บทที่ 9 คุณผู้หญิงเปลี่ยนไป

 "อีแวว นั่นใช่คุณเอมี่จริง ๆ เหรอวะ!" ลุงมั่นสามีป้าแววพูดขึ้นหลังจากที่มองภรรยาเจ้าของบ้านเดินขึ้นไปบนห้อง

"เออ ก็จริงสิวะ" ป้าแววพูดออกไปพร้อมกับยกมือขึ้นลูบแขนไปด้วย ที่ตามั่นถามนั้นก็ไม่ใช่ว่าเพราะอะไร ก็มันคงตกใจน่ะสิ เมื่อเห็นผู้หญิงคนนั้นเข้ามาทักเธอก่อน อย่าว่าแต่ผัวเธอตกใจเลยเธอเองก็ตกใจเหมือนกันปกติมีแต่สะบัดหน้าหนีเชิด ๆ เริ๊ด ๆ ใส่ มีที่ไหนที่จะมาพูดทักทายกันแบบนี้ จะไม่ให้คิดว่าผีเข้าได้ยังไง แล้วดูชุดที่ใส่ก็ไม่เหมือนเดิมเลยสักนิด ปกติเห็นใส่ชุดสวย ๆ ทำราวกับจะออกไปข้างนอกทั้งที่อยู่ในบ้านแท้ ๆ 

"สงสัยจะความจำเสื่อมจริงอย่างที่คุณเมธบอกเอาไว้นี่นั่นแหละแต่ทำอะไรก็ระวัง ๆ ก็แล้วกันไป ๆ พวกเอ็งก็ตามป้าเองไปจะได้รู้ว่าห้องหับอยู่ตรงไหนแล้วก็อย่าเพิ่งเดินจนล่ะ" ตามั่นพูดกับเมียและหันไปพูดกับหลานสาวกับหลานชายที่ต้องเอามาอยู่ด้วยกันที่นี่ด้วย

เด็กหนุ่มอายุสิบเก้ากับเด็กสาวอายุหกปีเป็นพี่น้องกันทั้งสองคนต้องกลายเป็นเด็กกำพร้าเพราะพ่อกับแม่ดันเกิดอุบัติเหตุทำให้เสียชีวิตไปพร้อมกันตามั่นที่เป็นพี่ชายหรือลุงแท้ ๆ ของทั้งสองคนเห็นเด็กตาดำ ๆ ที่เพิ่งสูญเสียก็สงสารเลยขออนุญาตเจ้านายพาเด็กทั้งสองมาอยู่ด้วยกันที่นี่ด้วย

ซึ่งคุณคีรินก็ใจดีอนุญาต แต่พวกเขาก็ยังกลัวเมียของเจ้านายอยู่เลยไม่อยากให้เด็กทั้งสองคนมาเดินเพ่นพ่าน

"ครับลุง/จ้ะลุง"

"ไป ๆ ตามป้ามา" แววบอกหลานทั้งสองคนของสามีก่อนจะเดินจูงมือหลานสาวที่ยังยืนกอดกระเป๋าแน่นท่าทางกล้า ๆ กลัว ๆ ดวงตายังแดงก่ำเพราะร้องไห้ติดต่อกันมาหลายวันจากความสูญเสียที่ไม่คาดคิดให้เดินตามมา ในใจก็เวทนาเด็กมัน

ผ่านมาแล้วหนึ่งอาทิตย์ที่แววและตามั่นได้แต่มองเมียเจ้าของบ้านด้วยสายตาประหลาดใจ ทั้งเรื่องที่เธอทำอาหารกินเองและยังเรื่องที่เธอมักจะทักทายแววและลุงมั่นก่อน บางครั้งยังมีถามไถ่เรื่องเด็กผู้หญิงกับเด็กผู้ชายที่เป็นหลานของเธอทั้งสองคน

และด้วยเพราะความดูแลเอาใจใส่ของผู้หญิงคนนี้เมื่อรู้ว่าเด็กทั้งสองคนเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีที่ไปต้องมาอาศัยใบบุญลุงกับป้าที่นี่ทำให้ประกายดาวที่รับรู้เรื่องราวเกิดความเวทนาและยื่นเงินให้ป้าแววไปสองหมื่น

แววถึงกลับตาโต มือสั่นในขณะที่ฝ่ามือของเธอถูกเงินปึกหนายัดใส่มือ

"คุณ...จะดีหรือคะ" ป้าแววมองเงินในมือพร้อมกับมองใบหน้าผู้หญิงที่เคยร้ายกาจถึงขนาดจิกหัวใช้เธอไม่เว้นวัน แต่ตอนนี้เหมือนผู้หญิงคนนั้นเหมือนตายไปแล้วและถูกแทนที่จากใครอีกคนที่เธอไม่คุ้นเลยความเอาใจใส่ขนาดนี้เพิ่งเคยได้รับเป็นครั้งแรกจากเธอคนนี้ ทำให้แววทั้งตื่นตระหนก ทั้งคิดไม่ตกก็จะรับเงินก้อนนี้ดีหรือเปล่า?

"รับไปเถอะค่ะป้าแววไม่เห็นต้องคิดมากเลย ถ้ามีอะไรขาดเหลือก็มาบอกเอมี่ได้" พูดจบหญิงสาวก็เดินหันหลังออกไปทิ้งให้แววกับตามั่นมองหน้ากันตาปริบ ๆ แต่ก็รู้สึกขอบคุณเธอคนนั้นที่ใส่ใจในรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ทำให้ในใจของชายหญิงคู่นั้นรู้สึกดีกว่าแต่ก่อนมากและมองคุณผู้หญิงเปลี่ยนไป

ในครัว

"แหม...ป้าแววได้เงินมาแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เชียวนะ" รำไพ ที่แอบเห็นในตอนที่เอมีเลียยื่นเงินให้ป้าแววก็พูดขึ้นเมื่อเห็นคนใช้เก่าแก่เดินเข้ามา

"มึงนี่มัน...เงียบปากไปเลยถ้าไม่รู้เรื่องอะไร"

"เหอะ...ฉันแค่พูดเรื่องจริงเท่านั้นเอง" รำไพเบะปาก 

"เรื่องที่พวกเอ็งแอบขโมยอาหารเลิกทำซะนะ"

"โถ่ป้าขโมยอะไรกันเล่าก็แค่ช่วยไม่ให้มันเสียของ ป้าก็เห็นไม่ใช่เหรอผู้หญิงคนนั้นไม่ค่อยชอบพวกฉันก็กลัวมันจะเสีย" รำไพยักไหล่อย่างไม่แคร์ก่อนจะเดินออกไปเรื่องอาหารนั่นเป็นเพราะผู้หญิงคนนั้นไม่กินเองพวกเธอนำมากินก็ถูกแล้วนี่

ที่จริงเรื่องอาหารการกินประกายดาวก็กินประกายดาวเองก็กินอะไรง่าย ๆ บางครั้งเธอ กินเพียงไข่เจียว หรือไม่ก็ไข่ดาวแค่โปะข้าวสวยร้อน ๆ เหยาะด้วยซอสแม็กกี้เธอก็กินได้อย่างเอร็ดอร่อย ทำให้วัตถุดิบที่พวกบรรดาสาวใช้ซื้อมาไม่ค่อยได้ถูกเอาไปใช้ พอนานวันเข้าสาวใช้เลยถือวิสาสะหยิบของพวกนั้นมาทำกินเองโดยไม่สนใจเมียเจ้าของบ้านเลยแม้แต่น้อยแถมยังเลือกของที่พวกเธอชอบกินมาไว้ด้วย

แต่หลังจากที่ป้าแววกลับมาพวกเธอก็มักจะโดนสกัดทำให้ต้องหลบ ๆ ซ่อน ๆ แววเองทั้ง ๆ ที่รู้และเห็นแต่ก็จนใจ จะพูด บางครั้งแววเลยปล่อยเลยตามเลยในเมื่อบอกห้ามไม่ฟังก็แล้วแต่อนาคต

"นี่ ๆ กรขุดตรงนี้ให้พี่หน่อยนะเอาเรียงเป็นแถวยาวเลย" เสียงหวานบอกหลานชายแม่บ้านที่กำลังขุดแปลงกุหลาบอย่างขะมักเขม้น

"ครับ" กรเด็กหนุ่มที่ป้ากับลุงพามาพามาอยู่ด้วยทำงานตามที่เจ้านายบอกอย่างกระตือรือร้นเพราะเขาเองก็รู้มาว่าเมียเจ้านายให้เงินมาใช้จ่ายในระหว่างที่ต้องเตรียมตัวเข้าเรียนที่ใหม่ 

กรเองก็เพิ่งจะมาอยู่ใหม่ ๆ เลยไม่รู้เรื่องราวอะไรของภรรยาเจ้าของบ้านนักแต่พอเห็นเธอให้ความเอ็นดูเขากับน้องสาว กรก็ทำงานให้อย่างเต็มใจและเหมือนว่าเมียเจ้าของบ้านจะชอบในการปลูกต้นไม้เป็นชีวิตจิตใจโดยเฉพาะกุหลาบ เด็กต่างจังหวัดอย่างกรที่อยู่กับไร่กับสวนมาทั้งชีวิตพอมาเห็นเมียเจ้านายใช้เสียมน้อย ๆ ขุดดินเขาก็รีบวิ่งมาช่วยโดยไม่ต้องบอกเพราะป้าแววบอกว่าเมียคุณผู้ชายเธอท้องอยู่และตอนนี้ไม่ว่าภรรยาเจ้าของบ้านจะหยิบจับอะไรทั้งกรและแก้มใสที่เห็นก็จะรีบมาช่วยทันที 

"ขอบใจจ้ะเดี๋ยวถ้าขุดเสร็จกรก็ไปทำอย่างอื่นได้เลยนะ เดี๋ยวที่เหลือพี่จัดการเอง" ประกายดาวบอกกับเด็กหนุ่มหน้าใส ดูแววว่าเด็กคนนี้เติบโตไปคงจะหล่อใช่เล่นคนที่อยู่ในวงการบันเทิงมานานมองเด็กหนุ่มยิ้ม ๆ 

กรที่หันมาเห็นเมียเจ้านายยิ้มให้ถึงกับตาพร่าหูแดงเลยทีเดียวเพราะใครจะคิดว่าจะมาได้พูดคุยใกล้ชิดกับคนที่เป็นดารา ยิ่งเห็นความใจดีก็ยิ่งทำให้กรหนุ่มวัยรุ่นหน้าใสแอบเขิน

ทางด้านของคีริน หลังจากที่มัววิ่งวุ่นอยู่กับงานทั้งในประเทศและต่างประเทศวันนี้ก็ทำให้เขาได้มีเวลาพักผ่อนทุกวันแถมยังมีเรื่องที่เกิดจากความสูญเสียครั้งใหญ่ทำให้เขากลายเป็นคนเก็บตัวและยังซึมเศร้าอยู่ เข้าสู่เดือนที่สามแล้วที่ผู้หญิงคนนั้นจากไปแต่ความคะนึงหายังอยู่ในใจของคีรินอยู่ตลอด เขายังคงทำบุญใส่บาตรอุทิศส่วนบุญส่วนกุศลให้กับเธอและหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเธอจะได้รับมันมีเพียงแค่นี้ที่เขาให้เธอได้

เด็กผู้หญิงผมเปียที่มูลนิธิเด็กกำพร้าที่ครั้งหนึ่งเคยได้พูดคุยกันตอนที่พ่อกับแม่พาไปทำบุญ เด็กน้อยหน้าตามอมแมมที่นั่งอยู่อย่างโดดเดี่ยวหลังจากต่อแถวแล้วถูกเด็กคนอื่นแซงจนเธอกระเด็นออกไปด้านนอก ไม่มีใครสนใจเด็กน้อยหน้าหงอยที่เดินออกไป เพราะเด็กที่นั่นมีเยอะจนดูแลไม่ทั่วถึง เขาในตอนนั้นเห็นสายตาเด็กน้อยตัวเล็กแล้วก็สงสาร เลยหยิบไก่ทอดที่พ่อแม่นำมาใส่กล่องอาหารมายื่นให้ 

เด็กผู้ชายผอมบางใส่แว่นที่ยื่นกล่องอาหารมาตรงหน้า ทำเอาเด็กน้อยยิ้มแฉ่งยกมือไหว้รับไก่มากินอย่างเอร็ดอร่อย จากวันนั้นและอีกหลาย ๆ ครั้ง ครอบครัวเขาก็ยังไปเลี้ยงเด็กที่นั่นอยู่บ่อย ๆ จนเด็กน้อยเริ่มเข้าหา พูดคุยด้วยอย่างสนิทใจพร้อมกับเล่าถึงความฝันของตัวเอง ตอนนั้นเขาเพียงแค่สงสารเด็กน้อยคนนี้เท่านั้น

'พี่คีริน สักวันหนึ่งน้องดาวจะไปโลดแล่นอยู่หน้าจอทีวีพี่คีรินคอยดูนะน้องดาวจะทำให้ได้เลย'

จากนั้นเขาก็ถูกส่งไปเรียนต่างประเทศแล้วก็ไม่เคยพบกันอีกเลย จนกระทั่งเมื่อเธอเติบโตและโลดแล่นเข้าสู่ในวงการบันเทิง ความน่ารักสดใสและการเป็นตัวของตัวเอง เธอไม่อายแม้ว่าจะโตมาจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า ความจริงใจ การสู้ชีวิตของเธอและการที่เธอได้ทำตามความฝันที่เธอได้เคยพูดเอาไว้ ทำให้เขาติดตามเธอจนเป็นแฟนคลับ

ไม่รู้เมื่อไหร่จากแฟนคลับ เขากลับหลงรักเธอจนถอนตัวไม่ขึ้นและคอยสนับสนุนเธอห่าง ๆแต่ตอนนี้เธอไม่ได้โลดแล่นอยู่หน้าจอทีวีแล้ว กลายเป็นเธอกลับไปส่องสว่างอยู่บนท้องฟ้าแทน เหลือแต่เพียงชื่อที่สลักไว้ในหัวใจของเขา...ประกายดาว

 วันนี้คีรินกลับบ้านหลังจากที่ไม่ได้กลับมาหนึ่งเดือนเต็ม แต่เพราะมีเอกสารสำคัญที่ต้องการ เช้านี้เขาจำต้องแวะมาโดยมีเมธาขับรถมาให้ เมื่อรถแล่นเข้ามาในบริเวณบ้านก็แปลกใจไม่น้อยเพราะหน้าบ้านที่เคยโล่งตอนนี้กลับมีแปลงกุหลาบหลากสีสันปลูกเรียงรายแถมยังมีที่ปลูกแบบเลื้อยจนกลายเป็นซุ้มกุหลาบในตอนรถเข้ามาจอดที่หน้าบ้านเขา อดไม่ได้ที่จะลดกระจกลงเพื่อมองไปยังสวนกุหลาบสบายตา เมื่อกระจกถูกลดลงกลิ่นหอมของมวลดอกไม้ก็พัดพาเข้ามาในรถทำให้รู้สึกสดชื่นจนเขาเผลอสูดดมเข้าไปเต็มปอด

"มึงขึ้นไปเอาเอกสารที่โต๊ะทำงานแล้วรีบลงมากูรอในรถ" เมื่อรถจอดเทียบสนิทที่หน้าบ้านคีรินก็สั่งเมธาให้ขึ้นไปแทนที่ตัวเองจัดขึ้นไปเอาเองเพราะไม่อยากเจอกับผู้หญิงคนนั้น

"ครับนาย" เมธาเองก็รู้เลยไม่อิดออดรีบเดินตรงเข้าบ้านไปทันทีเพราะรู้อยู่แล้วว่าห้องทำงานของเจ้านายอยู่ตรงไหน

ส่วนคีรินก็นั่งรอลูกน้องในรถอย่างใจเย็น สายตาคู่คบมองไปที่แปลงดอกไม้สีสวย ไม่นานเมธาก็ลงมาพร้อมเอกสารในมือเขาส่งให้เจ้านายพร้อมกับขับรถออกมาจากบ้านแต่ในตอนนั้นเองคีรินที่ยังมองแปรงดอกไม้อยู่ก็เห็นผู้หญิงคนนึงที่กำลังยืนปาดเหงื่อใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอางพร้อมกับหมวกปีกกว้างที่คลุมปิดจนเกือบครึ่งหน้า ในวินาทีที่เธอหมุนตัวหันหลังก็เหมือนกับคีรินเห็นใครบางคนซ้อนทับ เขามองภาพนั้นด้วยความตื่นตะลึงยิ่งเห็นท่าทางการเคลื่อนไหวของเธอก็ยิ่งเหมือน

ทำให้เขาเผลอเรียกชื่อเธอออกมา

"ประกายดาว!"