CHAPTER 6 อยากอยู่เงียบ ๆ

 

“พาฉันไปที่ไหนก็ได้ ที่ไม่ใช่ที่บ้านหลังนี้ที” อาริเทียร์ที่ถูกลากออกมาจากสวน ขอร้องแมรี่

“หมายความว่ายังไงนะคะ” แมรี่ถามซ้ำอีกหนึ่งรอบ

“ช่วยพาฉันไปที่ไหนก็ได้ ไปให้พ้นจากที่นี่” อาริเทียร์ที่เหม่อลอยบอกกับหญิงรับใช้ของตนเอง “ฉันรบกวนเธอสักหน่อยได้ไหม แค่วันนี้วันเดียว” เธอขอร้อง

“แต่ว่าการออกไปข้างนอกโดยไม่มีอัศวินตามไปด้วยสำหรับเลดี้ชนชั้นสูงนับเป็นเรื่องเสื่อมเสียนะคะ” ชื่อเสียงของอาริเทียร์ไม่ค่อยดีเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เธอไม่อยากให้เลดี้ถูกคนครหาอีก แล้วถ้าดยุกรู้เรื่องที่เธอแอบหนีออกไปเที่ยวเล่นข้างนอก หากกลับมาที่บ้านก็คงถูกลงโทษไปอีก แผลเดิมก็ยังไม่หายดีหากโดนอีกคงส่งผลกระทบต่อร่างกายแน่ ๆ

“ขอร้องเถอะ...” ดวงตาสีเข้มของอาริเทียร์เวลานี้ชื้นไปด้วยคราบน้ำตา มองหญิงรับใช้ของตนเองด้วยความโศกเศร้า “อย่างน้อย ๆ ก็แค่วันนี้วันเดียวเท่านั้น”

“เข้าใจแล้วค่ะ” สีหน้ายามขอร้องนั่นดูน่าสงสาร ท้ายที่สุดแมรี่ก็ยินยอมทำตาม

นับตั้งแต่วันที่เข้ามาอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้แมรี่ก็แอบสำรวจช่องทางต่าง ๆ เอาไว้เรียบร้อยหมดแล้ว ด้านหลังของคฤหาสน์เป็นส่วนที่ไม่ค่อยมีผู้คนผ่านไปผ่านมามากนัก มีช่องทางของกำแพงที่ทรุดโทรมสามารถรอดออกไปได้สบาย ๆ ผู้เป็นคนรับใช้จึงนำทางท่านหญิงของตนออกไปทางเส้นทางนั้น

************

อลันเดินขึ้นไปที่ห้องนอนของอาริเทียร์เพราะหมายมั่นอยากจะเจอเธอในสภาพที่ยังสวมชุดนอนอยู่ แต่เมื่อไปถึงที่ห้องกลับพบความว่างเปล่าไร้ผู้คน ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีแดง จึงเดินตามหาคู่หมั้นของตนเองทั่วทั้งปราสาท แต่กระนั้นก็ไม่พบ จนกระทั่งเดินไปจนถึงส่วนที่เป็นห้องทำงานของดยุกไคเดน

ประตูถูกแง้มเอาไว้เล็กน้อยร่างสูงกำลังจะเคาะประตูห้องเพื่อเข้าไปทักทายผู้ที่อยู่ด้านใน แต่กลับได้ยินและได้ฟังเรื่องราวน่าประหลาดใจพวกนั้นเข้าเสียก่อน

ชายหนุ่มได้ยินได้ฟังทุกอย่าง ที่แท้ข่าวลือเรื่องที่อาริเทียร์เป็นลูกนอกสมรสของตระกูลแอสเตอร์ก็เป็นเรื่องจริง ไหนจะการที่บอกว่าเป็นลูกสาวโสเภณี สายโลหิตชั้นต่ำนั่นอีก ถึงจะเป็นลูกสาวที่แท้จริงของดยุกแห่งเวอร์ตั้นวูดก็เถอะ แต่นี่มันไม่เกินไปหน่อยเหรอ ยายนางร้ายคนนั้นเป็นลูกสาวของโสเภณีเชียวนะ ว่าแล้วว่าเหตุใดคนบ้านนี้จึงยอมทำตามคำสัญญาของคนรุ่นเก่าได้ง่าย ๆ แบบนั้น

แค่เพียงเท่านี้เขาก็สามารถล้มเลิกความปรารถนาในตัวเธอได้อย่างง่ายดาย

‘บ้าชิบ’ อลันได้แต่สบถอยู่ในใจ เขาไม่อยู่รอให้ถูกจับได้ว่าแอบฟัง เร่งรีบออกไปจากคฤหาสน์ทันที

แต่เอาเถอะ แต่งก็แต่ง อย่างน้อยเธออาจจะได้เรียนรู้เรื่องราวความเป็นโสเภณีเหมือนกับแม่ของตนเองเวลาอยู่บนเตียงก็ได้ ก็ไม่ได้นับว่าเป็นเรื่องเสียหายอะไรมากมาย ได้แต่งงานตามคำสัญญาของคนรุ่นเก่า ได้ตำแหน่งงานในราชวงศ์ แล้วก็ได้ตัวเธอ เมื่อคิดถึงสิ่งที่จะได้ ก็พลอยทำให้เขาคลายความกังวลใจลงได้บ้าง ก็ได้แต่ภาวนาว่าอย่าให้เรื่องนี้แพร่งพรายออกไปถึงไหนต่อไหน เขาจะได้ไม่ถูกคนครหาว่ามีภรรยาเป็นสายโลหิตชั้นต่ำ

************

แมรี่นำทางอาริเทียร์มาจนถึงตลาด นี่เป็นครั้งแรกที่เธอออกมาโดยไม่มีอาร์ดิโต อลัน หรืออัศวินผู้ติดตาม มีแค่เพียงแมรี่ที่เป็นหญิงรับใช้ธรรมดาเท่านั้น

“ฉันบอกว่าให้เธอพาฉันไปอยู่ที่เงียบ ๆ ไม่ใช่เหรอ” สภาพที่เธอเห็นในเวลานี้ไม่ใกล้เคียงกับคำว่าสงบเงียบเลยสักนิด

“อยู่ที่เงียบ ๆ คนเดียวมันทำให้ฟุ้งซ่านนะคะ” แมรี่ยิ้ม

จิ๊!! อาริเทียร์ทำเสียงจิ๊ปากเพราะรู้สึกรำคาญ ยิ่งใกล้ฟ้ามืดมากขึ้นเท่าไหร่ บรรยากาศก็ดูครึกครื้นมากขึ้นเท่านั้น

“ฉันนึกว่ายิ่งมืด คนก็ยิ่งน้อยลงเสียอีก” อาริเทียร์ที่เดินตามแมรี่ มองรอบ ๆ ตัว เธอรู้สึกได้ว่าผู้คนธรรมดาพวกนี้ดูมีชีวิตชีวาและดูมีความสุขแม้จะไม่ได้ร่ำรวยหรือสวมเสื้อผ้าราคาแพง

“สัปดาห์นี้มีงานเทศกาลน่ะค่ะ พวกเราออกมาได้ถูกเวลาพอดี” แมรี่แนะนำ แล้วจึงพานายหญิงของตนเองมาหยุดอยู่ที่หน้าร้านขายบาร์บีคิว

“คืออะไรน่ะ” อาริเทียร์ที่อยู่แต่ในคฤหาสน์แอสเตอร์มาโดยตลอดไม่เคยเห็นของกินหน้าตาเช่นนี้มาก่อน

“บาร์บีคิวน่ะค่ะ” แมรี่แนะนำ “ท่านหญิงอยากกินเนื้อชนิดไหนคะ หมู ไก่ หรือวัว หรือจะเป็นมังกรคะ”

“มังกร!! มีเนื้อมังกรด้วยเหรอ” อาริเทียร์ทำตาโตไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเนื้อมังกรกินได้ด้วย ในหัวกำลังคิดดูว่าจะลองดีหรือไม่ แต่ดันหันไปเห็นแมรี่กับคุณลุงคนขายยืนขำเธอจนตัวโยน

คิกคิกคิก!!

“คุณหนูถูกหลอกแล้วล่ะครับ” คุณลุงพ่อค้ายื่นบาร์บีคิวหมูให้กับอาริเทียร์ “เนื้อมังกรมันกินไม่ได้ หรือถ้ากินได้ก็คงไม่ได้ขายในราคานี้แน่ ๆ แต่ว่าเนื้อหมูก็อร่อยนะครับ คุณหนูลองกินดูเถอะ”

อาริเทียร์อ้าปากค้าง หันไปส่งสายตาเชิงตำหนิให้กับแมรี่ แต่อีกฝ่ายไม่ได้มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวเธอด้วยซ้ำ

“กินเถอะค่ะ” แมรี่รับบาร์บีคิวไม้นั้นมาและจับมันยัดใส่ปากท่านหญิงของตน

ทันทีที่บาร์บีคิวไม้นั้นเข้ามาอยู่ในปากของอาริเทียร์ หญิงสาวก็ทำตาโต เป็นรสชาติที่อร่อยเสียจนอยากร้องไห้

“ฉันไม่เคยกินรสชาติแบบนี้มาก่อนเลย” อาริเทียร์ที่ลืมตัวกินอย่างรวดเร็ว จนลืมไปว่าถ้าหากท่านพ่อมาเห็นเธอกำลังกินอย่างมูมมามเช่นนี้ คงถูกสายเวทน้ำแข็งฟาดเข้าให้แน่ ๆ

“อร่อยใช่ไหมล่ะครับคุณหนู ลองกินเนื้อไก่ดูด้วยไหมครับ”

“...” อาริเทียร์ไม่ได้ตอบเธอพยักหน้าอย่างน่ารักให้กับคนขาย

แมรี่เห็นแล้วก็พลอยมีความสุขไปด้วย เพราะอาหารที่ท่านหญิงเธอกินตอนอยู่คฤหาสน์ดยุกเป็นพวกผักสลัด อาหารรสชาติจืด ๆ อาริเทียร์ถูกดยุกไคเดนควบคุมน้ำหนักเพราะไม่ต้องการให้ท่านหญิงอาริเทียร์อ้วนจนเกินไป ไหนจะการใส่คอร์เซ็ทบ้า ๆ พวกนั้นอีก ได้เห็นท่าทางที่กินบาร์บีคิวอย่างเอร็ดอร่อยเช่นนี้ แมรี่เองก็เกือบจะร้องไห้ ที่ผ่านมาท่านหญิงของเธอต้องเจอเรื่องราวอะไรมาบ้างนะ

“แมรี่” อาริเทียร์หันไปหาหญิงรับใช้ของตนเอง

“คะ มีอะไรลำบากใจเหรอคะ” เห็นสีหน้าของอาริเทียร์แมรี่ก็เริ่มกังวล

“ฉัน...ฉันกินไม่ได้แล้วล่ะ”

“ทำไมล่ะคะ”

อาริเทียร์เม้มปากเล็กน้อยแล้วจึงไปกระซิบที่ข้างหูของผู้เป็นหญิงรับใช้

“มันติดคอร์เซ็ทน่ะ”

แมรี่ได้ยินก็ขำออกมาอีกรอบ

“ค่ะ ๆ เข้าใจแล้วค่ะ”