LOGINบทที่ 11 ตลาดค้าของโบราณ
ตลาดไป๋เฉิน เป็นตลาดที่มีชื่อตเสียงของการวงการค้าขายของเก่า ของโบราณเกือบทุกชนิด อยู่ทางด้านเหนือของเมืองเฉิงหนาน ในบริเวณรอบ ๆ ตลาดไป๋เฉินนี้ ค่อนข้างจะพิเศษอยู่ไม่น้อย เพราะตึกแต่ละตึกแยกตัวออกจากกันโดยสิ้นเชิง แต่อยู่ไม่ไกลจากกันนัก มีตั้งแต่ตึก 3 ชั้น ถึง 10 ชั้น เลยทีเดียว ยังไม่นับรวมพื้นที่อยู่อาศัย และบริเวณที่ตั้งแผงลอยเล็ก ๆ ที่รวมตัวกันอยู่เป็นตลาดเล็ก ๆ อีกที ร้านใหญ่ ๆ อย่างเช่น ร้านเจียงเหล่ย ที่โด่งดังด้านเครื่องประดับที่มีขนาดใหญ่ถึง 5 ชั้น ร้านถังโจว ร้านหงลู่ที่โด่งดังเรื่องตำราและภาพวาด มีขนาดใหญ่ถึง 5 ชั้นเช่นเดียวกัน ส่วนร้านเล็ก ๆ ที่รองลงมาส่วนใหญ่จะเป็นขนาด 3 ชั้น เพียงเท่านั้น โดยพื้นที่ชั้น 3 จะถูกใช้เป็นพื้นที่อยู่อาศัย เพื่อความสะดวกสบาย และความปลอดภัยของสินค้า โดยในแต่ละร้านจะมีระบบความปลอดภัยของตัวเองทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นห้องนิรภัย หรือประตูล็อกที่แข็งแรงก็ตาม มีโรงรับจำนำ ที่จำนำตั้งแต่ของโบราณทุกชนิด ไปจนกระทั่ง เครื่องใช้ไฟฟ้า แม้แต่โทรศัพท์ก็มี อีกหลายร้าน ไปจนถึงแผงลอยเล็ก ๆ ที่อาจมีสินค้ามูลค่าไม่มากนัก เหมาะสำหรับผู้เริ่มต้น และมีงบประมาณไม่มากนัก มาเพื่อเริ่มศึกษาหาความรู้ได้โดยทั่วไป และยังมีตึกหวงฉี ขนาดใหญ่ 10 ที่เป็นผู้นำด้านการแสดงของโบราณ จัดงานประมูลสินค้าโบราณ แล้วนั้น บางครั้ง ยังมีการจัดประมูลหินหยกในทุก ๆ 3 เดือนอีกด้วย โดยชั้นแรกนั้นจะเป็นการจัดการแสดงของโบราณต่าง ๆ ชั้นที่สองเป็นเสื้อผ้า เครื่องประดับในยุคโบราณ ชั้นที่สามเป็นตำราและภาพวาดในยุคสมัยต่าง ๆ ชั้นที่สี่เป็นห้องประมูล ห้องประชุมสัมมนา และห้องรับรองต่าง ๆ ตลาดไป๋เฉินนี้ มีผู้คนมากหน้าหลายตา มีตั้งแต่ตัวตนผู้ยิ่งใหญ่ ผู้เฒ่าของตระกูลร่ำรวยที่วางมือจากกิจการให้กับลูกหลานดูแลและผันตัวมาเป็นนักสะสม ตั้งกลุ่มอวดกันว่าใครจะมีความสามารถในการประเมินและซื้อมาเป็นของสะสมของตน ได้มากกว่าใคร ๆ จนถึงบรรดาผู้เริ่มต้น หรือแม้กระทั่งผู้คนที่ต้องการซื้อของ เพื่อไปเป็นของกำนัล หรือของฝากให้กับผู้หลักผู้ใหญ่ และคนที่ชื่นชอบล้วนมีหมด ทางด้านหวงเฟยก็ไม่ขัดข้องกับระยะเวลา 3 วัน ของซ่งอวิ๋น เพราะตัวเขาเองก็ไม่ได้เร่งรีบเช่นเดียวกัน ยังไงซะตัวเขาเองก็ยังไม่ได้เผยความในใจ หรือแม้กระทั่งหว่านถิงเองก็ยังไม่ได้รับรู้ความรู้สึกของเขาแต่อย่างใด แต่ก่อนที่จะถึงระยะเวลา 3 วัน ที่นัดกับซ่งอวิ๋นเอาไว้นั้น หวงเฟยเองก็ไม่อยู่นิ่งเฉย เขาไปที่ตลาดหูเป่า ซึ่งเป็นตลาดอาหารทะเลขนาดใหญ่ของเมืองปูจาน ที่เป็นแหล่งขายอาหารทะเลสดใหม่จากทั่วทุกภาคของประเทศเลยทีเดียว หวงเฟยไปถึงตลาดหูเป่าตั้งแต่เช้ามืด เพื่อที่จะซื้อ “หอยเป๋าฮื้อ” สดใหม่จากทะเล และนำไปมอบให้กับหว่านถิงเพื่อให้เธอปรุงอาหารที่เธอชอบ หว่านถิงเอง เมื่อได้เห็นหอยเป๋าฮื้อสดๆ ถึงกับอุทานออกมา เพราะในโลกก่อนของเธอ อาหารสดๆ หาได้ยากเอาเป็นอย่างมาก บางอย่างมีแค่ในตำราอิเล็กโทรนิกทั้งสิ้น ทั้ง ๆ ที่ทุกสิ่งอย่างสามารถหาได้อย่างง่ายดาย แต่รูปแบบการใช้ชีวิตของผู้คนเปลี่ยนไปจากยุคปัจจุบันนี้เป็นอย่างมาก เพื่อที่จะรับประทานอาหารผู้คนต่างเลือกที่จะเอาแคปซูลจากผู้ช่วยหุ่นยนต์ที่มีทุกบ้าน แทนที่จะปรุงอาหารเอง เสียทั้งพลังงานและเสียเวลาไปไม่น้อย ส่วนรสชาติของอาหารถึงแม้จะจืดชืดไปสักหน่อย แต่สะอาดปลอดภัยไม่มีเชื้อโรคใด ๆ เจือปน และโดยส่วนใหญ่แล้ว ก็ไม่มีใครทราบรสชาติที่แท้จริงของอาหารเหล่านั้นแต่อย่างใด ยกเว้นแต่คนผู้นั้นจะเป็นคนที่สนใจเรื่องอาหารและเป็นคนศึกษาการทำอาหารอย่างจริงจังเท่านั้น ซึ่งมีจำนวนน้อยมาก และส่วนใหญ่จะกลายเป็นคนของหน่วยงานพิเศษของรัฐบาล ที่มีหน้าที่ในการสกัดอาหารในรูปแบบต่าง ๆ เพื่อให้คงไว้ในรูปลักษณ์ และรสชาติเท่านั้น ในโลกก่อนหว่านถิงเรียนจบทางด้านประวัติศาสตร์การดำรงชีวิต แต่เนื่องจากเธอเป็นคนที่สนใจรสชาติอาหารเป็นอย่างมาก บวกกับความรู้ทางประวัติศาสตร์ที่เธอมี ทำให้เธอมีความรู้ความสามารถมากมาย และได้เข้าไปทำงานในหน่วยงานพิเศษนี้ในที่สุด เธอได้มีโอกาสเพิ่มพูนความรู้ของตัวเองไปยังเรื่องราวต่าง ๆ ในประวัติศาสตร์มากขึ้น ไม่หยุดยั้งเพียงแค่การปรุงอาหารเท่านั้น แต่ยังรวมไปถึงการเข้าถึงวัตถุดิบต่าง ๆ มากมาย ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้อาศัยอยู่ในเขตทะเล และถึงจะอาศัยในเขตทะเล ผู้คนต่างก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เล่นน้ำ และจับสัตว์โดยเด็ดขาด ด้วยเหตุผลทางด้านความปลอดภัย และการปนเปื้อนของสิ่งมีชีวิตในโลก ในสังคมที่มีกฎระเบียบ และความเข้มงวดเช่นนี้ เธอจึงรู้สึกตื่นเต้นไม่น้อย เมื่อเห็นหอยเป๋าฮื้อสด ๆ ที่หวงเฟยนำมาให้ เธอจึงเริ่มค้นหาเมนูที่ทำจากหอยเป๋าฮื้อในความทรงจำของเธอทันที “เป๋าฮื้อเจี๋ยนน้ำมันหอย” เป็นเมนูที่เธอเลือกขึ้นมาเป็นอันดับแรก เพราะเป็นเมนูที่เป็นที่รู้จักในยุคสมัยนี้ และค่อนข้างทำง่าย ขั้นตอนไม่ยุ่งยาก ส่วนถ้าหากเป็นเมนูตุ๋นน้ำแดงแล้ว เธอจำได้ว่าเคยทดลองทำมาก่อนแล้ว เมื่อตอนที่ฟื้นขึ้นมาใหม่ ๆ เธอจึงไม่สนใจที่จะทำเมนูตุ๋นน้ำแดงอีก หลังจากที่ได้ขอบคุณหวงเฟย และชักชวนให้หวงเฟยอยู่ทานอาหารที่เธอจะลองทำนั้น ทางด้านหวงเฟยเอง ก็ได้เตรียมตัวนั่งลง และสั่งกาแฟไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พลางหยิบโน๊ตบุ๊กออกมาทำทีเหมือนว่ามีงานสำคัญที่จะต้องทำอยู่ และจะไม่จากไปในทันที เมื่อหว่านถิงได้เห็นท่าทางของหวงเฟย ก็เข้าใจได้ทันทีว่าหวงเฟยเองก็อยากจะอยู่ต่อ เพื่อชิมอาหารฝีมือเธอเช่นเดียวกัน เธอจึงขอตัวไปเข้าครัวเพื่อทำอาหาร โดยไม่ลืมที่จะเสิร์ฟชานมอารมณ์ดี ให้แก่หวงเฟย เพื่อเรียกคะแนนความพึงพอใจและค่าความโชคดีเอาไว้ก่อน หลังจากนั้นหว่านถิงก็เรียนถวนถวนออกมาทันทีเพื่อถามหาเมนูอาหารต่าง ๆ ในระบบ หลังจากไล่หาไปไม่นานนัก เธอก็พบกับเมนู “เป๋าฮื้อเจี๋ยนน้ำมันหอย” ดั่งที่คาดหวัง และเพื่อที่จะได้ผลลัพธ์ และรสชาติที่ถูกต้องแล้ว เธอจึงศึกษาเมนู “เป๋าฮื้อเจี๋ยนน้ำมันหอย” นี้อยู่พักใหญ่ และเธอยังต้องการที่จะทราบวัตถุดิบที่จะต้องใช้ เพื่อแลกคะแนนกับถวนถวนอีกด้วย หว่านถิงแลกน้ำมันหอยสูตรเข้มข้น ในราคา 100 คะแนน เหล้าจีน 20 คะแนนความพึงพอใจ เห็ดหอมสด 20 คะแนนความพึงพอใจ และผักคะน้าฮ่องกง ในราคา 80 คะแนนความพึงพอใจ ออกมาเตรียมไว้ คะแนนที่ใช้รอบนี้ไม่มากนักเพียงแค่ 220 คะแนนเท่านั้น เพราะหอยเป๋าฮื้อเธอได้มาจากหวงเฟยแล้ว เธอขอให้เฉาเย่าช่วยสอน และเตรียมหอยเป๋าฮื้อ โดยมีเธอยืนสังเกตการ์ณอยู่ข้าง ๆ เพื่อศึกษาวิธีแกะหอยอย่างจริงจัง เรื่องนี้ทำให้เฉาเย่าค่อนข้างจะแปลกใจเล็กน้อย เพราะคุณหนูของเธอมีฝีมือในการทำอาหารเป็นเลิศ เหตุใดจึงแกะหอยเป๋าฮื้อไม่เป็น หรืออาจจะเป็นเพราะมีคนเตรียมให้ตลอดเวลาคงเป็นได้ หว่านถิงเตรียมหม้อตุ๋นระดับสองไว้ล่วงหน้า เพื่อเตรียมที่จะตุ๋นหอยเป๋าฮื้อเอาไว้ล่วงหน้าอยู่แล้ว หลังจากที่เฉาเย่าเตรียมหอยเป๋าฮื้อให้เธอเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงนำเอาหอยเป๋าฮื้อใส่ลงในหม้อตุ๋นพร้อมกับผงปรุงรสจากระบบ โดยที่ไม่ลืมที่จะแลกคะแนนค่าความโชคดีไว้ล่วงหน้าเช่นเดียวกัน ระหว่างที่รออยู่ ลู่ปิ่นได้เอาเห็ดหอมและผักคะน้าฮ่องกงมาล้าง และทำการหั่นด้วยมีดระดับสองของเธอ และฝีมืออันเลิศล้ำ บวกกับมีดระดับสอง หว่านถิงถึงกับมองเพลินไปเลยทีเดียว ทุกอย่างถูกหั่นด้วยมีระดับสองเมื่อหั่นเห็ด เห็ดทุกชิ้นที่ได้จึงมีความบางเฉียบสวยงาม แม้แต่ผักก็ไม่มีร่องรอยของความบอบช้ำแม้แต่นิดเดียวบทที่ 24 กระทะสี่เหลี่ยมระดับ 5“เอาหล่ะ เอาหล่ะ ! ไม่ต้องสาธยายแล้วถวนถวน ยังไงซะฉันก็ไม่มีทางเลือกอื่น เอากระทะมา แล้วแลกสิ่งของจำเป็นออกมาด้วย”[ กระทะสี่เหลี่ยม ระดับ 5 ใช้คะแนนความพึงพอใจผ่อนจ่าย 5 เดือน เดือนละ 20,000 คะแนน โดยจะเริ่มเก็บทุกวันที่ 1 ของเดือน ][ ไข่หงส์ฟ้า 400 คะแนนความพึงพอใจ ][ เต้าหู้อ่อน 100 คะแนนความพึงพอใจ ][ สาหร่ายวากาเมะ 500 คะแนนความพึงพอใจ ][ ซุปมิโซะสำเร็จรูป 1,000 คะแนนความพึงพอใจ ][ ส่วนวัตถุดิบอื่นที่เหลือ โฮสต์สามารถใช้สิ่งที่มีอยู่แล้วในช่องเก็บของ และภายนอกได้โดยไม่มีผลต่อคุณภาพของอาหาร ]หวังว่าจะเป็นการลงทุนที่คุ้มค่านะ หว่านถิงคิดคำนวณในใจแล้ว ต้นทุนที่ใช้คราวนี้คือ 2,500 คะแนนความพึงพอใจ ไม่นับรวมกระทะนั่นอีก ไม่เป็นไรค่อย ๆ ว่ากันไปแล้วกันหว่านถิงนำเต้าหู้อ่อนมาหั่นเป็นก้อนสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ อย่างระมัดระวัง จากประสบการณ์คราวที่แล้ว จึงหั่นสาหร่ายวากาเมะให้เป็นเส้น ๆ ขนาดพอดีคำ และตั้งหม้อต้มน้ำระดับ 3 พอน้ำเดือดเธอก็ใส่ซุปมิโซะสำเร็จรูปลงไประหว่างนั้นเธอก็หันไปตีไข่หงส์ฟ้า 3 ฟอง ใส่ถ้วยเอาไว้ เติมดาชิ ซีอิ๊ว น้ำตาลเล็กน้อยและ
บทที่ 23 คะแนนความพึงพอใจ 100,000 คะแนนหลังจากปลอบประโลมให้ผู้เฒ่าหวงวางดาบ และมู่เฉิงอันวางไม้กวาดได้เรียบร้อยแล้ว เธอจึงพาทั้งสองคนไปแนะนำตัวกันดี ๆ“คุณมู่ คน ๆ นี้คือ ผู้เฒ่าหวง ไม่ทราบว่าคุณได้ทราบเรื่องราวมาจากหวงเฟยรึยัง”โดยไม่ทราบสาเหตุ แต่มู่เฉิงอันรู้สึกเปรี้ยวเล็กน้อย เมื่อได้ยินคำว่า “คุณมู่” จากปากของหว่าน ในช่วงหลัง ๆ มานี้ เขาเริ่มรู้สึกอุ่นใจ ทุกครั้งที่นึกถึงหว่านถิง แต่ติดด้วยงานที่รัดตัวจึงไม่สามารถหาเวลามาที่ร้านได้ส่วนหว่านถิงเองก็ไม่ได้สังเกตความผิดปกติของมู่เฉิงอัน เธอจึงแนะนำตัวผู้เฒ่าหวงต่อ“ผู้เฒ่าหวงได้ติดต่อมา เพื่อขอรับความช่วยเหลือ จึงได้พักอยู่ที่บ้านของฉัน และติดตามไปไหนมาไหนด้วย อยู่ในช่วงระหว่างรอนี้”หว่านถิงยู้ปาก ก่อนที่จะกล่าวต่อเพื่อให้มู่เฉิงอันสบายใจ ทั้ง ๆ ที่ไม่เข้าใจตัวเองนักว่าทำไมต้องพยายามอธิบายให้มู่เฉิงอันฟัง“ผู้เฒ่าหวงอาจจะมีบุคลิกแปลก ๆ สักหน่อย แต่ไม่เป็นอันตราย ไม่ต้องห่วงค่ะ”“ใช่ขอรับ นายหญิงเป็นผู้มีพระคุณของกระผม กระผมไม่มีวันทำร้ายนายหญิงหรอกขอรับ”ผู้เฒ่าหวงยืนตัวงอ ก้มหน้าพลางแก้ต่างให้กับตัวเองไปด้วย เพราะนึกได้
บทที่ 22 วันสุดท้ายของภารกิจ[ ติ้ง!... ][ ได้รับค่าความพึงพอใจ 1,200 คะแนน ][ ได้รับค่าพลังงาน 2 หน่วย ][ ได้รับค่าความโชคดี 2 หน่วย ]นี่สิ ! ถึงจะสมกับเป็นผู้เฒ่าหวงของนายหญิงหว่านถิงจริง ๆ ให้คะแนนแบบนี้ คนทำอาหารย่อมเต็มใจแน่นอนค่าพลังงานเพิ่มขึ้นอีก 2 หน่วย เป็น 19 หน่วยแล้ว ยังเหลือการทำอาหารอีกเพียงหนึ่งครั้งให้กับผู้เฒ่าหวง เธอเองก็จะพร้อมสำหรับเมนูเป็ดปักกิ่งแล้วในที่สุดวันนี้นี้ก็เป็นวันสุดท้ายของภารกิจรอง ทำอาหารให้แก่ผู้เฒ่าหวงเป็นเวลา 10 วัน หว่านถิงไม่อยากทำอะไรให้ยุ่งยากอย่างวันก่อนอีกแล้ว เธอจึงเลือกเมนูซุปสาหร่ายและกับข้าวอีกหนึ่งอย่าง เสิร์ฟพร้อมกับข้าวสวยน่าจะเพียงพอและพาผู้เฒ่าหวงมาที่ร้าน ด้วยเหตุที่ว่า เมื่อวานมีคนมากมายมาวุ่นวายที่ร้านเพื่อตามหาเธอ และขอสั่งเมนูพิเศษประจำวันให้ได้เมื่อมาถึงที่ร้านจึงพบว่า ลูกค้าพากันมาเต็มแน่นร้าน และยังมีคนต่อคิวอยู่ด้านนอกอีกด้วยความเร่งด่วนเธอจึงขอให้ผู้เฒ่าหวงนั่งรอภายในร้าน ในระหว่างที่เธอจะไปเตรียมเค้กแครอท เพื่อบรรเทาความหงุดหงิดของบรรดาลูกค้าเป็นอย่างแรกเมื่อเฉาเย่าได้ประกาศออกไปว่า วันนี้จะมีการแจกเ
บทที่ 21 การเรียนรู้จากการสูญเสียเมื่อถึงคราวที่ต้องทอดเต้าหู้ คราวนี้เธอใช้ความระมัดระวังเป็นอย่างมาก จึงแลกคะแนนความโชคดีออกมา 1 หน่วย เพื่อที่จะทอดเต้าหู้ โดยใช้ไฟกลาง ๆ จนกระทั่งเต้าหู้ที่ได้ออกมาเป็นสีสวยทุกก้อน จึงได้เบาใจลงได้รซอสที่จะใช้ทำผัดเต้าหู้ เธอใช้เต้าเจี้ยวธรรมดา มีเพียงน้ำมันหอยจากระบบที่ยังมีเหลือจากคราวก่อนเมื่อผัดรวมกับผงปรุงรสพิเศษจากระบบ น้ำซอสของเธอก็เริ่มเข้มข้นและมีรสกลมกล่อมจากนั้นเธอก็ใส่เต้าหู้ก้อนสี่เหลี่ยมสีเหลืองทองลงไปผัดเบา ๆ คลุกเคล้าจนเข้ากัน เต้าหู้ที่ได้ยังมีความเหลืองนวลและหอมหวนชวนรับประทานยิ่งนักขนาดผู้เฒ่าหวงที่ได้รับคำสั่งให้นั่งรออยู่ในห้องอาหาร ไม่สามารถนั่งอยู่ติดกับเก้าอี้ได้ จึงได้แต่มายืนรออยู่ข้าง ๆ โต๊ะเตรียมอาหาร พร้อมทั้งอ้าปากค้าง ทำท่าทางเหมือนกับน้ำลายจะไหลยืดอยู่ตลอดเวลา จนหว่านถิงถึงกับหลุดขำ และไล่ให้ผู้เฒ่าหวงกลับไปที่ห้องอาหารเหมือนเดิมผู้เฒ่าหวงได้แต่เดินหน้าละห้อยกลับไปยังห้องอาหาร แต่มิได้ผิดหวังมากมายนัก เพราะรู้ได้เป็นอย่างดีว่า อาหารที่นายหญิงทำย่อมมีความเลิศรสอยู่เสมอ จึงได้สงบอกสงบใจลง และรอคอยอย่างใจจดใจ
บทที่ 20 กลิ่นตลบอบอวลอีกครั้งเมื่อเริ่มต้นทำบะหมี่ด้วยการผสมแป้ง และตามด้วยผงมรกตสวรรค์เข้าไปอีก 6 หยด ทำไมถึงใช้ผงมรกต ทั้ง ๆ ที่ทำบะหมี่หยกนะเหรอ เพราะบะหมี่หยกที่เธอต้องการทำนั้นเป็นบะหมี่หยกเขียวใสด้วยส่วนผสมพิเศษนี้บะหมี่หยกที่ได้จะมีสีสวย และเหนียวนุ่มมากยิ่งขึ้นหลังจากที่ดึงแป้งสลับไปมา จนได้เส้นบะหมี่สีเขียวใส ตามที่ต้องการแล้ว เธอจึงเริ่มไปเตรียมหมู สำหรับทำหมูแดงและซอสหมูแดงคราวนี้เธอเลือกที่จะใส่เลือดอินทรีย์ทมิฬแทนที่ซอสธรรมดาเข้าไปหมักและทำซอส เพราะสีที่ได้จะมีความแดงเข้มสวยงามกว่าสีแดงใส ๆ ธรรมดามากนักเมื่อไก่ที่หมักไว้ได้ที่ และบะหมี่กับหมูแดงพร้อมปรุงก็เรียบร้อยแล้ว เธอจึงเปิดเตา เพื่อทำซุปไก่สมุนไพรและซอสหมูแดงในเวลาเดียวกันเตาระดับ 2 ต้องใช้ค่าพลังงาน 4 หน่วยสำหรับทำอาหาร 2 อย่างในเวลาเดียวกับ และยังใช้ค่าความโชคดีอีก 2 หน่วย แต่หว่านถิงเองก็ไม่ได้ย่อท้อ เพราะรู้ดีว่าผลลัพธ์ที่ได้ย่อมคุ้มค่าอย่างแน่นอนหว่านถิงใส่สมุนไพรต่าง ๆ และไก่ลงไปในหม้อตุ๋นระดับ 2 และเป็นตามคาดกลิ่นหอมฟุ้งกระจายไปทั่วตั้งแต่เริ่มต้นระหว่างรอเธอจึงทำหมูแดง และซอสหมูแดงเลือดอินทร
บทที่ 19 บะหมี่หยกเขียวใสและซุปไก่สมุนไพร[ เพียงแค่โฮสต์ ตั้งใจทำภารกิจให้สำเร็จเพียงเท่านั้น ซึ่งปัจจุบัน ค่าความสำเร็จของโฮสต์อยู่ที่ 80 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น ][ ขอให้โฮสต์ปรับปรุง และพัฒนาความสามารถต่อไป ]หลังจากที่ได้รับคำบรรยายยาวเหยียดจากระบบแล้ว หว่านถิงก็จับใจความได้ว่า อาหารที่เธอทำให้ผู้เฒ่าหวงนั้น มีผลในการปรับปรุงธาตุหยินและหยางในตัวของผู้เฒ่าหวงเป็นพิเศษทำให้ผู้เฒ่าหวง เปลี่ยนรูปลักษณ์ภายนอกไปยังช่วงเวลาก่อนที่จะทะลุมิติไปยังอีกโลกหนึ่ง เมื่อ 500 ปีก่อนจริง ๆ แล้วการที่ผู้เฒ่าหวง แก่ชราลงเพียงเล็กน้อยทั้งที่เวลาผ่านไปร่วม 500 ปีมาแล้ว เพราะเวลาในโลกมิตินั้นเดินไปช้า คล้าย ๆ กับเวลาในห้วงมิติพิเศษของหว่านถิง และแตกต่างจากโลกปัจจุบันนั่นเองเมื่อออกมาจากโลกมิติ และได้รับการปรับปรุงธาตุให้สมดุล ผู้เฒ่าหวงจึงได้กลับคืนรูปลักษณ์ภายนอกไปอยู่ในช่วงปัจจุบัน ก่อนที่จะทะลุมิติอีกครั้งหลังจากที่ผู้เฒ่าหวงได้รับคำอธิบายและสงบสติอารมณ์ได้แล้ว จึงขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างอารมณ์ดี และต้องการที่จะตามหว่านถิงไปที่ร้าน ด้วยเหตุผลเดียว คือ อยากรู้ว่าอาหารใดที่เป็นต้นเหตุของความเปล







