที่มันจะเลื้อยกลับมาอีกครั้ง

เสียงฉึก! ดังขึ้นแหวกอากาศ

ดาบยาวเล่มหนึ่งเสียบปักพื้นตรงหน้ามันอย่างแม่นยำ งูชะงัก ก่อนเลื้อยหนีไปอย่างรวดเร็ว

ทุกคนหันขวับมองไปทางต้นเสียง

แต่ตรงนั้นกลับว่างเปล่า

ซูซินอวี่ยืนนิ่ง ใบหน้าซีดเผือดจากความตื่นตกใจ แต่นัยน์ตาไม่ได้เต็มไปด้วยความหวาดกลัว หากแต่เปี่ยมไปด้วยความสงสัย

เป็นใครกัน ดาบเล่มนั้นปักได้เฉียบคมเกินกว่าจะเป็นฝีมือของบ่าวไพร่ธรรมดา

เซี่ยอวี้หลันยืนประสานมืออยู่เหนือชายคา สายลมพัดชายเสื้อคลุมของเขาแผ่วเบา แต่สายตานั้นนิ่งเรียบ เย็นเฉียบ

"เจ้ากลัว แต่ไม่ตื่นตระหนก"

"เจ้าป้องกันตนเอง ไม่ร้องขอความช่วยเหลือ"

"และเจ้าไม่ไล่โทษใครหลังจากเหตุการณ์นั้นจบ"

เขาขบกรามแน่นช้า ๆ ก่อนจะเอ่ยเบา ๆ กับตนเอง

"หากเจ้ายังเสแสร้ง ข้าจะเปิดโปงเจ้าเองแต่หากเจ้าคือคนใหม่ เจ้ากำลังน่าสนใจขึ้นทุกทีแล้ว ซูซินอวี่"

เสียงกระซิบบางเบาที่ไม่มีใครได้ยิน จากนั้นร่างสูงสง่าก็หายลับไปจากตรงนั้นราวกับไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้น