ตอนที่ 9

มื้อเช้าในเรือนฮูหยินเอก หลินเหมิงเหยามองอาหารที่ยกเข้ามาด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย และเมื่อชิมขนมจีบในสำรับแล้วก็วางตะเกียบลงทันที

“อะไรกัน!” นางตวาด “รสชาติแย่ถึงเพียงนี้ ท่านแม่ยังกินลงหรือเจ้าคะ”

“เหมิงเอ๋อร์!” เจิ้งซูเฟินปรามเสียงดุ “อย่างไรนี่ก็เป็นอาหารที่ซูเหยาตั้งใจทำให้!”

“ตั้งใจทำหรือเจ้าคะ” หลินเหมิงเหยากล่าวเหยียด ๆ “อาหารไร้รสชาติเช่นนี้ให้บ่าวรับใช้ของข้าทำ ยังจะอร่อยกว่า”

เจิ้งซูเฟินมองหลินเหมิงเหยาแล้วถอนใจ นางรู้ดีว่าที่บุตรสาวเอ่ยเช่นนั้นเพราะอิจฉาและเจ็บใจที่ไม่สามารถทำอาหารได้อร่อยเท่าหลินซูเหยา ก็ไม่รู้อนุหลงทำบุญด้วยอะไร หลินซูเหยาถึงเป็นเด็กดี หยิบจับอะไรก็ทำออกมาได้ดีไปเสียหมด โชคดีที่หลินซูเหยาไม่ได้เรียนศาสตร์ทั้งสี่ มิเช่นนั้นหลินเหมิงเหยาคงเป็นได้แค่เงาของน้อง คิดแล้วเจิ้งซูเฟินก็กล่าวน้ำเสียงอ่อนลงหลายส่วน

“จะใครทำอร่อยกว่าก็ช่างเถิด ตอนนี้นำสำรับเช้าไปส่งองค์ชายเถิด แล้วห้ามบอกว่าเจ้าเป็นคนทำเองนะ” เพราะหากหลินเหมิงเหยากล่าวอวดอ้างว่านางเป็นคนทำเอง แล้วอนาคตแต่งงานกันไป องค์ชายรองต้องการให้หลินเหมิงเหยาเข้าครัวทำอาหาร จะเกิดเป็นปัญหาได้

นั่นเพราะวันก่อนที่นางบอกให้หลินซูเหยาทำไก่ตุ๋นยาจีน เป็นนางที่คิดน้อยไปเอง ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้นางสั่งเช่นนั้น

ในที่สุดหลินเหมิงเหยาก็ตระหนักถึงความจริง “ข้า... เข้าใจแล้วท่านแม่ ข้าจะบอกว่าท่านเป็นคนทำ” กล่าวจบหลินเหมิงเหยาก็ให้สาวใช้ถือกล่องอาหารเดินตามนางไปทันที หากก็ไม่วายหันไปมองเรือนเล็กของหลินซูเหยาด้วยแววตาอาฆาต

ครั้นถึงยามอู่ หลิวเฟิงออกมาพักใต้ต้นไม้ใหญ่ในเขตสำนักศึกษาหลวง อาเฉินเดินตามมาพร้อมกล่องอาหาร “คุณชายจะรับอาหารที่คุณหนูรองทำให้ หรือไม่ขอรับ”

หลิวเฟิงเหลือบมอง “วางไว้ตรงนั้น”

อาเฉินวางกล่องอาหารบนโต๊ะหินอ่อนแล้วถอยออกไปยืนทำหน้าที่อารักขา

หลิวเฟิงเปิดออกพบว่า ในกล่องบรรจุขนมจีบหมูเห็ดหอม และซาลาเปาไส้หมูแดง อย่างละสามชิ้น กลิ่นหอมของอาหารตรงหน้าทำเอาท้องไส้ส่งเสียงร้อง ชายหนุ่มมองอาเฉินที่ยืนห่างไปเล็กน้อยแล้วหยิบซาลาเปาขึ้นกัด

เพียงแค่คำแรก แววตาของเขาก็ฉายความประหลาดใจ หากก็ไม่ได้กล่าวคำใด มีเพียงรู้สึกถึงรสชาติอร่อยจนต้องกินอีกคำอย่างเร็ว

“นางเป็นคนทำเองจริงรึ” หลิวเฟิงถาม น้ำเสียงไม่ซ่อนความประหลาดใจแล้ว

“ขอรับ” อาเฉินตอบ “บ่าวเห็นคุณหนูรองเข้าครัวตั้งแต่เช้ามืดขอรับ”

แววตาของหลิวเฟิงฉายแววครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วก็เอ่ยขึ้น “ฝีมือของนาง ดีกว่าที่คิด”

ดังนั้นการยอมให้หลินซูเหยาเป็นอนุในวังบูรพา ก็นับเป็นความคิดที่ไม่เลวแล้ว

หลินซูเหยาไม่รู้ความคิดของใคร นางตั้งใจทำตัวยากจนตามภารกิจแต่ก็ออกหาสมุนไพรบางชนิดในสวนของจวนไปด้วย ตอนนี้นางมีตำลึงเสมือนในระบบ แต่ไม่มีเงินจริงสักอีแปะเดียว จะให้ปักผ้าไปขายก็ไม่ใช่ทาง ดังนั้นก็ต้องมุ่งไปที่การปรุงยา... ขาย

หลายวันมานี้ ตอนเช้าทำอาหารให้หลิวเฟิงและคนเรือนใหญ่ ตอนสายหาสมุนไพรที่พอจะใช้ปรุงยาได้จนที่สุดก็รวบรวมสมุนไพรสำหรับทำยาแก้ไอได้ครบ ที่เลือกยาแก้ไอเพราะเป็นยาที่ปรุงง่ายและคนซื้อใช้กันมาก รอให้นางได้เงินก้อนแรกแล้ว นางจะซื้อสมุนไพรมาปรุงยาลดไข้กับยาทาแผล

หลินซูเหยาคิดวางแผนอนาคตอย่างมุ่งมั่น โดยไม่สนระบบเลยสักนิด แต่ก็เหมือนโชคชะตาไม่เข้าข้าง เมื่อเสียงระบบดังขึ้นในหัว

[ภารกิจหลัก: บาดเจ็บและถูกทิ้งในงานเทศกาลโคมไฟ]

อีกเจ็ดวันจะเป็นเทศกาลโคมไฟ แน่นอนว่าหลิวเฟิงที่เป็นคู่หมั้น ต้องพาหลินซูเหยาไปเดินเล่นในเมือง ตามคำสั่งของเสนาบดีหลิน

“เลี่ยงได้มั้ย” แม้หลินซูเหยาจะสู้คน แต่นางไม่อยากเจ็บตัว

[คำอธิบาย: ภารกิจเสริมสามารถเลี่ยงได้ แต่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงภารกิจหลัก]

หลินซูเหยาแทบจะกินไม่ได้นอนไม่หลับ ยันต์กำบังโชคชะตาก็ดันใช้ไปแล้ว แล้วแบบนี้นางจะหลีกเลี่ยงการบาดเจ็บได้อย่างไรอีก แล้วไม่รู้ว่าจะบาดเจ็บมากน้อยแค่ไหนด้วย

นางกลัวเจ็บนะ...รู้ยังระบบ

เจ็ดวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ในค่ำคืนของงานเทศกาลโคมไฟ เมืองหลวงเต็มไปด้วยแสงสว่างจากโคมไฟนับร้อยนับพันดวง ผู้คนแต่งกายสวยงามออกมาเดินชมโคมไฟและบรรยากาศคึกคักสองข้างทาง

หลินซูเหยาในอาภรณ์สีม่วงอ่อนเดินอยู่กลางฝูงชนอย่างไม่มีเป้าหมาย นางจำต้องมาเพื่อทำภารกิจให้จบ ๆ ไป เพราะก่อนหน้านี้หลิวเฟิงมารับหลินซูเหยาที่หน้าเรือนของนางโดยไม่พูดอะไรเลย เพียงมายืนรอเงียบ ๆ

ครั้นเห็นหลินซูเหยาออกมา หลิวเฟิงก็เดินนำจนหลินซูเหยาวิ่งตามแทบไม่ทัน นี่ถ้าเร็วอีกนิดเป็นพลัดหลงกันแน่ หลินซูเหยาเดินแช่งชักหักกระดูกหลิวเฟิงในใจแต่ใบหน้ายังดูอ่อนโยน กระทั่งแววตาที่มองตามแผ่นหลังชายหนุ่ม นางก็สามารถทำให้มีเพียงความรักความเทิดทูน ขณะในใจอยากจะอ้วกให้ลำไส้หลุดออกมาทั้งพวงแล้ว และสุดท้ายก็ยังแสร้งส่งเสียงวิงวอนได้อีก

“คุณชายหลิวเจ้าคะ รอข้าด้วยเจ้าค่ะ” ...ก็นางเป็นนักแสดงนี่นา ขนาดมีกล้องถ่ายทำรอบด้านยังแสดงได้

แล้วนี่ไม่มีกล้องไม่มีผู้กำกับจับผิด ย่อมง่ายสบายอุรานางร้าย

บนชั้นสี่ของหอสังเกตการณ์ที่เห็นเมืองหลวงเกือบทุกมุม ชายคนหนึ่งยืนนิ่งราวรูปสลักขณะทอดสายตามองถนนเบื้องล่างที่ผู้คนเดินกันขวักไขว่ ใบหน้าซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมสีดำเห็นเพียงดวงตาคมกริบทว่าไร้อารมณ์

“ผู้หญิงที่วิ่งตามไท่จื่อ นางเป็นใคร”

“คุณหนูรองจวนเสนาบดีหลินขอรับ” องครักษ์โค้งตัวตอบ

ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก “น่าสนใจ”