เห็นแก่หน้าเจ้านาย

          อวี้จวินหรงไม่ได้เดินตรงกลับเรือนของตัวเองในทันที นางเดินลัดเลาะไปยังศาลาริมน้ำที่ตั้งอยู่เกือบท้ายจวน หวังสงบสติอารมณ์ของตัวเองก่อนที่จะกลับเรือนไป หากเหวินเยว่เห็นนางเศร้าซึมประเดี๋ยวนางจะเป็นห่วงอีก

          “นายท่านกับแม่นางเหอเดิมทีต้องแต่งงานกัน แต่ไม่รู้ว่าด้วยเหตุใดทำไมถึงได้คิดเปลี่ยนใจแต่งฮูหยินเข้าจวนแทนก็ไม่รู้”

          “นั่นสิ ในจวนนี้มีใครไม่รู้บ้างว่าทั้งคู่มีความรู้สึกเช่นไรต่อกัน” เสียงสาวใช้สองคนสนทนากันเสียงดัง โดยที่ไม่รู้ว่านายหญิงของตระกูลนั่งอยู่ที่ศาลาริมน้ำ กระทั่งพวกนางเดินจากไปจวินหรงไม่อาจฝืนกลั้นน้ำตาได้อีกต่อไป นี่นางถูกหลอกรึนี่

          “ในเมื่อท่านมีคนรักอยู่ก่อนแล้ว ทำไมท่านถึงได้แต่งข้าเข้าจวนกัน” เรื่องทุกอย่างที่เขาทำเป็นเพราะสงสารหรือแค่สมเพชนางที่ไร้ที่พึ่งพิงกันแน่ จู่ ๆ นางรู้สึกเหมือนถูกหอกจ้วงแทงที่อกข้างซ้ายอย่างแรงจนหัวใจของนางแหลกสลายกลายเป็นผุยผง

          ทางด้านของเฉียนหลงเว่ยที่สนทนากับสตรีที่เขารักอย่างถูกคอจนเวลาล่วงเลยไปสองชั่วยามก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง

          “คุณชาย ฮูหยินให้สาวใช้นำชุดที่นางตัดมาให้ท่านลองสวมขอรับ” หยุนซือแทรกขึ้นจนทั้งคู่หันมามอง

          “เจ้าให้นางนำไปวางไว้ในห้องนอนของข้า หากข้ามีเวลาคงได้ลองสวมดู”

          “แต่ว่า”

          “เจ้ามีปัญหาอะไรงั้นหรือ”

          “ฮูหยินตั้งใจตัดเย็บชุดนี้ให้ท่านเองกับมือ แต่ท่านกลับเอ่ยวาจาเช่นนี้ ไม่ทำร้ายจิตใจฮูหยินไปหน่อยหรือเจ้าคะ” เหวินเยว่ขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

          “ข้าไม่ยักรู้ว่าเดี๋ยวนี้แม้แต่สาวใช้ในจวนสกุลเฉียนยังกล้ากล้าเหิมเกริมแสดงความไม่พอใจกับเจ้านายได้ด้วยหรือเจ้าคะ” เหอลี่หลินแทรกขึ้น ยิ่งมองเห็นชุดที่อยู่ในมือสาวใช้นางนี้ด้วยแล้ว ยิ่งพาลทำให้นางรู้สึกกรุ่นโกรธมากขึ้นกว่าเดิม

          “เหวินเยว่ เจ้ารีบกลับไปก่อนที่จะถูกลงโทษเถิด” หยุนซือ กระซิบบอก

          “ครั้งนี้ข้าเห็นแก่หน้าฮูหยินจะยอมอดทนสักครั้ง” นางตอบกลับเสียงดัง ก่อนที่จะยื่นชุดให้เขาเป็นคนถือแทนแล้วเดินออกไปทันที

          “คุณชาย ท่านต้องลงโทษนางนะเจ้าคะ เป็นแค่สาวใช้แต่กลับทำตัวไร้มารยาทกับท่านเช่นนี้ มิเช่นนั้นอาจทำให้บ่าวในจวนทำตามได้”

          “นี่ก็บ่ายคล้อยแล้วเจ้ากลับไปก่อนเถิด ข้าจะให้หยุนซือไปส่งเจ้าที่จวน”

          “แต่ว่า”

          “แม่นางเหอเชิญทางนี้ขอรัย”

          ท้ายที่สุดนางก็เงียบปากลง ยามมองเห็นใบหน้าเย็นยะเยือกของชายหนุ่ม

          “เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ”

          หลังจากเหอลี่หลินกลับไปได้ไม่นานนักเฉียนหลงเว่ยเดินมาหาฮูหยินของตัวเองถึงที่เรือน เพราะคิดว่าต้องลงโทษสาวใช้คนสนิทของนางที่กล่าววาจาเช่นนั้น

          “ฮูหยิน นายท่านมาเจ้าค่ะ”

          “ข้ารู้แล้ว” พูดไม่ทันขาดคำร่างสูงของชายหนุ่มผู้เป็นสามีถือวิสาสะเดินเข้าเรือนนอนของนาง โดยไม่ได้รอให้เจ้าของอนุญาต

          “คิดว่าเจ้าคงรู้ว่าข้ามาที่นี่ด้วยเหตุอันใด”

          “ข้ารู้เจ้าค่ะ เหวินเยว่ทำผิดย่อมต้องถูกลงโทษ แต่ที่นางเสียมารยาทเช่นนั้นเป็นเพราะต้องการปกป้องข้า หากท่านจะลงโทษก็ลงโทษข้าเถิดเจ้าค่ะ”

          “นี่เจ้า!”

          “จะสั่งโบยข้ากี่ทีก็ว่ามาเถิดเจ้าค่ะ”

          “เจ้ารู้ว่าข้าไม่อาจทำเช่นนั้นได้ เจ้าถึงได้กล้ามาขู่ข้าเช่นนี้”

          “แล้วแต่จะคิดเถิดเจ้าค่ะ ข้าต้องปกป้องสาวใช้ของข้า ตอนนี้ข้างกายข้ามีนางเพียงคนเดียวที่ข้าสามารถไว้ใจและพึ่งพิงได้”

          “เจ้าจะบอกว่าข้าเป็นคนไม่ได้เรื่องอย่างนั้นหรือ”

          “เรื่องนี้ข้าไม่อาจตอบท่านได้ ตัวท่านเองย่อมรู้ดีที่สุด”

          หยุนซือกลับมาถึงเรือนใหญ่เห็นเจ้านายของตัวเองทำหน้าตาหน้าบึ้งตึงราวกับแบกโลกทั้งใบเอาไว้จึงคิดถามไถ่ถึงสาเหตุ

          “เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือขอรับ”

          “เจ้าดูฮูหยินของเจ้าเถิด เดิมทีเคยเกรี้ยวกราดใส่ข้าเสียที่ไหน แต่พอเป็นเรื่องของสาวใช้ผู้นั้นกลับกล้าต่อกรฟาดฝีปากกับข้า”

          “ที่แท้ก็เป็นเพราะเรื่องของเหวินเยว่ บ่าวว่าไม่เห็นแปลกเลยนี่ขอรับ เพราะถ้าหากเป็นบ่าวคงทำเหมือนฮูหยินเช่นกัน”

          “เจ้าจะบอกว่าข้าผิดงั้นหรือ”

          “ขอรับ แต่เรื่องของเหวินเยว่เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ส่วนสาเหตุจริง ๆ ที่ทำให้ฮูหยินแสดงท่าทีเช่นนั้นคงเป็นเพราะ...”

          “เพราะอะไร”

          “ก่อนหน้าที่เหวินเยว่จะมาที่นี่ ฮูหยินได้มาที่นี่ก่อนแล้ว นางเห็นท่านกับแม่นางเหอ เอ่อ พูดจาหยอกล้อกัน”

          “นางมาที่นี่งั้นรึ”

          “ขอรับ”

          ครั้นได้ยินคำตอบชัดเจน เขาถอนหายใจเล็กน้อยยามคิดว่านางจะรู้สึกเช่นไร เมื่อเห็นเขาอยู่กับสตรีอื่นในเรือนตามลำพัง

          “ก่อนที่ข้าจะหย่ากับนาง อย่าให้แม่นางเหอมาที่จวนบ่อยนัก เจ้าเข้าใจรึไม่”

          “ขอรับ แต่ท่านแน่ใจแล้วหรือว่าต้องการหย่ากับฮูหยิน”

          “ข้าตัดสินใจเช่นนี้ไว้ตั้งแต่แรก รอให้ข้าลากตัวคนบงการที่ลอบแทงข้างหลังจนทำให้อวี้เซิ่งหวงต้องตายได้ก่อนเถิด ข้าจะเอาคืนคนผู้นั้นให้สาสม”

          “บ่าวขอพูดได้หรือไม่”

         “พูดมา”