ตอนที่ 3 แปลก

ตอนที่ 3 แปลก

‘ตงหยาง’ เพิ่งกลับมาจากปฏิบัติภารกิจนอกพื้นที่ เขาทำงานทั้งวันทั้งคืนเพิ่งได้กลับก็ตอนนี้ เขาก้าวลงจากรถมาพร้อมเพื่อนร่วมงานอีกสองคน แม้สีหน้าจะเหนื่อยล้า แต่ท่าทางของเขายังคงสุขุมเช่นเดิม

ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปในบ้าน ก็สัมผัสได้ถึงความเงียบ ซึ่งมันค่อนข้างแตกต่างจากทุกครั้งที่เขากลับบ้านมา ปกติภรรยาจะต้องนั่งรอ มีน้ำมาเย็นมาคอยต้อนรับ ความเงียบนี้ทำให้เขารู้สึกแปลก ๆ จนถึงกับชะงักไปเล็กน้อย เพราะไม่ค่อยชินกับความเงียบนี้สักเท่าไร

“เป็นอะไรหรือเปล่า” ‘เฉินคุน’ ถามขึ้นอย่างสงสัย เพราะอยู่ ๆ เพื่อนก็ชะงักไม่ยอมเดินเข้าบ้านต่อ

“เปล่า ไม่มีอะไร” ตงหยางส่ายหน้าเบา ๆ

น้ำเสียงที่ตอบกลับไปเรียบสนิท ราวกับไม่มีสิ่งใดให้ใส่ใจ ทั้งที่ในใจเขารู้ดีว่า บ้านวันนี้เงียบผิดปกติ เพราะตามปกติแล้ว ไม่ว่าเขาจะกลับช้าเพียงใด เธอก็มักรออยู่เสมอ อย่างน้อยก็ต้องมีเสียงเคลื่อนไหวของเธออยู่ตลอด แต่วันนี้กลับไม่มี

‘หรือเพราะวันนี้กลับมาเร็วเกินไป’ ถึงจะคิดอย่างนั้น แต่เขาก็ไม่ได้พูดออกมา ไม่รู้เพราะไม่อยากให้คนอื่นรับรู้ หรือเพราะตัวเขาเองยังไม่อยากยอมรับ

“แล้วภรรยาของนายล่ะ อยู่ไหนเหรอ ฉันยังไม่เคยเห็นตัวจริงสักครั้ง” ‘อ้าวเทียน’ มองหาภรรยาของเพื่อน แต่ก็ไม่เห็นอีกฝ่ายอยู่ในบ้านเลย จะบอกว่าไม่เคยเห็นก็ไม่ใช่เสียทีเดียว เขาเคยเห็นแต่ไกล ๆ เท่านั้น

“คงออกไปซื้อของมาทำอาหาร” ตงหยางตอบไปตามที่คิด วันนี้เขากลับเร็วกว่าปกติ จึงเป็นไปได้ว่าเธอยังไม่ทันเตรียมอะไร

“ไปคุยงานกันต่อเถอะ” เขาเดาว่าเป็นแบบนั้น ไม่อย่างนั้นบ้านก็คงไม่เงียบแบบนี้

กว่าการสนทนาเรื่องงานจะสิ้นสุดลง ฟ้าด้านนอกก็เปลี่ยนเป็นสีหม่นเสียแล้ว เมื่อประตูห้องทำงานถูกเปิดออก ทั้งสามคนถึงรู้ตัว อ้าวเทียนกับเฉินคุนรีบร้อนกลับ เพราะยังมีเรื่องต้องไปจัดการต่อ

“มืดแล้วเหรอเนี่ย ยังไม่ได้ทำอะไรก็มืดแล้ว” เฉินคุนไม่คิดว่าจะคุยเรื่องงานนานขนาดนี้

“พรุ่งนี้เช้าเจอกัน” อ้าวเทียนก็รีบไม่ต่างกัน

“อืม ระวังตัวด้วย” ตงหยางตอบสั้น ๆ

เมื่อเพื่อนกลับไปแล้วก็เหลือเพียงตงหยางกับความเงียบที่เข้ามาปกคลุมอีกครั้ง ความรู้สึกว่างเปล่าก็ชัดเจนขึ้นอย่างประหลาด

“ทำไมเงียบแบบนี้... ” เขาถอดเสื้อคลุมวางไว้บนพนักเก้าอี้ ก่อนจะเดินเข้าไปในครัวโดยไม่รู้ตัว

ปกติแล้วเวลานี้ กลิ่นอาหารควรลอยคลุ้งอยู่ทั่วบ้าน หรืออย่างน้อยก็ควรมีอะไรบ่งบอกว่าเธอกลับมาแล้ว แต่ห้องครัวกลับสะอาดเรียบร้อยราวกับไม่มีใครใช้

ตงหยางขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วไปเปิดตู้เย็นดู ภายในมีเพียงกล่องอาหารที่ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ คล้ายเตรียมไว้ตั้งแต่ก่อนหน้า คราวนี้ความผิดปกติเริ่มชัดเจนขึ้น เขาออกจากห้องครัวแล้วตรงไปที่ห้องนอนของภรรยาทันที

บ้านพักแห่งนี้แม้จะเป็นบ้านพักข้าราชการ แต่ก็เป็นบ้านขนาดใหญ่ มีสองห้องนอน มีห้องทำงานอีกห้อง และมีขนาดพื้นที่กว้างขวางพอสมควร ตั้งแต่แต่งงานมา หลังมื้อเย็นเราก็ต่างคนต่างแยกย้าย เขาเข้าห้องทำงานหรือห้องนอนของตัวเอง ส่วนเธอก็กลับเข้าห้องของเธอ เพราะเป็นแบบนี้มาตลอด เขาจึงแทบไม่เคยรู้ความเคลื่อนไหวของเธอ

“เล่อเล่อ... คุณอยู่ไหม” เขายกมือเคาะประตูเบา ๆ ถ้าตามปกติแค่เขาเรียก เธอจะรีบออกมาทันที ทว่าครั้งนี้ กลับไม่มีเสียงตอบรับใด ๆ จากด้านในเลย

หย่งเล่อได้ยินเสียงเคาะประตูก็ชั่งใจว่าจะเงียบต่อไปดี หรือจะเปิดประตูเผชิญหน้า เธอชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินไปแง้มประตูออกเพียงเล็กน้อย

“ฉันไม่สบาย คงทำอาหารไม่ได้” น้ำเสียงของเธอราบเรียบจนแทบไร้อารมณ์

“เสื้อผ้าก็เหมือนกัน ฉันไม่ได้เตรียมไว้ให้ คุณจัดการตัวเองได้เลย” เธอพูดต่อโดยไม่เปิดโอกาสให้เขาโต้แย้ง

“แค่นี้นะ ฉันอยากพักผ่อน” พูดจบ เธอก็ปิดประตูลงทันที

ตงหยางถึงกับงุนงง เพราะตั้งแต่แต่งงานมา นี่เป็นครั้งแรกที่เธอพูดกับเขาเช่นนี้ เขายอมรับว่าตั้งตัวไม่ทันและยังไม่ได้ถามอะไรเลยก็โดนปิดประตูใส่หน้าเสียก่อน

“คุณไม่สบายตรงไหน เป็นอะไรมากไหม” ตงหยางยกมือเคาะประตูถามอีกครั้ง ทว่าด้านในกลับเงียบสนิท ไม่มีเสียงตอบรับ ราวกับคนในห้องตั้งใจไม่รับรู้การมีอยู่ของเขา และเป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่า... ประตูบานนี้ไม่ได้กั้นแค่ห้องนอน แต่กั้นระยะห่างบางอย่างที่เขาไม่เคยสังเกตมาก่อน

เมื่อเห็นว่าด้านในยังคงเงียบ ตงหยางเลยตัดสินใจหันหลังเดินลงบันไดไปชั้นล่าง เขาตรงไปยังห้องครัวที่เคยมีคนจัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้ แต่วันนี้ต้องลงมือเอง ซึ่งถือเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนเลยก็ว่าได้

เขาม้วนแขนเสื้อขึ้นก่อนเปิดตู้เย็น หยิบวัตถุดิบเท่าที่มีออกมา แล้วเริ่มเตรียมมื้อเย็นอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ถึงจะพอทำอาหารได้บ้าง แต่น้อยครั้งที่เขาจะลงมือทำอาหารเอง

เขายังตั้งหม้อต้มข้าวต้มอีกหนึ่งชาม เพราะนึกได้ว่าเธอบอกว่าไม่สบาย แม้อีกฝ่ายจะไม่ยอมเปิดปากอธิบาย แต่ในฐานะสามี เขาจะปล่อยผ่านไปเฉย ๆ ก็คงไม่ได้

ผ่านไปครู่หนึ่งอาหารก็เสร็จเรียบร้อย เขาตักข้าวต้มใส่ชาม ก่อนจะถือขึ้นไปชั้นบนอีกครั้ง

“ผมทำข้าวต้มมาให้” เขาเคาะประตูแล้วพูดกับคนข้างในอีกครั้ง

ทว่าในห้องยังคงเงียบเช่นเดิม

“ผมวางไว้หน้าประตูนะ” ตงหยางหยุดรออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยบอกเสียงเบา

หย่งเล่อได้ยินทุกคำที่เขาพูด ได้ยินแม้กระทั่งเสียงฝีเท้าที่ค่อย ๆ ห่างออกไป

“มาแปลก ปกติฉันแทบป้อนข้าวให้เขาเลย บริการทุกระดับน่าประทับใจ แต่ก็ไม่เคยมาเคาะห้องฉันเลยสักครั้ง” เธอไม่คิดว่าเขาจะลงมือทำอาหารให้ด้วยตัวเอง

แต่ความแปลกใจก็เป็นเพียงความแปลกใจ ไม่ได้ทำให้หัวใจอบอุ่นขึ้นแม้แต่น้อย เพราะตั้งแต่กลับมาจากโรงพยาบาล เธอก็เตรียมอาหารไว้สำหรับตัวเองแล้ว

ในห้องมีทั้งขนม น้ำดื่ม และอาหารง่าย ๆ ครบถ้วน เธอไม่คิดจะอดอาหารเพื่อเรียกร้องความสนใจ เธอไม่คิดจะทำร้ายตัวเองเพื่อขอความรัก ถึงอกหักไม่สมหวังในความรัก แต่เธอก็กินทุกครั้งที่หิว แม้ไม่หิวแต่เมื่อถึงเวลาเธอก็กิน ไม่เคยปล่อยให้ตัวเองอดเลยสักมื้อ!