เรื่องบังเอิญ

         ใกล้วันเกิดผู้เป็นสามีเข้ามาทุกทีอวี้จวินหรงออกจากจวนมาเลือกซื้อผ้าเพื่อนำไปตัดเย็บชุดให้ชายหนุ่มด้วยความกระตือรือร้น นางเลือกแล้วเลือกอีกจนกว่าจะพึงพอใจ ในที่สุดจึงได้ผ้ามาหนึ่งพับ แม้ราคาผ้าที่นางเลือกจะไม่ได้มีราคาแพงสูงลิ่วหากเทียบกับคุณภาพของเนื้อผ้า เหตุเพราะเถ้าแก่ร้านผ้าเมื่อรู้ว่านางเป็นฮูหยินเอกของสกุลเฉียน เขาได้ลดราคาผ้าให้นางกึ่งหนึ่ง

          “เถ้าแก่ ท่านลดราคาให้ข้ามากเกินไปหรือไม่”

          “ไม่มากเกินไปหรอกขอรับ หากเทียบกับบุณคุณที่ใต้เท้าเฉียนมีต่อข้า ฮูหยินอย่าได้คิดเล็กคิดน้อยไปเลยขอรับถือว่าข้าได้ตอบแทนน้ำใจเรื่องในอดีต”

          “เช่นนั้นก็ขอบใจท่านมาก”

          “เป็นฮูหยินสกุลเฉียนนี่จริง ๆ เข้านอกออกร้านใดดูสะดวกสบายไปเสียหมด แถมยังได้ลดราคาของที่ซื้อตั้งครึ่งหนึ่ง หากผู้ใดรู้เข้าคงหาว่าคนสกุลเฉียนเอาเปรียบชาวบ้านตาดำ ๆ”

          “แม่นางหลีกล่าวได้ถูกต้อง” แม่นางอีกคนเสริมทัพ

          “พวกเจ้าสองคนพูดเสียอย่างกับว่าฮูหยินเฉียนบังคับขู่เข็ญให้เถ้าแก่โม่วลดราคาให้เสียอย่างนั้น” เหอลี่หลินที่เดินเข้าร้านผ้ามาได้ยินเข้าได้เอ่ยขึ้นกลางบทสนทนาจนแม่นางทั้งสองเงียบปากลงเพราะเถียงกลับไม่ได้

          “แม่นางเหอ”

          “ข้าต้องขออภัยฮูหยินเฉียนเรื่องเมื่อคราวก่อนด้วยนะเจ้าคะ ที่ข้าพูดจาเสียมารยาทเช่นนั้น” นางเดินเข้ามาใกล้ ก่อนเอ่ยขอโทษที่งานเลี้ยงครั้งก่อนเผลอพูดจาไม่ดีออกไป

          “ข้าลืมไปหมดแล้ว แม่นางเหออย่าได้นำไปใส่ใจ” จวินหรงตอบกลับ เมื่อเห็นท่าทีอ่อนโยนของสตรีตรงหน้าซึ่งต่างจากคราแรกที่พบกัน

          “ท่านมาซื้อผ้าไปตัดชุดหรือ” จวินหรงพยักหน้าตอบเบา ๆ

          “แล้วเจ้าล่ะ แวะมาซื้อผ้าไปตัดชุดเช่นกันหรือ”

          “ใช่ แต่ไม่ใช่ชุดของข้าแต่เป็น...” ลี่หลินหยุดชะงักพร้อมกับแสดงท่าทีเขินอายออกมาจนทำให้คนที่มองมารู้ได้ในทันทีว่าผ้าที่หญิงสาวนำไปตัดชุดให้คงเป็นของบุรุษที่นางชอบพอแน่

          “แม่นางช่างใส่ใจคุณชายท่านนั้นจริง ๆ”

          “เขาเป็นบุรุษที่ข้ารัก เราทั้งคู่มีใจต้องกัน เพียงแต่ตอนนี้ข้ากับเขายังไม่อาจได้อยู่เคียงข้างกันได้”

          “ทำไมงั้นหรือ หรือว่าคนที่เจ้ารักไปออกรบที่ชายแดนหรืออย่างไร”

          “ไม่ใช่หรอก ข้าแค่ต้องรอเวลาเท่านั้น” นางทิ้งคำตอบไว้เป็นปริศนาแก่คนฟัง ก่อนเดินแยกออกไปทำธุระของตัวเอง ทิ้งให้อวี้จวินหรงมองตามหลังด้วยความสงสัย โดยที่ไม่รู้เลยว่าบุรุษคนที่ว่านั้นคือใคร

          ครั้นกลับมาถึงเรือนได้ไม่นานนัก หญิงสาวเดินไปที่เรือนใหญ่เพื่อวัดขนาดตัวของสามี

          “ท่านพี่อยู่ด้านในหรือไม่”

          “อยู่ขอรับ”

          “เช่นนั้นข้าขอพบได้รึไม่”

          “ฮูหยินโปรดรอสักครู่ เดี๋ยวบ่าวไปรายงานคุณชายก่อนนะขอรับ ว่าแต่ฮูหยินมาด้วยเหตุอันใด”

          “ที่จริงข้าอยากวัดขนาดตัวเขาเสียหน่อย ข้าอยากตัดชุดเป็นของขวัญวันเกิดให้ท่านพี่” นางกระซิบบอกเสียงเบาด้วยความเขินอาย

          “เช่นนั้นเอง” หยุนซือรู้จุดประสงค์ของนายหญิงได้แต่อมยิ้ม ทั้งยังอดรู้สึกอิจฉาเจ้านายของตัวเองที่มีภรรยาคอยเอาใจใส่เช่นนี้ ก่อนเดินเข้าไปด้านในเพื่อรายงานผู้เป็นเจ้านาย

          “คุณชาย ฮูหยินขอเข้าพบขอรับ”

          “นางมีเรื่องอันใดงั้นรึ” เขาเงยหน้าจากรายงานชั่วครู่ ขณะเอ่ยถาม

          “ฮูหยินอยากวัดตัวท่านน่ะขอรับ”

          “นางจะวัดตัวข้าทำไมกัน”

          “ฮูหยินบอกว่าจะตัดชุดใหม่ให้ท่านน่ะขอรับ”

          “มีจดหมายส่งถึงนายท่านขอรับ” เสียงบ่าวรับใช้ดังขึ้นหน้าห้อง ทำให้บทสนทนาของทั้งคู่หยุดชะงักลง

          “เข้ามาได้”

          เฉียนหลงเว่ยเปิดจดหมายฉบับนั้นแล้วอ่านทันที แล้วลุกออกจากที่นั่งด้วยความเร่งรีบ

          “คุณชายจะไปไหนหรือขอรับ”

          “เจ้านำชุดของข้ามอบให้นางเสีย ตอนนี้ข้าไม่ว่าง” ว่าพลางเดินออกจากห้องไป

          อวี้จวินหรงเห็นร่างสูงเดินผ่านหน้าไปด้วยความเร่งรีบ นางไม่ทันจะได้เอ่ยทักทายอันใดเสียด้วยซ้ำจึงทำได้เพียงมองตามหลังเท่านั้น

          “ฮูหยิน ชุดของคุณชายขอรับ” หยุนซือเดินออกจากเรือนนอนของเจ้านายเพื่อหยิบชุดมาให้นางนำไปวัดขนาดเอ่ยขึ้น

          “ขอบใจ” แม้ปากเอ่ยเช่นนั้น ทว่าสายตากลับจับจ้องไปยังทางเดินไม่วางตา

          “คุณชายมีธุระด่วนน่ะขอรับ ท่านก็อย่าได้คิดมากไปเลย” เขาบอกสตรีตรงหน้ายามเห็นสีหน้าของนาง

          “เช่นนั้นข้าไม่รบกวนแล้ว” พูดจบก็เดินกลับเรือนของตัวเอง

           เรือนไม้ไผ่ที่ตั้งอยู่นอกเมืองถูกใช้เป็นที่พบปะกันระหว่างชายหญิงคู่หนึ่ง หญิงสาวนั่งรอชายหนุ่มครึ่งชั่วยามได้แล้วกระมัง ก่อนที่ร่างสูงโปร่งของบุรุษที่ตนรอจะปรากฎตัวขึ้น

          “ลี่หลิน” เขาเอ่ยทักพร้อมกับรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้า

          “คุณชายเฉียน” นางเรียกชายหนุ่มคนรักด้วยน้ำเสียงดีใจ เหตุเพราะไม่ได้เจอกันนับตั้งแต่ชายหนุ่มแต่งงานกับแม่นางสกุลอวี้อย่างอวี้จวินหรง

          “เจ้ารอข้านานหรือไม่”

          “ข้าเพิ่งมาถึงได้ไม่นานเจ้าค่ะ”

          “ว่าแต่เจ้าให้คนส่งจดหมายมาหาข้า มีเรื่องอะไรอย่างนั้นหรือ”

          “คือว่าใกล้วันเกิดท่านแล้ว หากท่านไม่ว่าอะไรข้าคิดอยากตัดชุดให้ท่านสักชุดเพื่อเป็นของขวัญวันเกิดแก่ท่าน”