บทที่ 7 สวมร่าง

 "สวัสดีค่ะ สแกนยอดค่าใช้จ่ายตรงนี้แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าได้เลยค่ะ"

หญิงวัยกลางคนที่คาดว่าเป็นพยาบาลเร่งเร้าให้หญิงสาวจ่ายเงินก่อนจะยื่นชุดยัดมือใส่ให้เธอ เมื่อเห็นว่า หญิงสาวสแกนจ่ายยอดเงินเรียบร้อยแล้วเธอก็ดันให้เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ในห้องน้ำที่อยู่ข้าง ๆ

ประกายดาวที่ตามเอมีเลียเข้ามาด้านในจึงรู้ว่าที่นี่เป็นคลินิกทำแท้งเถื่อน เธอรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก ในตอนที่มัวตื่นตระหนกก็เป็นตอนจังหวะเดียวกับที่เอมีเลียเปลี่ยนชุดเรียบร้อยแล้ว ประกายดาวเห็นแผ่นหลังของเอมีเลียหายเข้าไปยังห้อง ๆ นึงเธอรีบลอยตามเข้ามาทันที

ภายในห้องที่คับแคบเย็นเฉียบมีเพียงเตียงที่ตั้งอยู่ตรงกลาง พร้อมกับอุปกรณ์...ที่วางไว้ด้านข้างและตอนนั้นเอมีเลียก็ขึ้นไปนอนบนเตียงที่มีขาหยั่งรองรับพร้อมกับอ้าขาออกกว้าง และนั่นเองทำให้ประกายดาวรู้ได้ทันทีว่าเอมีเลียกำลังทำอะไร

ประกายดาวมองนางร้ายคู่อริด้วยความตื่นตะลึง ตกใจจนแทบสิ้นสติ หลังจากที่เห็นพยาบาลชุดเขียวคนนั้นมัดมือและเท้าของเอมีเลียตรึงไว้กับเก้าอี้จนแน่น ประกายดาวก็พยายามตะโกนห้าม

"ไม่นะเธอจะทำบ้าอะไรเนี่ย อย่าทำนะ" เสียงร้องที่เต็มไปด้วยความตื่นตะลึงพยายามเตือนสติคนที่นอนหลับตาอยู่บนเตียง ประกายดาวพยายามตะโกนออกสุดเสียง ถึงแม้จะเป็นคู่อริกันแต่เรื่องนี้เอมีเลียทำไม่ถูก 

'เธอกำลังทำร้ายผู้บริสุทธิ์เธอกำลังจะฆ่าคนนะเอมีเลีย...เอมีเลีย!!' ประกายดาวเข้าไปตะโกนใส่หูของคนที่นอนหลับอยู่ แต่ทุกอย่างมันไม่เป็นผล เธอเป็นเพียงวิญญาณที่แม้จะให้ตะโกนจนไส้ทะลักตายอีกรอบก็ไม่มีทางที่คนในนี้จะได้ยิน 

ประกายดาวมองเอมีเลียด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ เธอ ไม่รู้หรอกว่าเอมีเลียนั้นคบกับใครอยู่ถึงขั้นพลาดพลั้งจนตั้งครรภ์ จึงตัดสินใจเอาเด็กออก แต่เธอไม่อยากให้มันเกิดเรื่องแบบนี้เลยทำไมนะทำไมเธอต้องเข้ามาอยู่ในเหตุการณ์บ้า ๆ แบบนี้ด้วย

บนโลกกว้างใหญ่ไพศาลแต่ดันมาเจอกันได้เนี่ยนะ

"เธอมันบ้าไปแล้ว ทำไมถึงเป็นคนใจร้ายขนาดนี้เธอมันไร้มนุษยธรรม ไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ" ประกายดาวยังด่าทอ คนตรงหน้าไม่หยุด ก่อนที่จะเห็นหญิงวัยกลางคนคนนั้นนำอุปกรณ์ชนิดหนึ่งขึ้นมาเพื่อจะเตรียมสอดเข้าไปยังช่องทาง และ นั่นทำเอาเธอยิ่งตื่นตระหนกเธอ เผลอกรีดร้องออกมาสุดเสียง ก่อนจะหันหน้าไปมองเอมีเลียซึ่งในตอนนั้นเธอก็เห็นน้ำตาของเอมีเลียไหลออกมา

"เอมีเลีย จริง ๆ แล้วเธอไม่อยากเอาเด็กออกใช่มั้ย เธอต้องออกไปจากที่นี่นะ อย่าทำเลยนะเอมีเลีย" ประกายดาวพยายามภาวนาขอร้องอ้อนวอน เมื่อเห็นหญิงสาวยังนอนหลับตาปี๋ปล่อยให้น้ำตาไหล และในตอนนั้นเองเธอก็เห็นผู้หญิงคนนั้นกำลังหยิบอุปกรณ์ สอดเข้าไปตรงหว่างขาเธอด้วยความ ตกใจเธอรีบพุ่งเข้าไปหาแต่ก็วืดเพราะเธอเป็นเพียงแค่วิญญาณ แต่ทันทีที่อุปกรณ์ชิ้นนั้นแตะลงบนจุดสำคัญของเอมีเลียเธอก็สะดุ้งเฮือกดวงตาของเธอเบิกโพลง 

"ไม่!! ไม่นะ จะไม่ทำแล้ว ไม่ทำแล้ว!" เอมีเลียกรีดร้องตะโกนบอกแต่ผู้หญิงคนนั้นกลับไม่หยุด หนำซ้ำเธอยังพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบที่ทำเอาให้ ประกายดาวขนลุก

“ไม่เป็นไรแป๊บเดียวก็เสร็จ แล้วคุณจะได้กลับไปใช้ชีวิตอย่างที่คุณต้องการ”

พูดจบผู้หญิงคนนั้นก็สวมครอบอุปกรณ์สำหรับทำให้สลบเอมีเลียที่ไม่สามารถขัดขืนอะไรได้เพราะถูกล็อกทั้งมือและเท้าทำให้เธอโดนรมยาสลบจนแน่นิ่งไป

"ไม่นะ...เอมีเลีย" ประกายดาวมองเอมีเลียที่ค่อย ๆ หลับตาพร้อมกับร่างที่แน่นิ่งเธอก็ ตกใจเพราะคิดว่าสายเกินไป ในขณะนั้นเองจู่ ๆ ร่างของเธอก็เหมือนถูกกระชากอย่างแรง

"อ๊ะ กรี๊ดดด!!" 

'ไม่นะ! ยมทูตมาเอาเธอไปแล้วใช่มั้ย'

จากนั้นรู้ตัวอีกทีเธอก็ตื่นในโรงพยาบาลและอยู่ในร่างของเอมีเลีย

เธออยู่ที่บ้านที่เป็นเรือนหอมาแล้วสองวัน สองวันที่เธออยู่คนเดียวไม่เห็นคีรินอีกเลย อันที่จริงความทรงจำของร่างเดิมคีรินก็ไม่เคยอยู่บ้านนี้อยู่แล้ว 

หลังจากที่สวมร่างของเอมีเลีย มาหลายวันแล้ว ทำให้ตอนนี้สติสัมปชัญญะของเธอเข้าที่เข้าทาง และรู้ว่าแท้จริงแล้ว เอมีเลียนั้นไม่ใช่นางร้ายเพียงแค่ในจอเพราะนอกจอเธอนั้นร้ายยิ่งกว่า

ถ้าถามว่ามันเกิดจากอะไรก็คงไม่พ้นครอบครัวเรื่องราวของเอมีเลียแท้จริงแล้วน่าสงสารนัก

เอมีเลียเกิดมาในครอบครัวที่ถือว่าย่ำแย่ที่สุด ไม่ใช่เรื่องของเงินทองแต่เป็นเรื่องของการเลี้ยงดู เธอเป็นลูกสาวที่พ่อแม่ไม่ต้องการ ต่างคนต่างมีครอบครัวใหม่เธอถูกผลักไสจากพ่อแม่แท้ ๆ ทั้งสองคนผลักภาระให้กันและกัน ไม่มีใครเต็มใจที่จะเลี้ยงดูเธอ

ในที่สุดเธอก็ถูกส่งไปอยู่กับปู่ที่ต่างประเทศถูกเลี้ยงดูด้วยความตามใจเพราะเขาอยากชดเชยให้กับชีวิตของเด็กตัวน้อยที่ถูกผลักไส ทำให้เอมีเลียกลายเป็นคนเอาแต่ใจไม่ว่าอะไรเธอก็ต้องได้ รวมถึงเรื่องผู้ชายด้วย

เมื่อในคืนค่ำนึง เธอต้องไปออกงานกับคุณปู่และในวันนั้นเองเธอได้พบกับเขา ทันทีที่ได้สบตาคมคู่คม ก็ทำเอาเอมีเลียถอนตัวไม่ขึ้น ถือว่าเป็นรักแรกพบเลยทีเดียว แต่เสียดายที่ไม่ได้มีการพูดคุยอะไรมากแต่เธอรู้ว่าเขาเป็นหลานชายของเพื่อนรักคุณปู่ทันทีที่รู้แบบนั้นเธอก็บินกลับมาประเทศไทยและนั่นคือจุดเริ่มต้น

เอมีเลียตัดสินใจจะเป็นนักแสดงเธออาศัยเส้นสายของคนเป็นปู่ โลดแล่นอยู่ในวงการบันเทิง แย่งงานจากนักแสดงคนอื่น แต่การแสดงของเธอนั้นก็เก่งไม่แพ้ใคร ถือเป็นคนที่มีพรสวรรค์ในระดับหนึ่งแต่เพราะเธอเป็นคนที่เอาแต่ใจอยากได้บทไหนก็ต้องการบทนั้นไม่อยากได้ก็ไม่เล่นแน่นอนว่าทุกคนเอือมระอาแต่ก็ไม่มีใครปฏิเสธ หลานสาวผู้มีอิทธิพล

ชื่อเสียงความร้ายกาจของเธอนับเป็นที่ประจักษ์ ทั้งด้อยค่าคนที่ ต่ำต้อยกว่า ไม่ให้เกียรติคนอื่นมีความอิจฉาริษยา เมื่อเอมีเลียเข้ามาอยู่ในวงการได้สักระยะหนึ่งชื่อเสียงของเธอก็ยิ่งเป็นที่รู้จักมากขึ้น มีทั้งคนรักและคนเกลียดซึ่งมันเป็นปกติเอมีเลียก็ไม่ได้สนใจมากมายนัก

มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่อยู่ในความสนใจของเอมีเลีย ผู้หญิงคนนั้นก็คือประกายดาว นางเอกดาวรุ่งพุ่งแรง ไม่ว่าประกายดาวจะรับ ละครเรื่องไหนเอมีเลียก็จะเอาตัวเองเข้ามาอยู่ในเรื่องนั้นด้วย

แน่นอนว่าทั้งสองคนความสวยนั้นสูสีกินกันไม่ลงคนหนึ่งสวยน่ารักบุคลิกเหมาะกับนิสัยนางเอกซึ่งก็คือประกายดาว

คนหนึ่งสวยเปรี้ยวโฉบเฉี่ยวเหมาะสมกับตำแหน่งนางร้ายแห่งปี ไม่ว่าทั้งสองคนจะเจอกันที่ไหนก็จะ มีปัญหากันอยู่ตลอด แม้ว่าประกายดาวจะคอยหลบเลี่ยงเพราะเกรงว่า หากปะทะกันตรง ๆ มันจะทำให้เธอหมดความอดทนและเสีย ภาพพจน์ทั้งที่เคยเจอกันครั้งแรกแต่ความเกลียดชังก็ชัดเจน เอมีเลียประกาศถึงความเกลียดประกายดาวแบบสุด ๆ ซึ่งเป็นเรื่องที่ประกายดาวนั้นยังคิดไม่ตกว่าเหตุใดคนที่พึ่งเคยพบกันถึงได้มีความเกลียดชังกันถึงขนาดนี้

ณ ตอนนี้เธอยังไม่รู้เลยว่าเคยไปเหยียบหางเอมีเลียตอนไหนถึงถูกกัดไม่ปล่อยแต่ก็ช่างเหอะในเมื่อตอนนี้เธอไม่อยู่แล้วนี่นาคิดไปก็ปวดหัวตอนนี้เธอควรจะอยู่กับปัจจุบัน คอยรับมือกับสามีประสาทของเจ้าของร่างเดิมดีกว่า

ประกายดาวคิดอย่างปลง ๆ หลังจากสิงสถิตเงียบ ๆ อยู่ในห้องตัวเองนานถึงสองวันตอนนี้เธอก็คิดจะออกมาเดินสำรวจบ้าน 

ในตอนที่เธอก้าวพ้นบันไดขั้นสุดท้ายเธอก็เห็นหญิงสาวที่เป็นแม่บ้านพากันหนีหน้า ไม่ว่าเธอจะไปทางไหน พวกเจ้าหล่อนก็หลบหายไปอีกทางไม่มีใครมาเผชิญหน้ากับเธอตรง ๆ และเธอรู้ดีว่าทำไม คนพวกนั้นมองเธอด้วยสายตาหวาดกลัวแน่นอนว่าเธอเข้าใจเพราะความทรงจำของเจ้าของร่างมันชัดเจนจะยิ่งกว่าอะไร ไม่ว่าคนใช้ทำอะไรไม่ถูกใจก็จะโดนต่อว่าถึงขนาดลงไม้ลงมือกันเลยทีเดียว ช่างสงสารจริง ๆ 

แต่ทำไมฉันถึงเข้ามาในร่างนางร้ายคนนี้ด้วยนะ เกิดไปเป็นเด็กเสียดีกว่า ประกายดาวก่นด่าสวรรค์อยู่ในใจ จนป่านนี้เธอยังไม่รู้ถึงสาเหตุเลยว่าทำไมถึงเข้ามาอยู่ในร่างนี้ได้ แต่ก็ช่างเถอะในเมื่อเธอมีโอกาสได้ใช้ชีวิตอีกครั้งเธอก็จะไม่ยอมให้เสียโอกาส

ถึงแม้จะรู้ว่าสามีเจ้าของร่างเดิมไม่ได้รักเอาเถอะ ถึงเวลาก็จะได้อย่าให้มันจบ ๆ ไปต่างคนต่างอยู่ดีที่สุด เด็กคนเดียวเลี้ยงเองก็ได้ปู่ของเธอก็รวย

เธอเองก็เหนื่อยเหลือเกินในเมื่อมีชีวิตไปก็จะไปอยู่แบบสวยสับเลิศ ๆ เฉิด ๆ บ้าง