Prologue

ปัง~ปัง~ปัง~

          เสียงปืนดังสนั่นท่ามกลางพายุฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าวิ่งฝ่าสายฝนเพื่อหนีเอาชีวิตรอดจากเงื้อมมือมัจจุราชที่ใกล้เข้ามาถึงทุกที

          “แม่งเอ๊ย ไม่น่าประมาทเลย”

          ร่างสูงหยุดพักหายใจภายใต้ต้นไม้ใหญ่ในสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาของหนุ่มลูกครึ่งไทยอเมริกันนั้นซีดขาวราวกับกระดาษ เขายกฝ่ามือหนาข้างหนึ่งที่กุมท้องเอาไว้ขึ้นมา เผยให้เห็นคราบเลือดสีแดงฉานเต็มฝ่ามือ

          เมื่อเห็นแบบนั้นเขาจึงรีบนำมือข้างนั้นกลับไปกดปากแผลไว้ดังเดิม เพื่อยื้อเวลาเอาไว้ไม่ให้ตนเองเสียเลือดจนหมดสติ เพราะอีกไม่นานเหล่าบอดีการ์ดของเขาก็จะตามมาช่วย

          ทว่าเสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ทำให้ชายหนุ่มต้องกัดฟันออกวิ่งไปข้างหน้าอีกครั้ง โชคดีที่ได้สายฝนช่วยชะล้างคราบเลือดที่ไหลเป็นทางให้เจือจางหายไป มิเช่นนั้นพวกมันคงตามตัวเขาเจอได้ไม่ยาก

          สองเท้าของหนุ่มลูกครึ่งเริ่มอ่อนแรงลงเต็มที พร้อมสติสัมปชัญญะที่ใกล้จะหมดลง

          “โอ๊ย!/โอ๊ย!”

          ร่างสูงพุ่งชนเข้ากับเด็กสาวในชุดนักศึกษาที่กำลังเดินกางร่มฝ่าสายฝนเข้าอย่างจัง ทำเอาทั้งคู่ล้มลงไปกองกับพื้น

          “อื้อ...เจ็บ...” เด็กสาวร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด ทว่าเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมาเห็นสภาพของหนุ่มลูกครึ่งก็ทำเอาเธอตกใจแทบสิ้นสติ

          ใบหน้าหล่อเหลาขาวจัดราวกับไร้เลือดสูบฉีดในร่างกาย ริมฝีปากก็ซีดเซียวไม่ต่างกัน หนำซ้ำเสื้อเชิ้ตสีขาวนั้นเต็มไปด้วยของเหลวสีแดงสด

          “คุณ คุณไปโดนอะไรมาคะ ตายแล้วเลือดไหลเต็มเลย เดี๋ยวหนูเรียกรถพยาบาลให้นะคะ” เธอกล่าวเสียงสั่น ก่อนจะหันไปเปิดกระเป๋าสะพายคู่ใจเพื่อจะหยิบโทรศัพท์มือถือ ทว่าถูกมือหนาคว้าข้อมือเล็กไว้แน่น

          “อย่า เดี๋ยวพวกมันรู้”

          “มัน พวกมันไหน อย่าบอกนะว่าคุณมีเรื่องกับสถาบันคู่อริน่ะ”

          “...” ชายหนุ่มเพียงแค่ส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนกลั้นใจกัดฟันพูดออกมา “เธอรีบหนีไป เดี๋ยวพวกมันตามมาทัน เธอจะเดือดร้อนไปด้วย”

          “...” เด็กสาวหน้าตาตื่น ลังเลว่าจะทำอย่างไรดี

          “ไปสิยัยโง่!” เสียงเข้มตวาดออกมาด้วยความหงุดหงิด

          “อื้อ”

          คนตัวเล็กผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตกใจ พลางมองฝ่าสายฝนรอบกายด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะก้มลงมองหนุ่มลูกครึ่งตรงหน้าที่กำลังร่อแร่เต็มที

          ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าจำนวนมากก็ดังแว่วมาแต่ไกล

          และในวินาทีนั้น เด็กสาวก็ตัดสินใจย่อตัวลงไป ก่อนรวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มีประคองคนตัวโตขึ้นมา

          “นี่เธอจะทำอะไร”

          “ก็ช่วยคุณอยู่นี่ไง”

          “เธอจะบ้าเหรอ ไม่กลัวตายหรือไง”

          “กลัวสิ ใครไม่กลัวเล่า ถ้ายังไม่อยากตายก็ช่วยให้ความร่วมมือหน่อยได้ไหม” เสียงหวานเจือสั่นเครือออกคำสั่ง ทำให้ชายหนุ่มค่อย ๆ พยุงร่างกายเดินไปตามทางที่เด็กสาวก้าวนำไป

          สุดท้ายเธอก็พาเขาเข้ามาหลบในห้องน้ำสาธารณะที่อยู่ไม่ไกล

          ร่างสูงทรุดลงไปกองกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง ก่อนเอนกายนอนราบบนพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ

          “คุณ ๆ อย่าเพิ่งหลับนะ ห้ามหลับเด็ดขาด”

          เพี้ยะ~

          นัยน์ตาสีน้ำตาลเบิกโพลงด้วยความตกใจ เมื่อฝ่ามือเล็กฟาดลงบนแก้มสากเข้าอย่างจัง

          “ห้ามหลับ” เด็กสาวยกมือขึ้นชี้หน้าชายหนุ่มราวกับคาดโทษ ก่อนจะก้มลงไปควานหาข้าวของในกระเป๋าสะพายคู่ใจ โชคดีเหลือเกินที่ยังเปียกฝนไม่มากเท่าไร ทำให้สัมภาระที่อยู่ด้านในยังคงปลอดภัย

          “คุณ ให้หนูโทรตามรถพยาบาลดีไหม” เธอเอ่ยถามพร้อมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเตรียมตัวกดโทรออก

          “ไม่” เขาปฏิเสธทันควันก่อนคว้าอุปกรณ์สื่อสารออกไปจากมือเล็ก และกดหมายเลขต่อสายหาใครบางคน

          “นี่ฉันเอง หายหัวไปอยู่ไหนกัน จะรอให้ฉันตายห่าไปก่อนหรือไง ฉันอยู่ในห้องน้ำในสวนสาธารณะ”

          กล่าวจบชายหนุ่มก็กดตัดสาย และยื่น

สมาร์ตโฟนคืนให้เธอ

          เด็กสาวรับคืนมาได้ก็ยัดใส่กระเป๋า จากนั้นเธอก็หยิบผ้าเช็ดหน้าสีชมพู ซึ่งตรงมุมข้างหนึ่งของผืนผ้าถูกปักด้วยด้ายสีขาวเป็นตัวอักษร ‘G’ ขึ้นมา ก่อนที่เธอจะใช้มือข้างหนึ่งเลิกชายเสื้อเชิ้ตของ

ชายหนุ่มขึ้น

          เมื่อได้เห็นบาดแผลที่เกิดจากกระสุนปืนบนกล้ามเนื้อหน้าท้องแน่นหนั่นที่มีเลือดไหลซึมออกมา มือบางพลันชะงักไปชั่วขณะ ก่อนตัดสินใจวางผ้าเช็ดหน้าสีสวยลงบนบาดแผล พร้อมออกแรงช่วยกดห้ามเลือดเอาไว้

          ทันใดนั้นก็มีเสียงปืนดังขึ้นจากทางด้านนอก ตามมาด้วยเสียงคนต่อสู้กัน ชายหนุ่มจึงรีบลุกขึ้นด้วยสัญชาตญาณ และคว้าร่างบางเข้ามากอดไว้ราวกับต้องการปกป้อง คนตัวเล็กในอ้อมแขนเนื้อตัวสั่นเทา ยกมือขึ้นปิดปากด้วยความหวาดกลัว เขาทำได้เพียงลูบแผ่นหลังบอบบางเพื่อปลอบโยนเธอ

          ไม่นานนักความเงียบสงบก็บังเกิดขึ้น พร้อมกับเม็ดฝนที่ค่อย ๆ ซาลง

          มีเพียงเสียงฝีเท้าคู่หนึ่งดังใกล้เข้ามาทุกขณะ อ้อมแขนแข็งแรงกระชับกอดร่างบางแน่นขึ้นจนเธอแทบจมหายเข้าไปในกายแกร่ง

          ทันทีที่เจ้าของเสียงฝีเท้าปริศนาก้าวเข้ามาด้านใน หนุ่มลูกครึ่งก็พ่นลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

          “เฮ้อ รุต ขอบใจที่มาทัน” ชายหนุ่มกล่าวออกมาเมื่อเห็นว่าคนที่เดินเข้ามาคือบอดีการ์ดคู่ใจ

          “นายน้อยครับ รีบไปโรงพยาบาลเถอะ”

          “อืม เดี๋ยวนายพาเด็กคนนี้ไปส่งด้วย”

บอดีการ์ดหนุ่มจ้องมองเด็กสาวด้วยความสงสัย

          “แต่ว่า...”

          “ฉันไว้ใจนายนะรุต ดูแลเธอด้วยชีวิต เข้าใจไหม”

          “ครับ”

          เมื่อบอดีการ์ดหนุ่มก้มหัวรับคำสั่ง หนุ่มลูกครึ่งก็หันมาหาเด็กสาวข้างกาย

          “ไปกับรุต แล้วเธอจะปลอดภัย”

          “ค่ะ...ว่าแต่คุณต้องรีบไปโรงพยาบาลนะคะ”

          “อืม” เขาว่าพลางยกมือข้างหนึ่งวางลงบนศีรษะเล็ก จ้องมองเธอด้วยแววตาอ่อนโยน

          เด็กสาวคลี่ยิ้มบางออกมา ก่อนเดินตาม

บอดีการ์ดหนุ่มออกไป

          พลันนัยน์ตาสีน้ำตาลเหลือบไปเห็นผ้าเช็ดหน้าสีชมพูเปื้อนเลือด และบัตรประจำตัวนักศึกษาวางอยู่ข้างกันบนพื้น

          เขาโน้มตัวลงไปหยิบของสองสิ่งขึ้นมา ก่อนพลิกบัตรประจำตัวนักศึกษาขึ้นมาดู

          “พรนับพัน ดารารัศมิ์”

          เสียงทุ้มอ่านชื่อเด็กสาวบนบัตรประจำตัว ก่อนนำผ้าเช็ดหน้าและบัตรใบนั้นยัดใส่กระเป๋ากางเกง และก้าวเดินออกไป