CHAPTER 7 ความรักจอมปลอม

 

เขาตามสายข่าวเรื่องการก่อกบฏต่อราชบัลลังก์ของอาณาจักรมาจนถึงงานเทศกาล ในระหว่างที่กำลังสอดส่ายสายตาหาความผิดปกติหรือผู้ต้องสงสัย บังเอิญไปพบกับใครสักคนที่เห็นผ่านหน้าผ่านตาจากหน้าหนังสือพิมพ์ซุบซิบที่เกี่ยวข้องกับชนชั้นสูงที่มารดาชอบอ่านอยู่บ่อย ๆ

“นั่นไม่ใช่ท่านหญิงอาริเทียร์ผู้โด่งดังหรอกหรือครับ” ริชาร์ดชี้มือไปทางสตรีชนชั้นสูงที่ยืนยิ้มร่าอยู่หน้าร้านขายบาร์บีคิว

“นั่นสิ แต่ฉาวโฉ่ต่างหากไม่ใช่โด่งดัง” ไนซีอา ฟิลล์ รอนนิ่ง หรือที่ทุกคนรู้จักในฐานะแกรนด์ดยุกรอนนิ่งแห่งก็อตเทนแฮม ก็มองไปยังทิศทางที่ริชาร์ดอัศวินของเขาชี้ไปเช่นกัน

“น่าแปลกนะครับ ไม่คิดว่าจะได้มาพบเธอในตลาดที่เต็มไปด้วยอันตรายเช่นนี้” ริชาร์ดกังวล

“หากนายกังวลเรื่องของเธอนัก ก็ไปติดตามเธอเสียสิ จะเปลี่ยนใจไปเป็นอัศวินของเธอก็ได้นะ” ไนซีอาบอกแบบไม่ยี่หระ ตัวเขาไม่ได้มีความสนใจในตัวของเลดี้ผู้อื้อฉาวคนนั้นเท่าไหร่นัก

“ไม่ดีกว่าครับ อยู่กับท่านแกรนด์ดยุกดีกว่าเยอะ” ริชาร์ดยิ้มแหยรีบปฏิเสธ “แต่...หญิงรับใช้คนนั้นก็คุ้น ๆ อยู่นะครับ นั่นไม่ใช่แมรี่ ที่มาขอร้องให้ท่านดยุกเขียนหนังสือแนะนำตัวเพื่อเข้าไปทำงานในคฤหาสน์แอสเตอร์ใช่ไหม” ผู้เป็นอัศวินพิจารณาหญิงรับใช้ที่อยู่เคียงข้างท่านหญิงอาริเทียร์อีกที

“นั่นสิ ฉันคิดว่าเธอถูกไล่ออกไปแล้วเสียอีก อยู่ได้นานกว่าที่คิดเลยนะ” ไนซีอาเริ่มรู้สึกสนใจในตัวของอาริเทียร์ขึ้นมาบ้าง เพราะแมรี่คืออดีตอัศวินฝีมือดีที่เพิ่งจะลาออกไปเมื่อไม่นานมานี้ ไม่ง่ายเลยที่แมรี่คนนั้นจะไปสนิทกับใคร กับในหน่วยอัศวินก็แทบไม่คบหาสหาย หากริชาร์ดไม่ได้พูดถึงเขาก็คงลืมเธอไปแล้ว

“ถ้างั้นท่านหญิงอาริเทียร์ก็ปลอดภัย ไม่น่าเป็นห่วงเท่าไหร่แล้ว หากเป็นเพียงนักเลงธรรมดาทั่วไป เธอเอาอยู่อย่างแน่นอน” ความกังวลของริชาร์ดลดลงไปบ้างแล้ว

“นายนี่ดูเป็นห่วงเธอจริง ๆ เลยนะ ผู้หญิงแบบนั้นชื่อเสียงฉาวโฉ่ แถมยังออกมาจากบ้านมาเที่ยวเล่นในเวลากลางคืนโดยไม่มีอัศวินติดตาม มันน่าเป็นห่วงยังไงกัน ไม่ใช่ว่าแอบมาพลอดรักกับชายหนุ่มเหรอ” ไนซีอาเริ่มหงุดหงิดที่ริชาร์ดพูดถึงอาริเทียร์ไม่หยุดปาก

“ครับ ๆ เข้าใจแล้ว”

ถึงจะบอกว่าไม่สนใจแต่ไนซีอาเองก็อดละสายตาไปจากเธอไม่ได้ เส้นผมสีน้ำตาลที่หลุดรอดออกมาจากหมวกคลุมผมล็กน้อย จมูกเล็ก ๆ เชิดรั้น พวงแก้มสีชมพูพีช ริมฝีปากที่ดูนุ่มละมุน ยามพูดจาและหัวเราะช่างชวนให้หลงใหล ไหนจะดวงตาสีเข้มนั่นอีก ถึงจะไม่ใช่สีผมที่หายากในอาณาจักรและแตกต่างจากอดีตดัชเชสผู้ล่วงลับ แต่ก็นับว่าเป็นสตรีที่งดงามมาก ๆ คนหนึ่ง ไม่แปลกใจเลยว่า ทำไมเธอถึงภูมิใจในความงามของตนเองนัก

ความสนุกสนานที่แมรี่มอบให้ทำให้อาริเทียร์หลงลืมความทุกข์ใจไปได้ในขณะหนึ่ง หญิงสาวกลับมาเส้นทางเดิมกับที่ออกไปอีกครั้งและกลับเข้าไปที่ห้องนอนของตนเองได้โดยไม่มีใครสงสัย แมรี่ช่วยอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กับท่านหญิงของตนและรีบส่งเธอเข้านอนทันที

อย่างไรเธอก็จะต้องอยู่ในบ้านหลังนี้ และทำทุกอย่างให้เป็นปกติทำราวกับว่าเธอไม่เคยรับรู้เรื่องราวและได้ยินทุกอย่าง ใช่แล้วล่ะ อย่างไรเธอก็เป็นท่านหญิงอาริเทียร์ แห่งตระกูลดยุกไคเดน แอสเตอร์ เธอคือชนชั้นสูง พวกเขาสร้างเธอให้เป็นชนชั้นสูง เป็นสตรีที่เพียบพร้อม ถึงแม้ว่าจะเป็นความรักจอมปลอมก็ตามตามแต่ อย่างน้อย ๆ อาริเทียร์ก็ยังอยากให้พวกเขาเสแสร้งทำเป็นว่ารักเธอต่อไป

แน่นอนว่าอลันจะต้องไม่รู้เรื่องราวพวกนี้ เขาจะยังเป็นอลันที่เธอรักตลอดไปและเธอเองก็มั่นใจว่าเขาจะรักเธอ ถึงแม้จะเป็นการแต่งงานตามคำสัญญาของคนรุ่นก่อน

เมื่อคิดได้เช่นนั้น อาริเทียร์ก็พยายามข่มตาตนเองให้นอนหลับไป วันพรุ่งนี้เธอมีนัดกับท่านพี่และอลัน พวกเขาจะพาเธอไปเดินเล่นและรับประทานขนมในเมือง เธอจะต้องทำทุกอย่างให้เป็นปกติและเพียบพร้อมให้ได้

“อดทนเอาไว้นะอาริเทียร์”

หญิงสาวพร่ำบอกกับตนเองจนหลับใหลไปในที่สุด

เช้าวันรุ่งขึ้นอาริเทียร์พยายามทำตัวให้สดใสเพียบพร้อมทุกอย่าง เธอเป็นสุภาพสตรีที่สง่างามที่สุดในนครหลวง เพราะเธอเป็นแบบนั้นมาตลอด หญิงสาวพร่ำบอกตนเองต่อหน้ากระจกอยู่ในทุกวันทุกคืน เธองดงาม เธอเป็นอันดับหนึ่ง คนพวกนั้นก็ล้วนแล้วแต่อิจฉาในความสมบูรณ์แบบของเธอทั้งนั้นนั่นแหละ

เพราะเมื่อคืนกินบาร์บีคิวไปหลายไม้ ดูเหมือนว่าท้องไส้ของอาริเทียร์กำลังประท้วงที่เธอกินเยอะไปหน่อยทำให้วันนี้เริ่มมีอาการปวดหน่วง ๆ ที่ท้องเล็กน้อย แต่อาการป่วยแค่นี้จะมาเป็นเหตุผลให้เธอไม่ออกไปข้างนอกกับอลันและท่านพี่ไม่ได้ อย่างไรเธอก็ต้องไป เธอต้องการพบหน้าอลันชายที่เธอมั่นใจว่าตนเองนั้นรักเขาที่สุด

เจ้าของเรือนผมสีแดงนั่งรออาริเทียร์อยู่ในห้องรับแขกอยู่แล้ว วันนี้เขาก็ยังหล่อเหลาเช่นทุกวัน คนตัวเล็กยิ้มแย้มทักทายพี่ชายและคนรักด้วยท่าทางสดใสดั่งเช่นทุกครั้ง

“สวัสดีค่ะ รอน้องนานไหมคะท่านพี่อาร์ดิโต ท่านพี่อลัน”

“ไม่นานเลยฉันเองก็เพิ่งมา” อลันลุกขึ้นยืนต้อนรับอาริเทียร์ที่เพิ่งลงมาจากบนบ้าน “เธอยังงดงามเหมือนเดิมเลยนะ” ชายหนุ่มพูดจาป้อยอ

“ขอบคุณค่ะ” อาริเทียร์เขินอาย

“เราไปกันเถอะ อย่าเพิ่งพูดคุยกันนานเลย เดี๋ยวจะสายเกินไป” อาร์ดิโตเจ้าของเรือนผมสีทองกล่าวขึ้นบ้าง

ได้ยินเบลฟอร์ดบอกว่าเขาแทบจะถอดแบบรูปลักษณ์ของอดีตดัชเชสมาทั้งหมด ชายหนุ่มลุกขึ้นมาและยังคงเสแสร้งทำเป็นรักน้องสาวเหมือนเช่นปกติ ผู้เป็นพี่ชายส่งรอยยิ้มอ่อนโยนให้กับเธอเหมือนที่เคยทำมาตลอด

‘ทั้งที่เมื่อวานนินทาเธอออกรสออกชาติเช่นนั้น เช้าวันต่อมายังสามารถยิ้มให้เธอราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้อีก ช่างเป็นชายหนุ่มที่เก่งเรื่องการแสดงจริง ๆ’

อาริเทียร์ได้แต่คิดในใจ เธอรู้สึกอย่างไรนั้น ไม่สามารถเปิดเผยต่อใครได้ทั้งสิ้น

“ค่ะ น้องขอกอดแขนท่านพี่ได้ไหมคะ” อาริเทียร์ทำท่าทางน่ารัก

“ได้สิ...” เขาตอบอย่างอ่อนโยน “อลันดูเหมือนว่านายจะต้องนั่งรถม้าไปคนเดียวแล้วนะ น้องสาวฉันยังไม่ได้แต่งงานกับนายคงจะปล่อยให้เธอนั่งไปตามลำพังกับชายหนุ่มเช่นนั้นไม่ได้หรอก”

“เทียร์ เธอจะทิ้งฉันจริง ๆ เหรอ” แต่ก็ดีเสียอีกที่เธอไปกับไอ้หมอนั่น ในหัวของอลันโล่งใจ

“หรือจะไปกับท่านพี่อลันดีคะ”

“ไม่ได้เธอมากับฉันนี่แหละ” อาร์ดิโตแย่งตัวน้องสาวมานั่งรถม้าคันเดียวกัน

อาริเทียร์แสร้งยิ้มและทำเป็นมีความสุขไปกับพวกเขาด้วย ไม่รู้ว่าอาร์ดิโตต้องเหนื่อยขนาดไหนกัน ที่ต้องพยายามแสดงละครเป็นพี่ชายที่แสนดีแบบนี้ตลอด แต่เป็นแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ถึงจะเป็นความรักปลอม ๆ ที่เขามอบให้ อาริเทียร์ก็ยังคงต้องการความรักปลอม ๆ พวกนั้นอยู่ดี