เจ้าจะบอกว่าข้าผิดงั้นหรือ

          “เดิมทีเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องอันใดกับฮูหยิน คุณชายไม่ควรแต่งงานกับนางตั้งแต่แรก ล้างแค้นก็ส่วนล้างแค้น แต่เรื่องใช้ชีวิตคู่เมื่อทั้งคู่ไม่ได้มีใจต้องกันรังแต่จะทำให้นางมีทุกข์”

          “เป็นเพราะนางอยู่ที่จวนตามลำพัง ไม่มีผู้ใดคอยปกป้องคุ้มครอง หากเกิดอะไรขึ้นข้าคงไม่อาจไปสู้หน้าพี่ชายของนางได้”

          “ความจริงข้อนี้บ่าวเข้าใจ แต่ท่าทีเย็นชาของท่านที่ทำต่อ  ฮูหยินคงไม่ต่างจากทำร้ายนางเท่าไรนัก อาจกล่าวได้ว่าท่านทำร้ายนางอยู่ดี”

          “ข้าทำร้ายนางตั้งแต่เมื่อใดกัน แม้แต่ร่างกายของนางข้ายังไม่เคยแตะต้องเสียด้วยซ้ำ”

          “ร่างกายหากถูกทำร้ายยังสามารถรักษาให้หายได้ แต่ถ้าเป็นจิตใจไม่รู้เลยว่าจะใช้เวลารักษากี่ปีถึงจะกลับมาเป็นปกติ หรือบางทีอาจไม่สามารถรักษาได้เลยก็เป็นได้นะขอรับ”

          “ข้าทำร้ายจิตใจนางนับว่าผิด แต่ข้าไม่สามารถบังคับความรู้สึกของตัวเองได้ เจ้าอยากให้ข้าเสแสร้งว่ารักนางอย่างนั้นหรือ”

          “ไม่ต้องรักนางก็ได้ ขอเพียงท่านทนุถนอมน้ำใจฮูหยินบ้างก็พอแล้วล่ะขอรับ บ่าวว่าฮูหยินเองก็มองออกว่าท่านคิดกับนางเช่นไร นางถึงไม่เคยเซ้าซี้ท่านเหมือนดั่งสตรีอื่นที่พอสามีไม่สนใจไยดี พวกนางเหล่านั้นล้วนคิดหาหนทางสารพัดเพื่อเรียกร้องความสนใจ แต่ฮูหยินกลับไม่ได้เป็นคนเช่นนั้น”

          “ข้ารู้ คนอย่างนางน่ะหรือจะใช้เล่ห์เหลี่ยมพวกนั้น เจ้าว่าข้าควรทำเช่นใด” เขาถามด้วยความหนักใจ ขณะมองไปยังชุดทั้งสองที่วางอยู่ตรงหน้าพร้อมกับคิดว่าตัวเองควรเลือกสวมชุดของผู้ใดในงานวันเกิดที่จะถึงนี้

          “เรื่องนี้หากให้พูดตามความเหมาะสมคุณชายควรใส่ชุดที่ ฮูหยินเป็นคนตัดให้ ส่วนถ้าคิดถึงเรื่องความรู้สึกคิดว่าท่านคงรู้ว่าควรสวมชุดของใคร”

          เฉียนหลงเว่ยใช้เวลาหลายชั่วยามกว่าจะปลงตกเลือกชุดที่ต้องสวม เขาหยิบชุดขึ้นมาดูหลายคราราวกับว่าจ้องจะหาจุดด่างพร้อยเสียให้ได้

จวนสกุลเหอ

          ใต้เท้าเหอพร้อมฮูหยินและบรรดาบุตรทั้งหลายในจวนต่างร่วมรับประทานมื้อเย็นด้วยกันพร้อมหน้า

          “ข้าได้ยินว่าพี่รองไปหาใต้เท้าเฉียนถึงที่จวน ดูไม่ค่อยเหมาะสมเท่าใดนัก”

          “ลี่หลิน ที่น้องสาวของเจ้าพูดเมื่อครู่เป็นเรื่องจริงรึ” ใต้เท้าเหอถามบุตรสาว

          “เจ้าค่ะ ข้าแค่แวะไปถามไถ่เท่านั้น ไม่ได้มีเรื่องเสื่อมเสียอันใดเกิดขึ้น”

          “แม้ท่านพี่จะพูดเช่นนี้ แต่ถึงอย่างไรเสียใต้เท้าเฉียนแต่ง    ฮูหยินเข้าจวนแล้วนะเจ้าคะ”

          “ลี่เซียว เหตุใดวันนี้เจ้าถึงได้พูดจาสอดรู้สอดเห็นเรื่องของผู้อื่นเช่นนี้กัน หากผู้คนไม่รู้ว่าข้ากับเจ้าเป็นพี่น้องกัน คงคิดว่าเจ้าริษยาข้าเป็นแน่” นางตำหนิน้องสาวต่างมารดาต่อหน้าทุกคน จนอนุซุนรู้สึกเสียหน้าเพราะวาจาของลูกสาว

          “ที่น้องเจ้าพูดมาน่ะถูกต้องแล้ว นับแต่นี้อย่าให้ข้ารู้ว่าเจ้าไปหาเฉียนหลงเว่ยด้วยเหตุผลส่วนตัวอีก แม้เจ้ากับเขาจะชอบพอกันเพียงใดแต่คนผู้นั้นมีฮูหยินเอกเป็นตัวเป็นตนแล้ว หรือว่าเจ้าคิดลดตัวอยากเป็นอนุของเขางั้นหรือ”

          “ท่านพี่ ลี่หลินน่ะหรือจะมีความคิดเช่นนั้น นางเป็นลูกสาวของข้าที่เกิดจากฮูหยินเอก หากนางเกิดจากอนุก็ว่าไปอย่าง เจ้าคิดเช่นนี้ใช่หรือไม่” ฮูหยินเหอเข้าข้างบุตรสาว พร้อมกับหันไปถามเพื่อให้นางแก้ต่าง

          “เจ้าค่ะ คนอย่างลูกไม่มีทางแต่งเป็นอนุของผู้ใดแน่ ลูก      ฮูหยินเอกย่อมต้องเป็นฮูหยินเอกตามมารดา ส่วนลูกของอนุนั้นหากได้แต่งเป็นฮูหยินเอกก็นับว่าเป็นวาสนาแล้ว” ท้ายประโยคนางหันไปค่อนแคะอนุซุนกับลี่เซียว

          “เอาล่ะ ๆ ในเมื่อเจ้าพูดเช่นนี้คงถึงเวลาที่ต้องให้เจ้าออกเรือนเสียที ตระกูลเหอของเราจะได้ไม่ตกไปเป็นขี้ปากผู้อื่น”

          “ท่านพ่อ ลูกยังไม่อยากออกเรือนนะเจ้าคะ” ลี่หลินบอกบิดาด้วยเสียงออดอ้อน

          “เจ้าผลัดมาหลายครั้งแล้ว ฮูหยินเจ้าคิดเช่นไร”

          “ข้าเห็นด้วยกับท่านพี่เจ้าค่ะ คราก่อนนางกับใต้เท้าเฉียนมีอันต้องพรากจากกันถือว่าไม่มีวาสนา แต่ครั้งนี้จะให้เป็นเช่นนั้นไม่ได้อีก”

          “ท่านแม่”

          “เงียบปาก เรื่องแต่งงานของเจ้า ข้ากับท่านพ่อของเจ้าจะเป็นคนจัดการเอง” ฮูหยินเหอบอกกับลูกสาวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งประดุจสายธารจนหญิงสาวต้องยอมทำตามอย่างเลี่ยงไม่ได้ เพราะไม่อาจขัดอันใดได้อีก คำตัดสินของนายหญิงสกุลเหอล้วนเป็นที่สิ้นสุด

          “ลี่เซียวขอแสดงความยินดีกับท่านพี่ล่วงหน้า” นางพูดด้วยน้ำเสียงดีใจเสียยิ่งกว่าผู้ใด เดิมทีระหว่างลูกอนุกับลูกฮูหยินเอกล้วนมีสถานะแตกต่างกันตั้งแต่เกิด ทำให้นางถูกพี่สาวต่างมารดารังแกและเอารัดเอาเปรียบอยู่ร่ำไป ขอเพียงนางแต่งออกไปคนที่มีความสุขที่สุดคงไม่พ้นเป็นนางกับมารดา

         “หึ เก็บรอยยิ้มเสแร้งของเจ้าเอาไว้เถิด ข้ายังมีเวลาอีกมากกว่าจะได้ออกเรือน”

          “เพราะข้าต่ำต้อย ท่านถึงคิดว่าข้าเสแสร้งอยู่บ่อย ๆ ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วข้ารักและห่วงใยท่านที่สุด” เหอลี่เซียวแสร้งตีหน้าเศร้า

          “พวกเจ้าทั้งสองคนต่างเป็นบุตรสาวของข้า ลี่เซียวเจ้าอย่าได้ดูถูกตัวเองนักเลย ในอนาคตข้ากับฮูหยินย่อมหาคู่ครองดี ๆ ให้เจ้าไม่ด้อยไปกว่าพี่สาวเจ้าแน่นอน”

          “ไม่ได้นะเจ้าคะ แม้ข้ากับนางเป็นบุตรสาวของท่านเช่นกัน แต่ข้ากับนางมีสถานะแตกต่างกันนะเจ้าคะ มีใครบ้างที่ไม่รู้เรื่องนี้ หากข้าไม่ได้แต่งกับบุรุษที่ดีกว่านางทุกประการ ข้าไม่มีทางยินยอมที่จะออกเรือนแน่”

          “ลี่หลิน เจ้าสงบสติอารมณ์ก่อนเถิด แสดงกิริยาเช่นนี้ออกมาช่างน่าขายหน้านัก” ฮูหยินเหอกล่าวตักเตือน

          “เห็นทีข้าจะตามใจเจ้ามากไปหน่อย ฮูหยินเจ้าลงโทษนางให้อยู่แต่ในเรือนสักหลายวันหน่อย หากนางยังไม่อาจทบทวนความผิดของตัวเองว่ามีความผิดเช่นไรก็อย่าปล่อยให้นางออกจากเรือนแม้แต่ก้าวเดียว”

          “เจ้าค่ะ ท่านพี่”