งานเลี้ยงวันเกิด

          งานเลี้ยงวันเกิดในครั้งนี้ไม่ได้แบ่งแยกห้องโถงระหว่างชายหญิง เหตุเพราะแขกเหรื่อที่เชิญมามิได้มีจำนวนมากมายเท่าใดนักจึงไม่จำเป็นที่ต้องทำเช่นนั้น

          ก่อนที่งานเลี้ยงจะเริ่มต้นขึ้นไม่ถึงหนึ่งเค่อร่างสูงของเจ้าของงานได้ปรากฏกายขึ้นท่ามกลางเสียงซุบซิบนินนาในทุกย่างก้าวที่เดินเข้ามา เขาเปรยตามองทุกคนเล็กน้อยแล้วเดินไปนั่งตรงกลางห้องโถงข้าง ๆ ที่นั่งของอวี้จวินหรง

          “ชุดที่ใต้เท้าเฉียนใส่มาวันนี้ช่างดูไม่เหมือนผู้ใดในเมืองหลวง ไม่ทราบว่าท่านให้ช่างเย็บปักจากที่ใดเป็นคนทำชุดให้หรือ” ใต้เท้าเฉาถามขึ้นด้วยความสนใจ เพราะลายปักบนชุดของใต้เท้าหนุ่มดูงดงามแปลกตา

          “ชุดนี้ฮูหยินของข้าเป็นคนตัดเย็บให้ข้าเอง ไม่ได้ใช้ช่าง” เขาตอบเสียงดังฟังชัดจนทุกคนต่างหันมองเป็นตาเดียว เพราะดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ระหว่างชายหนุ่มกับฮูหยินต่างจากข่าวลือที่บอกว่าเขากับฮูหยินไม่ลงรอยกัน

          “ดูจากฝีเข็มลวดลายการปักก็รู้แล้วว่าฮูหยินใส่ใจท่านมาก”

          “ใต้เท้าเฉียนโชคดีที่มีฮูหยินอย่างนางอยู่ข้างกาย”

          “ข้าต้องโชคดีอยู่แล้ว ถ้าหากไม่มีนางงานเลี้ยงวันนี้คงไม่ราบรื่นเช่นนี้” เขาเอ่ยปากชมพร้อมกับมองหน้านาง แต่นางกลับทำเฉไฉหันหน้าไปอีกทาง วันนี้เขาอุตส่าห์เลือกสวมชุดของนางเพื่อหวังให้นางอารมณ์ดีขึ้น ทว่าดูเหมือนจะไม่ค่อยได้ผลเท่าใดนัก

          เหอลี่หลินเห็นชายคนรักไม่ได้สวมชุดที่ตัวเองเป็นคนตัดได้แต่กำหมัดแน่น ทั้งรู้สึกกรุ่นโกรธ เสียใจและอึดอัดจนความรู้สึกทั้งมวลนี้อัดกันแน่นรอวันปะทุ วันนี้นางจะต้องหาโอกาสคุยกับเขาให้รู้เรื่อง ว่าทำไมถึงไม่ได้ใส่ชุดของนางทั้งที่เขาตกปากรับคำเสียดิบดี

          “พอเห็นฮูหยินนั่งเคียงข้างกับท่านแล้ว ช่างดูเหมาะสมกันยิ่งนัก” ฮูหยินหวังประจบสอพลอ

          “ใช่ ๆ พอเห็นเต็มตาเช่นนี้ ดูท่าแล้วคงอีกไม่นานในจวนตระกูลเฉียนคงได้มีคุณหนูคุณชายมาวิ่งเล่น” สิ้นคำพูดของฮูหยินว่านทำเอาเฉียนหลงเว่ยถึงกับแอบสำลักน้ำชา

          “ข้ารู้ว่าท่านไม่ได้อยากมีลูกกับข้า แต่ช่วยสงวนท่าทีหน่อยเถิด ถือว่าข้าขอร้องนะเจ้าคะ” จวินหรงบอกสามี เพราะนางไม่อยากหน้าเสียต่อหน้าแขกภายในงาน

          “เห็นทีคงอีกนาน ไม่แน่ฮูหยินเฉียนอาจไม่มีบุตรสักคนเลยก็เป็นได้นะเจ้าคะ”

          “เหตุใดแม่นางหลี่ถึงได้พูดเช่นนี้”

          “เพราะ...เพราะว่า” หลีลี่หยางมีท่าทีอึกอักอย่างเห็นได้ชัด เพราะถูกสายตามากมายจับจ้อง

          “ขอบคุณแม่นางหลีที่อุตส่าห์เอ่ยวาจาเช่นนั้นออกมา ตอนนี้ข้าได้หาฤกษ์เตรียมเข้าหอกับฮูหยินของข้าแล้ว อีกไม่นานคงมีเด็ก ๆ หลายคนวิ่งเล่นในจวน” คำตอบของชายหนุ่มทำให้คนที่นั่งอยู่ด้านข้างหน้าแดงก่ำขึ้นมาแทบทันที นางไม่คิดว่าสามีจะกล้าเอ่ยเช่นนี้ออกมา แม้ว่าที่เขาพูดเช่นนี้เพื่อปกป้องนางก็ตามที แต่ก็อดรู้สึกเหนียมอายไม่ได้

          ครั้นงานเลี้ยงจบลงทุกคนต่างกลับจวนของตัวเองไปรวมทั้งตัวนางเองเช่นกัน ระหว่างเดินกลับจวนได้พบชายหนุ่มผู้หนึ่งที่ไม่ได้เจอกันเสียนานนับตั้งแต่งานของเลี้ยงตระกูลหลิน

          “จวินหรง” หม่าโจวฉือร้องทัก เมื่อเห็นคนที่ตนรออยู่เบื้องหน้า เขามายืนรอนางที่นี่ราวครึ่งชั่วยาม เพื่อหวังได้พูดคุยกับหญิงสาวสักครั้งด้วยความเป็นห่วง

          “คุณชายหม่า”

          “เจ้าสบายดีรึไม่”

          “ข้าสบายดีเจ้าค่ะ”

          “ไม่เจอกันเสียนาน ใบหน้าเจ้าดูซูบผอมไปมากทีเดียว เฉียนหลงเว่ยผู้นั้นรังแกเจ้าใช่หรือไม่ เจ้าถึงได้เป็นเช่นนี้”

          “เขาไม่ได้ทำอะไรข้าหรอก เพียงแต่ช่วงนี้ข้ายุ่งอยู่กับการจัดงานเลี้ยงถึงได้เป็นเช่นนี้” นางตอบพร้อมรอยยิ้ม

          “ข้าจากเมืองหลวงยังไม่ถึงครึ่งปีกลับได้ยินข่าวว่าเจ้าแต่งให้เฉียนหลงเว่ย เจ้าน่าจะส่งข่าวบอกข้าบ้าง” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงน้อยใจ

          “งานแต่งงานของข้าจัดขึ้นกะทันหันมาก แม้แต่ข้ายังตั้งตัวไม่ทันเสียด้วยซ้ำ ใครเล่าจะคิดว่าข้าจะได้เป็นฮูหยินของสกุลเฉียน”

          “แต่ไหนแต่ไรมาเจ้าเอาแต่เฝ้ามองบุรุษผู้นั้นอยู่ห่าง ๆ มีหรือข้าจะไม่รู้ว่าเจ้ารู้สึกเช่นไร เจ้าได้เป็นฮูหยินของเขาถือว่าเป็นเรื่องน่ายินดี ว่าแต่เจ้ามีความสุขดีหรือไม่ ฟังจากเสียงเล่าลือต่าง ๆ ดูเหมือนว่าเขาจะทำหน้าที่สามีได้ไม่ดีเท่าใดนัก”

          “ข้าสบายดีเจ้าค่ะ”

          “หากวันใดรู้สึกไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว เจ้าบอกข้าได้เลยอย่าได้คิดเกรงใจ”

          “ข้าย่อมบอกท่านเป็นคนแรก”

          เฉียนหลงเว่ยเดินตามหลังนางมาเห็นภาพที่ชายหนุ่มสกุลหม่ากำลังเอามือลูบหัวฮูหยินของตัวเอง เขาเดินตรงปรี่ไปข้างหน้าด้วยความรวดเร็วแล้วปัดมือชายผู้นั้นออกทันทีด้วยโทสะ