บทที่ 8 คนใช้หรือเจ้าของบ้าน

**เนื่องจากประกายดาวสวมในร่างเอมีเลียเต็มตัว ต่อไปนี้จะเป็นการใช้ชื่อเอมีเลียนะคะ**

 เอมีเลียอาศัยอยู่อย่างสงบในบ้านไม่สุงสิงกับใคร เธออยู่อย่างเงียบ ๆ อย่างที่รับปากกับเมธาไว้ ไม่ใช่เพราะเชื่อคำพูดไร้สาระอะไรนั่น แต่เพราะการใช้ชีวิตของเอมีเลียถ้าไม่ต้องไปถ่ายละคร หรือรับงานเธอก็จะอยู่ที่บ้านพักผ่อนคนเดียวแบบนั้น ทำอาหารกินเองอยู่กับสวนดอกไม้ ที่เธอชอบ มันทำให้เธอมีความสุข

ส่วนคนรับใช้ที่อยู่พวกเธอก็พากันแอบมองภรรยาเจ้านายที่หลังจากกลับมาก็เหมือนจะเปลี่ยนเป็นคนละคนและเมื่อแอบสอบถามกับคนสนิทของเจ้านายจึงรู้ว่าภรรยาเจ้านายนั้นความจำเสื่อม ความร้ายกาจเมื่อครั้งเก่าจึงไม่เคยมีให้เห็นและนั่นทำให้บรรดาสาวใช้เริ่มออกมาปรากฏตัว

บางคนที่ยังไม่ค่อยเชื่อสักเท่าไหร่เพราะโดนความร้ายกาจของเมียเจ้าของบ้านเล่นงานมาเยอะ พวกเธอคิดว่านี่คงเป็นอีกหนึ่งการแสดงเพื่อดึงให้เจ้าของบ้านตัวจริงนั้นกลับมาพวกเธอก็เลยแค่แอบด้อม ๆ มอง ๆ อยู่ไกล ๆ เท่านั้น

หรือบางครั้งเผอิญเจอกันสาวใช้ที่เห็นเอมีเลียถึงกับผงะหวาดกลัวตัวสั่นแต่เธอก็ต้องแปลกใจเมื่อเอมีเลียเพียงแค่เดินผ่านไป และนั่นทำให้พวกเธอพากันคิดว่าผู้หญิงคนนี้ความจำเสื่อมจริง ๆ ไม่ได้แกล้งทำ

ในครัว

เพล้งงง!!

เสียงแก้วแตกเรียกความสนใจของเอมีเลียที่กำลังเปิดตู้เย็นเพื่อนำผลไม้ที่ปอกเปลือกแล้วออกมาทานเธอหันไปมองก็เห็นสาวใช้คนหนึ่งยืนหน้าซีดปากสั่นอยู่ข้างหลัง ตรงหน้ายังมีเศษแก้วที่แตกกระจาย คงเป็นเพราะสาวใช้คนนี้เห็นเธอมาปรากฏตัวอยู่ในครัวทำให้ตกใจจนเผลอทำแก้วร่วง

"ขะ..โทษค่ะคุณเอมี่" ผู้หญิงคนนั้นลนลานทำอะไรไม่ถูก

เอมีเลียก็ได้แต่ถอนหายใจแรง มองคนรับใช้ด้วยสายตาอ่อนโยน ขนาดอยู่มาหลายวันแล้วคนรับใช้ยังดูหวาดกลัวไม่น้อย ขนาดเธอไม่เรียกใช้ไม่เคยดุด่าแล้วนะ...อยากจะบ้า!

"รีบเก็บเถอะ ประเดี๋ยวจะบาดเจ็บเอา" เธอพูดเพียงแค่นั้นก่อนจะเดินถือจานผลไม้ออกไปด้านนอกทำเอาสาวใช้คนนั้นอ้าปากค้าง เพื่อนอีกสองคนที่แอบมองอยู่ก็รีบวิ่งเข้ามาใกล้

"อีหวาน กูนึกว่ามึงจะโดนตบซะแล้ว" แก้วสาวใช้รุ่นราวคราวเดียวกันพูดขึ้น

"เออ... กูก็คิดเหมือนมึง" สาวใช้ที่ชื่อหวานตอบเพื่อนก่อนจะมองตามร่างบางของเมียเจ้าของบ้านที่หายลับไป

"ถ้าอย่างนั้นแสดงว่าผู้หญิงคนนั้นความจำเสื่อมจริงสินะ" 

"กูว่าใช่ ก็ดูสิ หากเป็นเมื่อก่อนอีหวานโดนจิกหัวตบไปแล้ว" แก้วพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

"แถมยังไม่เรียกพวกเรามาใช้งานอะไรเลย ดูอาหารก็ทำกินเองพวกเราเลยสบายไปเลย" หวานพูด

"ก็ดีนะ พวกเราก็สบายไงสมน้ำหน้าเวรกรรมตามทันทำกับคนอื่นเขาไว้เยอะ คิกๆ " รำไพสาวใช้อีกคนที่ฟังอยู่นานพูดขึ้นพร้อมกับปรายตาไปทางที่เมียเจ้าของบ้านเดินไปพลางเบะปาก

"มึงหมายความว่ายังไงอีรำไพ" แก้วถาม

"ก็หมายความว่าพวกเราจะสบายแล้วยังไงมึงคิดดู ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่เรียกใช้พวกเราก็ทำงานแค่ทำงานนู่นนิดนี่หน่อยไม่ต้องกลัวว่าใครจะว่าแถมคุณผู้ชายก็ไม่ค่อยได้เข้ามึงคิดดูใครจะมาว่าเราได้วะ!" รำไพพูดอย่างไม่กลัวแถมยังชักชวนเพื่อนสาวใช้ด้วย

"จะดีเหรอวะอีรำไพ" แก้วถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

"ดีสิ มึงไม่เห็นไงตั้งแต่ที่ผู้หญิงคนนั้นมาอยู่ก็ไม่เห็นเรียกใช้พวกเราเลย" รำไพยังเป็นตัวหัวโจก

"เออ ๆ มึงว่าไงกูก็เอาตามมึงนั่นแหละ" หวานว่า

"แล้วถ้าป้าแววกับลุงมั่นมาล่ะ" แก้วพูดอีกถามถึงป้าแม่บ้านเก่าแก่กับสามีของเธอที่กลับธุระต่างจังหวัด

"เออน่ะ รอให้ถึงตอนนั้นก่อนเถอะ"

 สาวใช้ทั้งสามคนยังซุบซิบกันอยู่ในครัวไม่หยุด ส่วนคนที่ถูกพูดถึงไม่รู้อะไรเลยเธอเดินถือจานผลไม้ออกไปด้านนอก พื้นที่ด้านข้างของบ้านต้นไม้ใหญ่กิ่งก้านสาขาแผ่ขยายพอเป็นที่บังแดด เธอเดินมานั่งชมนกชมไม้พร้อมกับกินผลไม้ในจานไปด้วย

ช่วงสายเธอก็เข้าไปในห้องนอนเพราะนึกได้ว่าเมื่อวานนี้เธอเปิดตู้เสื้อผ้าของเอมีเลียเห็นแล้วก็ตกใจ เห็นทีจะต้องเคลียร์ชุด

เสียงหวานอุทานเมื่อเปิดตู้เสื้อผ้า

"ชุดอะไรของเธอเนี่ย!" เอมีเลียล้วงไปหยิบชุดนอนไม่ได้นอนกับกางเกงชั้นในสุดเซ็กซี่มองมันอย่างตะลึง ก็รู้ว่าเอมีเลียเป็นสาวแซ่บ แต่ไม่คิดว่าจะแซ่บขนาดนี้

นิ้วเรียวเกี่ยวกางเกงจีสตริงสีแดงออกมากาง เศษผ้าที่มีอยู่น้อยนิดแทบจะปิดจุ๊มุจุ๊มิ๊ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

"หึ้ยยย! ใส่ไปได้ยังไง ขนลุก" จะนัดปฏิบัติการเก็บชุดของเอมีเลียคนเก่าก็เริ่มขึ้น เมื่อเธอนำทุกอย่างออกมากองเสร็จก็แทบจะไม่มีอะไรหลงเหลือในตู้เสื้อผ้าเลย

จากนั้นแต่ถ้าไปเรียกสาวใช้ที่จำชื่อไม่ได้มา

"ให้ทั้งหมดนี่จริง ๆ เหรอคะ" 

"จ้ะ เธอกับเพื่อนเอาไปเถอะ" 

ไม่ต้องให้พูดซ้ำสาวใช้ชื่อแก้วรีบไปเรียกเพื่อนอีกสองคนมาขนเสื้อผ้าที่กองอยู่ด้านหน้าตู้ใหญ่เพียงชั่วพริบตาเดียวเสื้อผ้าของเจ้าของร่างเดิมก็สลายหายไปกับตา รวมถึงครีมยี่ห้อดังราคาแพงเธอก็ปล่อยให้คนพวกนั้นเอาไปจนหมด

เอมีเลียก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะสไตล์การแต่งตัวของเธอกลับเอมีเลียก็แตกต่างกันอยู่แล้ว แต่เมื่อหันไปมองตู้เสื้อผ้าที่โล่งแทบไม่มีอะไรจะใส่ก็ต้องถอนหายใจออกมา 

'ต้องซื้อใหม่หมดเลยสินะ'

สุดท้ายแล้วเธอก็ขับรถออกไปที่ห้างสรรพสินค้าใกล้ ๆ บ้าน 

บัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงินถูกยื่นให้พนักงานครั้งแล้วครั้งเล่าเอมีเลียใช้เงินของคีรินอย่างไม่เกรงใจถือว่าเอาคืนในตอนที่เธอนั่งหน้ามึนให้เขาด่าก็แล้วกัน

ชุดที่เธอซื้อใหม่เป็นชุดเรียบง่ายไม่ใช่ชุดที่พร้อมจะไปเดินรันเวย์ทุกครั้ง 

อ่อ...ตอนนี้เธอลี้ภัยตัวเองออกมาอาศัยนอนห้องรับแขกแทนห้องเจ้าของบ้านแล้วนะ ใครจะอยากอยู่ร่วมห้องกับผู้ชายปากร้ายคนนั้นกัน...แค่คิดว่าต้องนอนด้วยกัน 

บรื๊อออ....ขนลุก

ยิ่งนานวันสาวใช้ที่เห็นการใช้ชีวิตของเอมีเลียผิดแผกไปจากเดิมมาก แถมไม่เคยเรียกใช้พวกเธอก็ได้ใจ นานวันก็เริ่มกลายเป็นพวกขี้เกียจ กินหรูอยู่สบายด้วยเงินเจ้านาย เรื่องงานบ้านพวกเธอก็ยังหยิบจับเพราะเกรงว่าเจ้านายตัวจริงจะเข้ามา ถ้าเห็นบ้านรกแล้วพวกเธอจะเดือดร้อนนอกจากนั้นพวกเธอก็ไม่ได้ทำอะไรอีกเลย

สบายจริง ๆ 

พวกเธอพากันเหลิงไม่เพียงเท่านั้นยังนินทาเจ้านายหน้าตาเฉย

"หูย อีรำไพ ชุดนี้ดูเหมาะกับมึงนะ!" หวานพูดขึ้นเมื่อเห็นรำไพเอาชุดหรูหราที่ได้จากภรรยาเจ้าของบ้านมาใส่ ตอนนี้ทั้งสามคนแต่งตัวราวกับไม่ใช่คนรับใช้แต่เป็นเจ้าของบ้าน

"ชุดที่มึงใส่ก็สวยนะอีหวาน...แล้วดูสิ แหม...แต่งหน้าเริ๊ดนะมึง" รำไพหันไปมองเพื่อนสาวใช้ก็จะเบะปาก แต่ตนเองก็แต่งหน้าจัดเต็มไม่แพ้หวานเลย

"เหอะแน่นอนดูสิ! ครีมแพง ๆ นี่มันดีจริง ๆ เลยนะมึง กูใช้ไม่กี่วันกูรู้สึกเลยว่าหน้ากูใสขึ้น" หวานเอ่ยขึ้นพร้อมกับปลายนิ้วกรีดกรายไปที่แก้มของตัวเอง

"เออกูเห็นด้วยเป็นคนรวยนี่มันดีจังเลยนะไม่อยากได้อะไรก็ทิ้งแล้วก็ซื้อใหม่" เป็นแก้วที่พูดออกมาด้วยความอิจฉา

"เออน่ะ ว่าแต่ช่วงนี้ไม่เห็นน้องสาวคุณคีรินกับเพื่อนเธอมาที่นี่เลยเนอะ" หวานพูด

 "จริง จะว่าไปก็คิดถึงคุณพราวเหมือนกันเวลานั้นมันน่ารักอ่อนหวาน พูดจาก็เพราะต่างจากผู้หญิงคนนั้นจะตาย เหมาะกับคุณคีรินที่สุดแล้ว" 

"ชู่ววว... มึงอย่าพูดดังไปสิอีแก้ว" หวานทำท่าเลิ่กลั่กหันซ้ายหันขวาเพราะกลัวว่าผู้หญิงที่ร้ายกาจคนนั้นจะเข้ามาได้ยินถึงแม้ว่าเธอจะเปลี่ยนไปแต่ก็ต้องป้องกันไว้ก่อน โดนตบมันเจ็บ

"ก็มันเรื่องจริงนี่มึง คุณพราวเธอทั้งอ่อนหวานอ่อนโยนแถมเวลามาก็ซื้อขนมมาฝากพวกเราบ่อย ๆ" แก้วยังพูดต่อ 

"เออเรื่องนั้นมันก็จริงอยู่ ถ้าไม่ติดว่าคุณคีรินต้องไปแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นป่านนี้คุณพราวคงได้เป็นเจ้านายของพวกเราแล้วล่ะ บ้านก็คงไม่ร้อนเป็นไฟแบบนี้"

"เออ ๆ พูดอีกก็ถูกอีกแต่ว่าตอนนี้ไปทำอะไรกินกันเถอะหิวว่ะ" หวานพูดพร้อมกับชักชวนเพื่อน ๆ เดินตรงไปในครัว

พวกเธอถึงขั้นทำอาหารกินกันอย่างสุขอุราโดยใช้เงินของเจ้าของบ้านนั่นแหละ

แต่พวกเธอไม่รู้หรอกว่าสิ่งที่พวกเธอพูดเมื่อตะกี้นี้ ภรรยาเจ้าของบ้านที่บังเอิญเดินเข้ามาได้ยินทุกคำแต่เอมีเลียก็หาได้สนใจเธอเพียงฟังให้มันผ่านหูไปแต่ในตอนที่เธอกำลังจะหมุนตัวกลับเธอก็เจอเข้ากับหญิงวัยกลางคนที่เดินเข้ามาในบ้าน

เมื่อประจันหน้ากันจริง ๆ ผู้หญิงคนนั้นก็ชะงักก่อนจะยกมือขึ้นไหว้สายตามองภรรยาเจ้าของบ้านอย่างหวาดระแวงมีเพียงเอมีเลียเท่านั้นที่มองคนตรงหน้าด้วยสายตาอ่อนโยนและทักขึ้น

"ป้าแววใช่ไหมคะ"

"หืมม..ห๊ะ ค่ะ ๆ" แววป้าแม่บ้านเก่าแก่ถึงกับสะดุ้งกับการทักทายของภรรยาเจ้าของบ้านที่ขึ้นชื่อว่าร้ายกาจถึงจะรู้มาจากลูกน้องคนสนิทของเจ้านายที่โทรไปบอกก่อนที่พวกเธอจะกลับมาที่บ้านว่าภรรยาเจ้าของบ้านนั้นความจำเสื่อม 

เอมีเลียที่เห็นแม่บ้านทำท่ากลัว ๆ ตัวเองเธอก็เพียงแค่ยิ้มให้แล้วเดินขึ้นห้องตัวเอง ทิ้งไว้ซึ่งความประหลาดใจของแม่บ้านเก่าก่อนที่เธอจะยกมือขึ้นลูกแขน เบา ๆ

"ขนลุก ไม่ใช่ว่าถูกผีเข้าใช่ไหมวะ!"