Se connecterตอนพิเศษ 4 อยากได้น้องชาย อู๋เจินเจินเติบโตขึ้นมาท่ามกลางความรักจากทุกคน ไม่ว่าจะบิดามารดา เสด็จตา หรือเสด็จลุงผู้ที่เอาอกเอาใจนางสารพัด และเหล่าข้ารับใช้ที่ไม่ว่านางจะร้องขอสิ่งใด สิ่งนั้นก็แทบจะมากองอยู่ตรงแทบเท้าของนางเลย และเพราะเช่นนี้จึงทำให้นางกลายเป็นเด็กน้อยที่มีรอยยิ้มประดับใบหน้าเล็กตลอดเวลา นางเป็นเด็กร่าเริงสดใสและยิ้มง่ายมาก ทั้งยังชอบใช้น้ำเสียงใสกระจ่างและดวงตากลมโตมองมาอย่างออดอ้อนเสียด้วย "ท่านพ่อท่านแม่เจ้าคะ เสี่ยวเจินอยากได้น้องชายเจ้าค่ะ เสี่ยวเจินเหงามากเลย หากมีน้องชายก็จะดียิ่งนัก" ไป๋ซินหยานและชิงเหอหันมามองบุตรสาวตัวน้อยด้วยความสงสัย "เหตุใดถึงต้องเป็นน้องชายหรือ" "เพราะถ้าเป็นน้องชาย เสี่ยวเจินก็จะได้มีเพื่อนเล่นอย่างไรเล่าเจ้าคะ" "แต่ถ้าเป็นน้องผู้หญิงก็เล่นกับเจินเจินของพ่อได้เหมือนกันนะ" ชิงเหออุ้มอู๋เจินเจินให้มานั่งบนตัก เขาหยิบขนมป้อนใส่ปากของเด็กน้อยไปด้วย แก้มกลมใสขยับเคี้ยวไปมาชวนให้คนมองอมยิ้มด้วยความเอ็นดู "เสี่ยวเจินอยากมีน้องผู้ชายมากกว่า แต่ก็ไม่ใช่ว่าเสี่ยวเจินจะไม่ชอบน้องผู้หญิงนะเจ้าคะ เพียงแต่เสี่ยวเจินกลัวว่าถ้าเล่นกับน้องแรงเกินไ
ตอนพิเศษ 3 ตาหลาน ฤดูใบไม้ผลิเวียนไปจนกลับมาอีกครั้ง เวลานี้อู๋เจินเจินมีอายุครบหนึ่งขวบปีแล้ว เด็กน้อยตัวกลมป้อมผู้มีแก้มแดงปลั่งนุ่มยุ้ยเดินเตาะแตะมาหาบิดาด้วยรอยยิ้มกว้าง ชิงเหอทรุดตัวคุกเข่าลงพร้อมอ้าแขนรอรับร่างนุ่มนิ่มของลูกสาวอันเป็นที่รัก ใบหน้าคมเข้มที่เริ่มมีหนวดเคราขึ้นเขียวคล้ำฉีกยิ้ม "เจินเจินของพ่อ" "พ้อ พ้อ" เจินเจินน้อยที่กำลังหัดพูดยิ้มตาหยีแล้ววิ่งเข้าไปในอ้อมกอดของบิดา นางถูกอุ้มจนตัวลอยทว่ากลับหัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ ไม่ว่าท่านพ่อจะอุ้มนางขึ้นสูงมากแค่ไหน หรือจะดูน่าหวาดเสียวเพียงใด แต่สำหรับนางกลับรู้สึกว่าหากมีท่านพ่ออยู่นางจะปลอดภัย "เจ้าตัวแสบของพ่อ วันนี้ทานข้าวเยอะหรือไม่" "เย๊อะะ..." ศีรษะทุยเล็กที่ผมยาวพอมัดแกละเล็ก ๆ พยักหน้าระรัว ก่อนจะชี้นิ้วไปยังท้องกลมป่องของตนเอง ราวกับกำลังจะบอกท่านพ่อว่านางทานเยอะมากกก เยอะจนพุงของนางใหญ่เลยล่ะ "ฮ่าฮ่าฮ่า เจินเจินของพ่อเก่งมาก แล้ววันนี้ดื้อกับท่านแม่หรือไม่" "ม่ายย แดะ ดี" เจินเจินชี้นิ้วมายังตัวเองพลางยืดอกเล็ก ๆ วันนี้นางไม่ดื้อกับท่านแม่เลยสักนิดเดียว ก็แค่เล่นวิ่งไล่จับกับเหล่าสาวใช้ แอบไปหลบตรงพุ่
ตอนพิเศษ 2 สิ่งล้ำค่าที่สุด จวนหนิงจิ้งอ๋องกำลังตกอยู่ในความอลหม่าน เมื่อไป๋ซินหยานกำลังจะให้กำเนิดเจ้าก้อนแป้งน้อย เวลานี้ภายในห้องคลอดกำลังอยู่ในบรรยากาศที่เคร่งเครียด ร่างระหงเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อจากการที่ต้องเบ่งคลอดมาหลายชั่วยาม ใบหน้างามซีดขาวด้วยเหน็ดเหนื่อยเหลือเกิน ขณะที่ท่านหมอหญิงและผู้ช่วยต่างพยายามกันอย่างสุดความสามารถ "พระชายาดื่มน้ำโสมก่อนนะเพคะ จะได้มีแรงเบ่งอีกครั้ง ตอนนี้หม่อมฉันเห็นศีรษะแล้วเพคะ" ไป๋ซินหยานทำได้แค่พยักหน้าด้วยความอ่อนล้า นางไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว แต่สำหรับนางเวลาช่างผ่านไปอย่างเชื่องช้านัก นับตั้งแต่นางเจ็บท้องคลอดแล้วถูกพาตัวมาที่นี่ จนกระทั่งถึงตอนที่นางพยายามเบ่งคลอดหลายครั้งหลายครา ทว่าตอนนี้ลูกของนางก็ยังไม่ออกมาเสียที นางกลัวว่าตนเองจะหมดแรงไปเสียก่อน... "ฟู... จะ วิน" น้ำเสียงแหบเล็กเอ่ยเรียกหาสามี นางรู้เพียงแต่ว่าตอนนี้นางอยากได้กำลังใจจากเขา ความกลัวที่กำลังกัดกินหัวใจมันช่างน่ากลัวนัก "เพคะ ๆ" จิงจิงผู้รู้ใจเจ้านายสาวรีบวิ่งออกไปจากห้องคลอดทันที นางไม่คิดอันใดให้มากความแล้ว แม้ว่าจะมีธรรมเนียมห้ามบุรุษเข้ามาในห้องคล
ตอนพิเศษ 1 เนื้อเรื่องที่เปลี่ยนแปลงไป วันเวลาหมุนผ่านไปอย่างรวดเร็ว เรื่องราวในแคว้นไป๋และแคว้นถังช่างทำให้ผู้คนประหลาดใจเป็นอย่างมาก ทุกผู้คนที่เคยดูหมิ่นดูแคลนชิงเหอว่าวาสนาดีเพราะองค์หญิงใหญ่ พลันต้องเปลี่ยนความคิดของตนเองไปในทันที ผู้ใดจะคิดว่าเขาจะมีภูมิหลังที่ไม่ธรรมดาเช่นนี้ เป็นถึงองค์ชายใหญ่แห่งแคว้นถัง และยังเป็นผู้นำทัพโค่นล้มทรราชสถาปนาฮ่องเต้พระองค์ใหม่แห่งแคว้นถังอีกด้วย นับแต่นั้นสายตาที่ใช้มองชิงเหอจึงเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง... ราชโองการสีทองอร่ามถูกประกาศหน้าจวนหนิงจิ้งป๋อ โดยเนื้อความในราชโองการคือการแต่งตั้งชิงเหอให้เป็นท่านอ๋องต่างแซ่ ฮ่องเต้ทรงมอบหัวเมืองทางทิศตะวันออกให้ 'หนิงจิ้งอ๋อง' ดูแล พร้อมกับทองคำ แพรพรรณ ม้าศึก และบ่าวรับใช้อีกจำนวนมาก ทำให้เวลานี้ไม่มีผู้ใดไม่รู้จัก หนิงจิ้งอ๋องผู้เป็นราชบุตรเขยคนโปรดของฮ่องเต้แห่งแคว้นไป๋ หลังจากแคว้นถังเริ่มกลับมาสงบสุขโดยการปกครองอันชอบธรรมของถังฮุ่ยหวง ทว่าแคว้นไป๋กลับอยู่ในช่วงที่ประสบคลื่นลมอย่างโหมกระหน่ำ ไป๋หลิวหยางพร้อมด้วยชิงเหอเข้าจับกุมองค์ชายรอง องค์ชายสาม และฮองเฮาผู้สมรู้ร่วมคิดในการก่อกบฏครั้งนี้ หล
หลังจากพูดคุยกับองค์รัชทายาทจนเข้าใจกันเป็นอย่างดีแล้ว ชิงเหอก็รีบควบม้าเร็วตรงกลับจวนของตนทันที ในที่สุดเขาก็จะได้พบหน้าไป๋ซินหยานเสียที หลังจากที่ต้องอดทนเพราะความคิดถึงมานานหลายเดือน“นายท่านกลับมาแล้ว”ทหารหน้าประตูจวนกู่ร้องอย่างยินดี เมื่อเห็นเงาร่างอันสูงสง่าในชุดเกราะสีดำบนหลังอาชาขาว ใบหน้าคมเข้มระบายยิ้มด้วยความดีใจเมื่อได้กลับสู่บ้านที่แท้จริงของตน บ้านที่มีภรรยาที่รักยิ่งเฝ้ารอคอยการกลับมาของเขา“ฮูหยินอยู่ที่ใด”ม้าสีขาวถูกส่งต่อให้กับบ่าวไพร่ที่ออกมารอต้อนรับ ใบหน้าคมกวาดสายตามองหาเงาร่างอันแสนคุ้นเคยของภรรยา“ตอนนี้ฮูหยินนั่งเล่นในศาลาขอรับ”“เข้าใจแล้ว”ชิงเหอรีบสาวเท้าไปยังศาลาไม้ในสวนอย่างว่องไว เพียงไม่นานเขาก็พบไป๋ซินหยานที่นั่งเล่นอยู่ในศาลาด้วยรอยยิ้มหวาน ดวงหน้างามมองเขาด้วยความยินดี ขณะที่ดวงตาคู่สวยเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความดีใจ นางค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนโดยมีจิงจิงเข้ามาช่วยประคองมิได้ห่าง“ฟูจวินของข้ากลับมาแล้ว”“ข้ากลับมาแล้วฟูเหริน”ชิงเหอยิ้มแก้มปริพร้อมกับตรงเข้าสวมกอดร่างนุ่มนิ่มของนาง ทว่ากอดที่เขาจะกอดนางให้แน่น ๆ เพื่อคลายความคิดถึงนั้น กลับถูกนางดันต
บทที่ 17ความโชคดีของกันและกันหลังจากสะสางบัญชีหนี้แค้นของตนแล้ว ชิงเหอก็ได้มอบหมายเรื่องที่เหลือให้ชุนโม่โฉวและถังฮุ่ยหวงจัดการต่อ ส่วนเขาเมื่อไม่มีสิ่งใดที่ติดค้างกับที่นี่จึงเดินทางกลับแคว้นไป๋ทันที นี่ก็ผ่านไปนานกว่าสามเดือนแล้วที่เขาต้องห่างจากไป๋ซินหยาน วันเวลาพวกนี้ช่างทรมานนักในความรู้สึกของชิงเหอ ทว่าก่อนที่เขาจะได้กลับจวนกลับถูกเรียกตัวให้ไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้เสียก่อน เพราะเขาต้องถวายฎีกาการศึกในครานี้“กระหม่อมหนิงจิ้งป๋อถวายพระพรฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”“ลุกขึ้นได้ การศึกครานี้เป็นอย่างไรบ้างเล่า”“ชาวเมืองแคว้นถังให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีพ่ะย่ะค่ะ แม้จะมีบางส่วนที่ต่อต้านอยู่บ้างแต่ก็เพราะพวกเขาคือคนที่เสียผลประโยชน์ ฉะนั้นจึงไม่มีปัญหาใดพ่ะย่ะค่ะ ส่วนเชื้อพระวงศ์ล้วนถูกตัดสินโทษลดลั่นกันไปตามความผิดที่ได้ก่อไว้ เวลานี้องค์ชายสี่ องค์หญิงเจ็ด และแม่ทัพชุนคือผู้จัดการเรื่องนี้พ่ะย่ะค่ะ รวมถึงท่านราชเลขาตู้ที่เพิ่งเดินทางไปถึงแคว้นถังเมื่อสามวันก่อน คาดว่าจะสามารถจัดการความเรียบร้อยในแคว้นถังในเร็ววันนี้พ่ะย่ะค่ะ”“ดีมาก แล้วฮ่องเต้แคว้นถังเล่า”“พระองค์ทรงชราภาพมากแล้ว คาดว่าคงอยู่ไม
บทที่ 4ฟูจวินขององค์หญิงใหญ่ผ่านไปครึ่งคืนในที่สุดก็ถึงเวลาที่ชิงเหอไม่อยากให้มาถึงมากที่สุด ฝีเท้าแต่ละก้าวพลันรู้สึกหนักอึ้งยิ่งนัก เขารู้สึกอึดอัดที่ต้องใช้ห้องนอนร่วมกับองค์หญิงใหญ่ที่แสนจะเอาแต่ใจผู้นั้น แม้ว่าจะแค่คืนนี้คืนเดียวก็เถอะ แต่หากเลือกได้เขาก็ไม่อยากจะแต่งงานกับนางหรือสตรีนางใดก็
เมื่อเสร็จสิ้นพิธีการอันสำคัญเจ้าบ่าวกับเจ้าสาวถึงจะนั่งรถม้าเพื่อกลับจวนหนิงจิ้งหนาน โดยตลอดทางจะมีการแห่ขบวนเจ้าสาวไปด้วย สินเดิมอันมากมายที่นางได้รับจากฮ่องเต้ถูกทหารแบกมาจนเป็นทางยาว ยาวเสียจนสตรีในเมืองหลวงต่างพากันอิจฉาริษยาไป๋หลิวหยางที่ต้องสูญเสียน้องสาวให้กับองครักษ์ข้างกาย อดจะรู้สึกเสีย
บทที่ 3ราชโองการสมรสหลังจากฮ่องเต้รับฟังเรื่องราวทั้งหมดจากองค์รัชทายาท พระองค์ถึงกับกุมขมับกับการเลือกของธิดาคนโปรด แต่กระนั้นในเมื่อนางเลือกสามีแล้ว พระองค์เองก็ไม่อยากจะขัดใจนางอีก ขอเพียงให้นางอยู่ห่างจากเจ้าโหวน้อยนั่นดีที่สุด อีกอย่างเป็นชิงเหอผู้นี้ก็ดีกว่าที่คิด หากเสี่ยวถงอยากจะหย่าขาดกั
อืม... บุรุษผู้นี้ใบหน้าคมคายยิ่งนัก คิ้วกระบี่พาดเฉียงเหนือนัยน์ตาสีดำสนิท จมูกโด่งเป็นสันชัดเจน รับกับริมฝีปากหยักอวบอิ่มสีระเรื่อ สันกรามก็ชัดเจนมองแล้วพาลให้ใจสั่นขึ้นมาเสียดื้อ ๆ ร่างกายก็สูงใหญ่กำยำเป็นสง่าเกินกว่าจะบอกว่าเป็นเพียงสามัญชน หากบอกว่าเขาคือคุณชายสูงศักดิ์ที่ปลอมตัวมานางก็เชื่อ ก







