LOGINShare
ตอนที่ 2 ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี
publish date:
2026-09-22 14:59:08ตอนที่ 2 ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องไห้ดี
เช้าวันถัดมา หย่งเล่อให้คนไปส่งข่าวที่บ้านแม่สามีซึ่งอยู่คนละมุมเมือง เธอบอกเพียงว่าเกิดอุบัติเหตุ และต้องนอนพักรักษาตัวที่โรงพยาบาล เลยไม่สามารถไปพบได้
เมื่อจัดการสิ่งที่ควรทำเรียบร้อยแล้ว เธอกลับไม่รู้ว่าควรหัวเราะให้กับโชคชะตา หรือควรร้องไห้ให้กับความจริงตรงหน้า
ตลอดทั้งวัน ตลอดทั้งคืน เธอนอนอยู่ในห้องพักของโรงพยาบาลคนเดียวตามที่ตั้งใจไว้ ทว่ามันกลับพิสูจน์เรื่องหนึ่งได้ เหมือนตอกย้ำให้เธอยอมรับความจริงนี้ให้ได้ นั่นคือสามีของเธอไม่ได้ใส่ใจถึงขั้นไม่รู้ว่าเธอหายไปไหนทั้งคืน ทั้งที่เราอาศัยอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน และเวลาปกติเธอแทบไม่เคยออกไปไหน ทว่าตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุจนถึงตอนนี้ ไม่มีใครตามหาเธอเลย
“เฮงซวยเอ๊ย! ” เธอกัดฟันด่าเบา ๆ อยู่บนเตียงคนไข้
“หายออกจากบ้านทั้งคืนก็ยังไม่คิดจะตามหาเลยสักนิด ถ้าใส่ใจสักหน่อย แค่ตรวจสอบการใช้สิทธิ์การรักษาก็รู้แล้ว” ถ้าจะบอกว่าเธอไม่บอกเองแล้วเขาจะรู้ได้อย่างไร เธอก็อยากจะบอกว่าเธอคือภรรยาของตำรวจ เวลามารักษาที่โรงพยาบาล เธอแค่ยื่นเรื่องเอกสาร ไม่ต้องจ่ายเงินเพราะมันคือสวัสดิการ นั่นหมายความว่าหากเขาอยากตรวจสอบก็สามารถตรวจสอบได้อยู่แล้ว
"ไม่ต้องพูดเรื่องรักใคร่ แค่มีน้ำใจให้กันยังไม่มีเลย" ปกติเวลาคนหาย ญาติต้องตรวจสอบว่ามีอุบัติเหตุเกิดขึ้นไหม จะได้ตามหาตัวได้ แต่นี่บ่งบอกว่าเขาไม่ได้ตามหาเธอเลย
เมื่อรู้แบบนั้นเธอก็ยังไม่รีบร้อนออกจากโรงพยาบาล เธอใช้เวลาจัดการธุระทุกอย่างให้เรียบร้อยเสียก่อน เพราะในเมื่อคิดจะเปลี่ยนชีวิต เธอก็ไม่อยากทิ้งอะไรให้ค้างคาอีก
เมื่อทำธุระเสร็จเธอถึงตรงกลับบ้าน ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป ภายในบ้านกลับเงียบสนิท ของทุกอย่างยังวางเหมือนก่อนที่เธอจะออกจากบ้าน
“หรือว่าเขาไม่ได้กลับบ้าน... ” เธอมองไปรอบ ๆ ก่อนจะพึมพำกับตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ไม่ได้ใส่ใจจะตามหา และไม่ได้รีบร้อนทำหน้าที่เหมือนทุกวัน
ปกติแล้วเธอคือภรรยาที่ตื่นเช้ามาเตรียมอาหาร จัดเสื้อผ้า รีดเครื่องแบบให้เรียบร้อย แม้แต่มื้อกลางวัน เธอก็ยังเตรียมใส่กล่องให้เขานำไปกินที่ทำงานไม่เคยขาด ทุกอย่างถูกจัดไว้พร้อมเสมอ ราวกับหน้าที่ของเธอคือการดูแลชีวิตเขาให้สมบูรณ์แบบ ให้เหมาะสมกับหน้าที่การงานของเขา เพราะเขาเป็นตำรวจ ส่วนเธอคือคุณนายตำรวจที่เรียบร้อย อ่อนโยน และเป็นแม่บ้านที่ไม่มีใครตำหนิได้
“หลังจากนี้ก็ฝันเอานะว่าฉันจะทำแบบเดิม” ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เธอไม่คิดจะทำเช่นนั้นอีกแล้ว
หย่งเล่อเดินเข้าห้องนอนของตัวเอง เปิดตู้เสื้อผ้า แล้วเริ่มคัดเสื้อผ้าออกมาทีละชุด เสื้อผ้าที่เคยเลือกซื้อเพราะสุภาพ กระโปรงที่เคยใส่เพราะดูเหมาะสมกับสถานะ ทั้งหมดถูกวางกองไว้ด้านหนึ่ง
ในขณะที่มือของเธอหยิบชุดที่ตัวเองชอบจริง ๆ ออกมาแทน เพราะที่ผ่านมา เธอเปลี่ยนตัวเองเพื่อเป็นหน้าเป็นตาให้เขามานานเกินพอ แต่จากนี้ไปเธอจะไม่ใช้ชีวิตเพื่อเขาอีก โดยเฉพาะผู้ชายที่ไม่เคยเห็นค่าการมีอยู่ของเธอเลย
“คิดถึงพ่อคิดถึงแม่จัง... ” ครอบครัวเดิมของเธออยู่อีกเมืองหนึ่ง เธอย้ายมาอยู่เมืองนี้หลังจากแต่งงานแล้ว
เธอเข้ามาอยู่ในบ้านพักข้าราชการที่ทางหน่วยงานจัดสรรให้ ซึ่งสำหรับเธอแล้ว ถือว่าเป็นเรื่องดีไม่น้อย อย่างน้อยก็ไม่ต้องเข้าไปอยู่ร่วมชายคากับพ่อแม่สามี เพราะถ้าเป็นเช่นนั้นจริง เธอคงอึดอัดจนอยู่ไม่รอดแน่ ๆ
“ถ้าต้องไปอยู่บ้านนั้น... ” เธอส่ายหน้าเบา ๆ พร้อมหัวเราะเยาะตัวเอง
“ฉันคงหายใจไม่ออกตั้งแต่เดือนแรกแล้ว” สำหรับพ่อสามีนั้นไม่มีปัญหา แต่แม่สามีนั้นต้องการอุ้มหลาน เรียกเธอไปถามเรื่องนี้อยู่บ่อย ๆ ขนาดอยู่ไกลคนละมุมเมืองก็ยังให้เธอไปหาแทบทุกอาทิตย์
“จะมีได้ไง จิ้มก็ไม่ได้จิ้ม กินก็ไม่ได้กิน! ” หย่งเล่อถอนหายใจอย่างเสียดาย หากเป็นนางร้ายในนิยายรักทั่วไป เธอนั้นพอจะลองสู้สักตั้ง อย่างไรเธอก็สาวก็สวย แต่พออยู่ในนิยายวายที่พระเอกไม่คิดจะรักหรือชอบผู้หญิงเลย เธอจะเอาอะไรไปสู้!
เธอแต่งงานมาได้หกเดือนแล้ว เธอทุ่มเททั้งใจเพื่อทำหน้าที่ภรรยาให้ดีที่สุด หากเขาจะเห็นความดีก็คงเห็นไปนานแล้ว ยิ่งนึก ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองช่างโง่เสียเหลือเกิน
หย่งเล่อคัดเสื้อผ้าออกมาเรื่อย ๆ ก่อนจะพับอย่างเป็นระเบียบ แล้วใส่ลงไปในถุงผ้าใบใหญ่ทีละถุง
“พรุ่งนี้ค่อยเอาออกไปขาย เก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร” ในเมื่อคิดจะเริ่มต้นใหม่ เธอก็ไม่อยากแบกของที่ผูกกับชีวิตเก่าเอาไว้ อีกทั้งมันไม่ใช่แบบที่เธอชอบด้วย
ทว่ายังไม่ทันจะจัดการเสร็จก็ได้ยินเสียงรถยนต์ดังขึ้นจากหน้าบ้าน
“เขากลับมาแล้วเหรอ... ” หย่งเล่อขมวดคิ้วเล็กน้อย เพราะนี่ไม่ใช่เวลาเลิกงานของเขา ปกติกว่าเขาจะกลับบ้านก็มืดค่ำแล้ว
หย่งเล่อค่อย ๆ เดินไปแอบมองจากหน้าต่างชั้นบน แล้วก็เห็นรถจอด จากนั้นสามีของเธอก็ก้าวลงมา พร้อมกับชายอีกสองคนที่เดินตามเข้ามาในบ้านด้วย
“ใครกัน... แล้วพามาด้วยทำไม” ปกติเขาจะไม่พาใครมาที่บ้านด้วย ตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่ก็แทบไม่เคยเห็นเพื่อนร่วมงานของเขาเลย
“ช่างเถอะ มันคงไม่เกี่ยวกับฉัน” เธอถอยออกจากหน้าต่างอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบไปลงกลอนประตูให้เรียบร้อย
“ไม่รู้จะขึ้นมาเรียกหรือเปล่า... กันไว้ก่อนดีกว่า” ปกติเขาไม่ตาม เพราะเธอจะนั่งหน้าบานรอเขากลับมาทุกวันอยู่แล้ว แต่ครั้งนี้มันต่างออกไปแล้ว
Latest chapter
เมื่อนางร้ายตัวประกอบขอหย่า ตอนพิเศษ 3
ตอนพิเศษ 3ตงหยางลงจากรถก่อน แล้วเดินอ้อมมาเปิดประตูให้คนในรถทีละคน ตงตงลงมาก่อนอย่างคล่องแคล่ว ถัดมาจินจินก็ปีนลงตามพี่ชาย เยว่เยว่กระโดดลงจากรถเป็นคนสุดท้ายของสามพี่น้องหย่งเล่อยังคงอุ้มซินซินที่หลับสนิทอยู่เหมือนเดิม พอทุกคนลงมายืนรวมกัน ก็เห็นคนสองคนกำลังเดินเข้ามาทางพวกเขา หนึ่งในนั้นคือตงเหวิน ส่วนอีกคนคือชายหนุ่มร่างเล็ก ผิวขาวสะอาด ใบหน้าดูสุภาพอ่อนโยน“ซาลาเปาขาวจั๊วะ ๆ ! ของอารอง! ” ทันทีที่เยว่เยว่เห็น เธอก็ชี้นิ้วทันที“ใช้นิ้วชี้คนอื่นไม่ได้ครับ” ตงหยางปรามลูกสาวทุกคนต่างรู้ดีว่าซาลาเปาขาวจั๊วะ ๆ นั้นหมายถึงคนรักของตงเหวิน ตั้งแต่วันนั้นที่ตงเหวินวิ่งลงไปหา ‘ซาลาเปา’ ของตัวเอง ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ค่อย ๆ พัฒนา จนตอนนี้พวกเขาคบกันมาหลายปีแล้วชายหนุ่มคนนั้นทำงานอยู่ในโรงงานของหย่งเล่อด้วย แม้จะยังดูเกร็งอยู่บ้างเวลาต้องเจอคนเยอะ ๆ แต่เขาเป็นคนใจดีและเข้ากับเด็กได้ดีมาก“เยว่เยว่ ยังเรียกซาลาเปาอีกเหรอ” ผ่านมานานแล้ว แต่เจ้าตัวเล็กก็ยังเรียกแบบนี้อยู่
เมื่อนางร้ายตัวประกอบขอหย่า ตอนพิเศษ 2
ตอนพิเศษ 2หย่งเล่อเก็บเอกสารชุดสุดท้ายเข้าลิ้นชัก ก่อนจะลุกขึ้นยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย ตอนนี้ถึงเวลาที่เธอต้องออกไปรับลูกแล้ว เธออุ้มลูกสาวคนเล็กที่กำลังนอนดูดขวดนมมาแนบอก ก่อนเดินออกไปข้างนอก พอออกมาก็เห็นรถตู้จอดรออยู่ก่อนแล้วตงหยางนั่งอยู่หลังพวงมาลัยตามปกติ ทุกวันนี้แม้จะมีคนขับรถ แต่เขายังคงชอบขับรถไปรับลูกด้วยตัวเอง โดยเฉพาะวันที่ภรรยาว่างพอจะไปด้วยกันได้ อีกทั้งวันนี้เรามีนัดทานข้าวกับคนสนิทด้วย“เสร็จแล้วเหรอ” พอเธอเดินออกมา เขาก็หันมายิ้มให้ทั้งแม่ทั้งลูก“เสร็จแล้วค่ะ ไปเถอะ เดี๋ยวเด็ก ๆ รอ” หย่งเล่อพยักหน้าด้านหลังรถมีที่นั่งเด็กติดตั้งไว้อย่างเรียบร้อย โดยมีเด็กชายตัวกลมอายุสามขวบกำลังนั่งแกว่งขาอยู่บนนั้น ‘ตงจิน’ หรือที่ทุกคนเรียกว่า ‘จินจิน’ คือลูกคนที่สามของทั้งสอง เด็กน้อยมีดวงตากลมสดใสเหมือนพี่สาว และนิสัยช่างพูดไม่แพ้กัน“แม่ วันนี้ผมเห็นมดตัวใหญ่มากเลยครับ” พอเห็นแม่ขึ้นรถ เขาก็รีบพูดทันที“มันแบกเศษขนมปังด้วย” เขาเห็นชัดมาก เข
เมื่อนางร้ายตัวประกอบขอหย่า ตอนพิเศษ 1
ตอนพิเศษ 1เมื่อเวลาผ่านไป ชีวิตของหลายคนก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไปตามทางของตัวเอง รวมถึงทางเดินชีวิตของตงเหวินด้วยนับตั้งแต่วันที่รู้ว่าเฟิงตูเลือกฉินมู่ ตงเหวินก็เสียใจอย่างหนัก เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะรู้สึกเจ็บปวดมากขนาดนี้ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่เคยคิดจะยื้อหรือฉุดรั้งเฟิงตูเอาไว้ เพราะเขาเห็นชัดเจนว่าอีกฝ่ายมีความสุขดีรอยยิ้มของเฟิงตูตอนอยู่กับฉินมู่ มันชัดเจนเกินกว่าจะหลอกตัวเองได้ ดังนั้นเขาจึงเคารพการตัดสินใจของอีกฝ่ายแล้วถอยออกมาอย่างเงียบ ๆแต่เรื่องที่ทำให้เขาเจ็บปวดมากกว่านั้น กลับไม่ใช่เรื่องความรัก แต่เป็นสายตาของคนรอบตัว หลังจากที่เขาเปิดเผยอย่างตรงไปตรงมาว่า ‘เขารักผู้ชาย’ หลายคนรอบตัวก็เริ่มมองเขาเปลี่ยนไป ทั้งญาติ ทั้งคนรู้จัก แม้แต่คนในครอบครัวแม่แทบไม่มองหน้าเขาอีกเลย เหมือนลูกชายคนนี้กลายเป็นคนแปลกหน้าไปแล้ว พ่อก็เลือกนิ่งเงียบ ไม่ตำหนิ แต่ก็ไม่ได้พูดปกป้อง บรรยากาศในบ้านทำให้ตงเหวินอึดอัดจนอยู่ไม่ไหว สุดท้ายเขาจึงค่อย ๆ ปลีกตัวออกมา ไม่ค่อยกลับบ้าน ไม่ค่อยเจอพ่อแม่ แม้แต่กับน้องชายของเขาก็เว้นร
เมื่อนางร้ายตัวประกอบขอหย่า ตอนที่ 45 บทส่งท้าย
ตอนที่ 45 บทส่งท้ายหย่งเล่อนั่งยอง ๆ อยู่หน้าตู้เสื้อผ้า มือกำลังติดกระดุมเสื้อให้เด็กชายตัวกลมที่ยืนกางแขนอยู่ตรงหน้า เด็กน้อยอายุสองขวบ มีแก้มกลม ตาโต ผิวขาวสะอาด หน้าตาคล้ายพ่ออย่างเห็นได้ชัด เด็กชายคนนี้คือลูกชายคนแรกของเธอ ชื่อว่า ‘ตงตง’เจ้าตัวเล็กยืนอยู่นิ่ง ๆ ให้แม่แต่งตัวให้ บางครั้งก็เงยหน้ามองแม่ บางครั้งก็ก้มมองรองเท้าตัวเองอย่างสนใจ ไม่งอแง ไม่ดิ้น ไม่ร้อง เลี้ยงง่ายจนหย่งเล่อประหลาดใจ“เรียบร้อยแล้ว” หย่งเล่อสวมรองเท้าเล็ก ๆ ให้ลูก ก่อนจะลูบหัวเด็กน้อยเบา ๆ“ขอบคุณครับ” ตงตงเงยหน้ามองแม่ ก่อนจะยิ้มโชว์ฟันซี่เล็ก ๆเด็กชายเป็นเด็กที่กินง่าย นอนง่าย ตั้งแต่เล็กจนถึงตอนนี้แทบไม่เคยทำให้คนในบ้านต้องเหนื่อย เพราะเหตุนี้เอง หย่งเล่อจึงยังสามารถทำงานของตัวเองต่อได้กิจการของเธอเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ สินค้าจากโรงงานไม่เพียงขายดีในประเทศ แต่ยังส่งออกไปต่างประเทศ ลูกค้าต่างแดนที่เฟิงตูช่วยหามาให้ กลายเป็นช่องทางสำคัญที่ทำให้สินค้าไปได้ไกลกว่าที่คิดทุกอย่างเป็นอย่า
เมื่อนางร้ายตัวประกอบขอหย่า ตอนที่ 44 อาการหนัก
ตอนที่ 44 อาการหนักกว่าหย่งเล่อจะอาบน้ำเสร็จแล้วตามมาที่โรงพยาบาล ตงหยางก็ตรวจร่างกายเบื้องต้นไปเกือบหมดแล้ว ทุกอย่างปกติดี ไม่มีอาการผิดปกติอะไรเลยตงหยางนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องตรวจ สีหน้ายังซีดเล็กน้อย แต่ก็พยายามทำตัวให้ดูปกติ จนกระทั่งประตูห้องเปิดออกแล้วหย่งเล่อเดินเข้ามา ทันทีที่เห็นเธอ ตงหยางก็ชะงัก แล้วรีบถอยเก้าอี้ออกไปทันทีหย่งเล่อหยุดเดินมองเขานิ่ง ๆ ตงหยางทำหน้าเหมือนจะร้องไห้“ผม... ผมไม่ได้ตั้งใจ” เขารีบพูด น้ำเสียงของเขาดูร้อนรน“ผมไม่อยากเป็นแบบนี้” ปกติเขาไม่พูดตะกุกตะกัก แต่พอเห็นหน้าเล่อเล่อแล้วเขาก็อยากจะร้องไห้ ยิ่งภรรยาทำหน้านิ่ง เขายิ่งรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย“แต่มันเป็นเอง” เขามองเธอเหมือนกลัวว่าเธอจะเสียใจ“ตรวจแล้วเป็นอย่างไรคะ” หย่งเล่อไม่ได้พูดอะไรกับสามี เพียงหันไปถามหมอ“ร่างกายคุณผู้ชายปกติดีครับ ยังไม่พบอะไรผิดปกติ” หมอส่ายหน้าเบา ๆ ร่างกายแข็งแรงด้วยซ้ำหย่งเล่อก้าวเข้าไปใกล้ตงหยางอีกนิด แต่ทันใดนั้นเขาก็
เมื่อนางร้ายตัวประกอบขอหย่า ตอนที่ 43 ป่วย
ตอนที่ 43 ป่วยวันเวลาเดินผ่านไปอย่างรวดเร็ว จากเขตก่อสร้างที่เต็มไปด้วยฝุ่นและเสียงเครื่องจักร ในที่สุดโรงงานก็สร้างเสร็จสมบูรณ์ เครื่องจักรถูกติดตั้งครบทุกส่วนหลังจากทดลองเดินระบบอยู่พักใหญ่ ก็ได้ผลิตสินค้าชุดแรกออกมาจนสำเร็จ สินค้าล็อตแรกเริ่มถูกบรรจุลงลังแล้วเริ่มส่งออกหย่งเล่อเองก็ยุ่งกับงาน แต่ไม่เหมือนเมื่อก่อน เพราะเธอไม่ต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเองอีกแล้ว พ่อสามีช่วยหาคนงานมาให้ หลายคนเป็นคนที่พ่อเคยร่วมงานด้วย ไว้ใจได้และทำงานเป็นตงหยางกับเพื่อน ๆ เองก็ช่วยดูเรื่องระบบการจัดการ รวมถึงแนะนำคนมาช่วยงาน บางคนช่วยดูเรื่องขนส่ง บางคนช่วยดูเรื่องบัญชี ทุกอย่างค่อย ๆ เข้าที่เข้าทางจนลงตัวส่วนเฟิงตูก็ยังคงรับหน้าที่ที่เขาถนัด เขาช่วยติดต่อเครื่องจักรตั้งแต่แรก และตอนนี้ก็ยังช่วยติดต่อคู่ค้าจากต่างประเทศให้ด้วยไม่นานก็มีลูกค้าจากต่างแดนเริ่มสั่งสินค้า คำสั่งซื้อเพิ่มขึ้นทีละล็อต จนบางครั้งหย่งเล่อเองยังต้องนั่งดูตัวเลขซ้ำ เพราะไม่คิดว่าธุรกิจจะขยายเร็วขนาดนี้งานมีมากขึ้น แต่กลับไม่วุ่นวายเหมือนแต่ก่อน เพราะทุกคนรู้
You May Also Like
บ่วงเสน่หา... ประธานบำบัดรัก
อาเป่า77.3K viewsหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็กลายเป็นภรรยาคนโปรดของมหาเศรษฐี
กู่หลิงเฟย319.8K viewsบอสเอวดุ!!!
ซีไซต์331.0K viewsหย่ารักทวงใจ
เหยียนอี่เฟย388.7K viewsหวงรัก นายแฟนเก่า
Little_nem39 viewsท่านประธานซาตานคลั่งรัก
Nidchynoi370 viewsเมื่อประธานไร้ใจ...ต้องกลายเป็นหมาโบ้
วาตานิช27 viewsSUMMER : รักนี้ไม่ใช่แค่น้อง
g.ghostflying252 views
