บทที่ 6 วิญญาณสาว

 ไม่แก่อย่างเดียวปากหมาด้วย!

อันที่จริงไม่ได้เป็นอย่างที่ประกายดาวคิดแม้แต่น้อยเป็นเพราะว่าคีรินนั้นโมโหจนแทบอยากจะฆ่าเธอได้เขาพยายามระงับอารมณ์สุดขีดไม่ให้เข้าไปบีบคอหญิงสาวที่มองเขาด้วยสีหน้าไร้เดียงสา

สายตาราวกับมองคนแปลกหน้า แต่ว่าทำไมสายตาไร้เดียงสาแบบนั้นเหมือนเขาเคยเห็นจากผู้หญิงอีกคนกันนะ...ประกายดาว

ไม่สิ! ไม่มีทาง ผู้หญิงคนนี้จิตใจเธอโหดเหี้ยมจะยิ่งกว่าอะไร จะไปเหมือนกับเธอคนนั้นได้ยังไง ความคิดอันน่าตกใจนี้ทำให้คีรินด่าทอตัวเองในใจ

'ไอ้คินแกเป็นบ้าไปแล้วหรือไง? ที่เอาคนใจร้ายแบบนี้ไปเปรียบเทียบกับนางฟ้าที่ตอนนี้ไปใช้ชีวิตอยู่บนสวรรค์แล้ว'

คีรินคิดพร้อมกับด่าตัวเองในใจที่เผลอมองภาพของ เอมีเลียซ้อนทับกับคนที่เขาแอบรักมาตลอด

หลังจากที่เจ้าของบ้านออกไปแล้วคนที่คลุมโปงอยู่ก็โผล่ศีรษะออกมาช้า ๆ

"เฮ้อ... นึกว่าจะไม่รอดซะแล้วดาวเอ๋ยยย" หญิงสาวที่อยู่คนเดียวในห้องพ่นลมหายใจออกมาพรืดใหญ่

เธอพึมพำออกมาก่อนจะนึกไปถึงตอนที่เธอเป็นวิญญาณ และคิดแค้นคนที่เป็นคนรักผู้ชายเลวคนนั้นกับเพื่อนสนิทของเธอทุกอย่างมันเป็นวางแผนกันมาตั้งแต่เริ่ม 

ความจริงแล้วพวกเขาทั้งสองคนเป็นคนรักกันต่างหากและเป็น 'ฟ้าใส' เพื่อนสนิทของเธอที่คิดแผนนี้ขึ้นมา ฟ้าใสเป็นคนวางแผนให้กวินที่เป็นคนรักของเธอ เข้ามา ทำความรู้จักกับประกายดาว เพื่อต้องการให้ประกายดาว ช่วยดันให้เขาเข้าสู่วงการบันเทิง 

ณ ตอนนั้นประกายดาวเองก็ไม่มีใครเธอเลยตกลงปลงใจคบกับกวิน แต่ทุกอย่างก็ยังคงเป็นความลับด้วยอาชีพนักแสดงซึ่งไม่เปิดเผยอะไรได้มากนักและกวินเองก็ยังขอร้อง ซึ่งประกายดาวเองก็เข้าใจดีเพราะหากกวินเปิดเผยว่าคบกับประกายดาว เรื่องราวอาจจะไม่เป็นไปตามที่คิด เพราะคนอื่นอาจจะคิดว่ากวินดังมาด้วยการผลักดันของประกายดาวซึ่งมันก็เป็นเรื่องจริง เพราะประกายดาวเป็นคนที่อยู่เบื้องหลังของกวินไม่ว่าจะเป็นแนะนำให้ผู้กำกับหรือผู้จัดละครรู้จักและยังส่งเสริมให้เขาไปเรียนการแสดงโดยที่เธอเป็นคนออกค่าใช้จ่ายทุกอย่าง 

สุดท้ายแล้วเขาก็สามารถโลดแล่นในวงการบันเทิงเป็น พระเอกแถวหน้าได้ แต่เพราะงานประกาศผลรางวัลในค่ำคืนนั้นเองทำให้เธอรู้เช่นเห็นชาติผู้ชายคนนี้กับเพื่อนสนิทของเธอ

แถมเธอยังถูกพวกมันฆ่าตายโดยไม่มีความสำนึก หลังจากประกายดาวเสียชีวิต เธอก็ถูกกวินอุ้มเข้าไปในห้องของตัวเองและจัดฉากว่าเธอกินยาเกินขนาด ยังมีกระปุกยาที่เป็นหลักฐานพร้อมกับยาอีกหลายเม็ดที่ตกอยู่ข้าง ๆ เธอ

เช้าวันต่อมาคนที่พบศพของเธอก็คือผู้จัดการสาว หลังจากผลการชันสูตรศพพวกเขาสรุปว่าเธอกินยาเกินขนาดทำให้เสียชีวิตในเวลาต่อมา

ใครจะรู้ดีเท่ากับประกายดาวเพราะหลังจากที่เธอเสียชีวิตลงวิญญาณของเธอยังวนเวียนอยู่ที่นั่นและรู้เรื่องราวทุกอย่างรู้แม้กระทั่งพวกมันวางแผนกันเป็นขั้นตอน เธอได้แต่เคียดแค้นและเจ็บปวดกับความเชื่อใจและไว้ใจไม่คิดว่าเพื่อนสนิทที่มีเพียงคนเดียวจะหักหลังเธอได้ลงคอ

สุดท้ายชีวิตที่กำลังรุ่งโรจน์ในฐานะนักแสดงแถวหน้าก็ดับลง ผู้คนต่างก็ไว้อาลัยให้กับนางเอกสาวสวยดาวรุ่งพุ่งแรงที่เสียชีวิตอย่างน่าเสียดายในวัยยี่สิบห้าปีเท่านั้นพวกเขาจัดงานศพของเธออย่างสมฐานะ แฟนคลับพากันไว้อาลัยให้เธอทั้งประเทศ และนี่ทำเอาวิญญาณของเธอรู้สึกอิ่มเอมในใจเพิ่งรู้ว่ามีคนรักเธอมากมายขนาดนี้

เนื่องจากประกายดาวเป็นคนจิตใจดีชอบช่วยเหลือคนรวมถึงมีการจัดตั้งมูลนิธิ เด็กกำพร้าแต่ตอนนี้ทุกอย่างกลายเป็นความเงียบเหงา ที่นั่นมีเพียงป้ายเชิดชูและกรอบรูปเธอเท่านั้น

ไม่เพียงเท่านั้นหลังจากเธอตายไปแล้วเงินทุกบาททุกสตางค์ตกเป็นฟ้าใสกับกวินทันทีเพราะเธอเป็นคนไม่มีครอบครัวโตมาจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า แต่โชคดีที่มีแมวมองทำให้เธอมีโอกาสเข้ามาอีกในวงการบันเทิง

ทรัพย์สินทุกอย่างจึงตกอยู่ที่พวกมันนั่นคือสิ่งที่ทำให้เธอมีความเคียดแค้นที่ติดอยู่ในใจเพราะเธอทำงานเหนื่อยสายตัวแทบขาด สุดท้ายแล้วไม่ได้ใช้สักบาทและเพียงระยะเวลาสามเดือนกวินและฟ้าใสก็จดทะเบียนสมรสกัน

วิญญาณของประกายดาวยังคงเฝ้ามองกวินกับฟ้าใสใช้ชีวิตอยู่บนกองเงินกองทองของเธอ ทั้งเงินประกันชีวิต เงินสด คอนโด รถ และที่ดินที่เธอเคยซื้อเอาเก็บไว้ พวกมันเอาไปจนหมดแถมยังไม่มีความรู้สึกผิด ช่างเป็นคู่ที่เหมาะสมกันซะจริง

ด้วยความเจ็บแค้นที่ฝังลึกทำให้ประกายดาวกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนได้แต่ตามติดชีวิตของสองผัวเมีย ทั้งที่รู้ว่ามันเจ็บแต่เธอไม่รู้ว่าจะไปไหนชีวิตยังยึดติดกับสถานที่เดิม ๆ ถึงแม้จะเสียใจและรู้สึกคับแค้นใจขนาดไหนแต่สุดท้ายเธอก็ทำอะไรไม่ได้ ไม่ต้องโทษใครต้องโทษเธอที่ไว้ใจคนง่ายเกินไป

ยิ่งเธอเฝ้ามองพวกเขามีความสุขเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งดำดิ่งเข้าสู่ความทุกข์ พวกมันไม่แม้แต่ จะทำบุญขออุทิศส่วนบุญส่วนกุศลให้เธอด้วยซ้ำเธอจึงได้แต่ร่องรอยเป็นผีไม่มีศาล

แต่มันมีบางอย่างแปลก ๆ กับเธอคือทุกวันพระ เธอจะรู้สึกสดชื่น รูปร่างโปร่งแสงของเธอเหมือนได้พลังงานบางอย่างเหมือนมีใครบางคนได้ทำบุญกรวดน้ำมาให้เธอและเธอได้รับทุก ๆ วันพระ สิ่งนั้นทำให้วิญญาณของเธอรอคอยให้ถึงวันนั้นเร็ว ๆ มันเป็นความสุขและอิ่มเอมใจไม่ทำให้เธอเป็นวิญญาณที่หิวโหย

ไม่รู้เมื่อไหร่ที่เธอเอาแต่รอคอยให้ถึงวันนั้นรอฟังเสียงสวดมนต์เสียงแผ่เมตตา เสียงทุ้มดังฟังชัดก้องท่ามกลางความเงียบ มันเป็นเสียงที่คุ้นหูแต่เธอก็จำไม่ได้ว่าเคยได้ยินมาจากที่ไหน แต่ในใจก็ขอบคุณคนคนนั้นเสมอมา

ท่ามกลางวันเวลาที่หมุนเปลี่ยน จากเช้าเป็นค่ำคืน จากค่ำคืนล่วงเข้าสู่เช้าวันใหม่เป็นอย่างนี้มาเรื่อย ๆ จนเธอแทบไม่รู้วันรู้คืน ตอนนี้วิญญาณเธอล่องลอยมาไกล ไม่ได้อยู่รับรู้เรื่องราวในอดีตอีกต่อไปราวกับได้ปล่อยวางไปมากแล้ว ต้องขอบคุณคนที่ช่วยแผ่เมตตาอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลให้เธอ ทำให้เธอเลิกยึดติดกับพวกเขาทั้งสองคน

ในคืนหนึ่งท่ามกลางดวงจันทร์วันเพ็ญที่ส่องสว่าง ท้องฟ้าภายใต้แสงจันทร์นวลสดใสบริสุทธิ์ วิญญาณของประกายดาวยังคงเร่ร่อนล่องลอยเคว้งคว้าง ตอนนี้เธอเริ่มจะคุ้นชินกับการใช้ชีวิตเป็นผีแบบนี้แล้ว เธอรู้สึกเหมือนมีชีวิตที่อิสระ

คืนนั้นเธอยังออกมาปรากฏตัวท่ามกลางความมืดมิดแต่ไม่ใช่ว่าจะไปหลอกใคร

วิญญาณสาวนอนเอกเขนกกับทางเท้า มองแสงไฟจากรถที่นาน ๆ จะแว๊บผ่านมาเพราะที่ตรงนี้เป็นซอยเปลี่ยว เธอนอนกระดิกเท้าฮัมเพลงที่เธอชื่นชอบและร้องจนติดปากไม่ว่าจะเป็นการแสดงที่ไหนเธอก็เอาเพลงนี้ไปร้องที่นั่น และถือว่าเป็นเพลงประจำตัวเธอไปซะแล้ว  

แต่แล้ว...ก็เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด 

ในตอนที่เธอกำลังนอนหลับตาร้องเพลงอยู่นั้นแสงไฟสูงที่ส่งเข้ามาแยงตาทำให้เธอเปิดเปลือกตาขึ้นมามองก็เห็นรถคันนึงที่พุ่งเข้ามาจนเธอเผลอกรีดร้องอย่างลืมตัว

ตกใจหมด!  ลืมไปว่าเธอตายไปแล้ว...

หลังจากที่รถสปอร์ตคันหรูจอดสนิทเธอพยายามเพ่งมองคนที่เปิดประตูรถออกมา ร่างระหงของใครบางคนที่คุ้นตาถูกปกปิดด้วยผ้าปิดปากแถมยังสวมเสื้อคลุมมิดชิดใส่แว่นตาดำปิดเสียแทบจะจำไม่ได้ แต่เว้นเธอไว้คนหนึ่ง เพราะเธอจำได้ดีว่าคนที่มีลักษณะแบบนี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากไม้เบื่อไม้เมาของเธอเอง 'เอมีเลีย' นางร้ายคู่อริที่ชอบจิกกัดกะแนะกระแหน่เธอทุกครั้งไม่ว่าเจอกันกี่ครั้งเธอก็โดนเอมีเลียเข้ามาหาเรื่องทุกครั้ง ถ้าถามว่าสาเหตุเกิดจากอะไร เธอก็ไม่รู้เหมือนกัน

ว่าแต่นางร้ายเบอร์หนึ่งของประเทศมาทำอะไรที่นี่ วิญญาณสาวมองไปรอบ ๆ ตัวตึกคูหาสามชั้นที่ตั้งอยู่ในซอยลึกไม่ควรใช่ที่ที่เอมีเลียจะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่

ประกายดาวเพิ่งจะสังเกตสถานที่ที่เธออยู่ มันดูน่ากลัวเสียเหลือเกินว่าแต่คนอย่างเอมีเลียมาทำอะไรที่นี่กันแน่

 วิญญาณสาวลอยมารอบตัวของนางร้ายเบอร์หนึ่งเธอคิ้วขมวดมองคู่อริสาวด้วยความสนใจใคร่รู้ รู้ตัวอีกทีเธอก็ตามเข้ามายังด้านใน

 โชคดีที่ไม่มีเจ้าที่เจ้าทางมาคอยกันไว้ดูเหมือนว่าเจ้าของที่นี่จะปล่อยปละละเลยหรือไม่ก็ไม่สนใจเรื่องแบบนี้เสียเท่าไหร่ วิญญาณสาวเลยเดินตามนางร้ายคู่อริเข้าไปได้ง่าย

เมื่อเข้ามาถึงผู้หญิงวัยกลางคนที่อยู่ในชุดสีเขียวคล้ายกับพยาบาลก็พูดขึ้น

"สวัสดีค่ะ สแกนยอดค่าใช้จ่ายตรงนี้แล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าได้เลยค่ะ"