LOGINบทที่ 10 พื้นที่มิติพิเศษ
ในโลกเก่าของเธอบุคคลทั่วไปไม่สามารถที่จะมีพื้นที่มิติได้ และหากว่ามีจะเป็นผู้บริหารระดับสูงของรัฐบาลซะเป็นส่วนใหญ่ และเท่าที่ได้ยินมา จะมีขนาดประมาณ 20-30 ลูกบาศก์เมตรเท่านั้น นั่นหมายความว่าขนาดพื้นที่ของพวกผู้บริหารยังมีขีดจำกัดทางด้านความสูงอยู่ แต่พวกที่ทำงานวิจัยทางด้านการเพาะปลูกเลี้ยงสัตว์ จะได้รับมอบหมายสิทธิ์ในการใช้พื้นเพาะปลูก หรือเลี้ยงสัตว์ใดๆ ตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย ซึ่งหมายความว่ารัฐบาลยังคงเป็นเจ้าของพื้นที่มิติอยู่ ทางด้านพื้นที่มิติชนิดนี้มีความคล้ายคลึงกับพื้นที่มิติที่เธอได้รับในโลกนี้ แต่ต่างแตกตรงที่ แยกเป็นการเพาะปลูก หรือการเลี้ยงสัตว์เท่านั้น และยังเป็นกระบวนการแบบอุตสาหกรรมอีกด้วย ช่างแตกต่างจากพื้นที่มิติพิเศษที่เธอได้รับในโลกนี้ยิ่งนัก และถ้าหากว่าเธอสามารถที่จะเพิ่มระดับของพื้นที่มิติพิเศษขึ้นไปได้อีก เธอจะสามารถเพาะปลูกได้ โดยการที่จะต้องได้รับลำธารแห่งสวรรค์ในพื้นที่มิติซะก่อนที่จะเพาะปลูก และหากเลื่อนระดับพื้นที่มิติพิเศษไปได้อีกระดับหนึ่ง เธอจะสามารถเลี้ยงสัตว์ใดๆ ก็ได้ ซึ่งพืชและสัตว์ที่เติบโตในพื้นที่มิติพิเศษ จะเติบโตอย่างรวดเร็วกว่าโลกภายนอก ด้วยคุณสมบัติด้านเวลาของพื้นที่มิติพิเศษ และยังนอกจากนั้นยังรสชาติของพืชผล และเนื้อสัตว์ที่ดีกว่าปกติ พืชผลและเนื้อสัตว์ต่าง ๆ พวกนี้สามารถทำคะแนนได้อย่างรวดเร็ว ขณะนี้เธอจะยังไม่สามารถพามนุษย์เข้าไปในพื้นที่มิติพิเศษของเธอได้ หากไม่ได้รับการอนุญาตจากระบบ ช่องเก็บของ 10 ช่องของเธอ เกือบจะหมดไปกับเครื่องปรุงทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็น เครื่องปรุงอาหารคาว เครื่องปรุงอาหารหวาน อาหารรสเปรี้ยว อาหารรสเค็ม อาหารรสเผ็ด แป้งต่าง ๆ และผงปรุงความหอมต่าง ๆ ก็หมดไปถึง 8 ช่อง เข้าไปแล้ว เธอไม่กล้าแลกของมากมายตุนเอาไว้ ส่วนช่องเก็บอุปกรณ์ระดับ 2 ของเธอ ก็มีสิ่งจำเป็นในการทำอาหารอยู่ครบเต็มทุก 10 ช่อง แต่ถ้าหากเธอต้องการอะไรเพิ่มเติม เธอก็ยังมีของในห้องครัวที่ร้าน และที่บ้านอีก เธอไม่ขาดแคลนแน่นอน สองหนุ่มเมื่อเห็นสายตาที่เหม่อลอยของหว่านถิง และเห็นว่าวันนี้เธอทำงานหนักมาก จึงขอตัวกลับไป โดยไม่ลืมที่จะบอกเธอให้พักผ่อนเยอะ ๆ หว่านถิงนอกจากจะอิ่มอกอิ่มใจกับคะแนนที่ได้รับอย่างท่วมท้น และการเพิ่มขึ้นของพื้นที่มิติพิเศษแล้ว ยังจะมีผู้ชายหน้าดีถึงสองคนแสดงความเป็นห่วงเป็นใยเธออีก มันช่างทำให้หัวใจวูบไหวยิ่งนัก คืนนั้นหว่านถิงนอนหลับอย่างสุขใจ และไม่ลืมที่จะฝันหวานถึงพื้นที่มิติพิเศษของเธอที่สามารถปลูกพืช และเลี้ยงสัตว์ได้ของเธอ ถึงแม้จะยังไม่สามารถใช้ได้ก็ตาม เธอวางแผนไว้เรียบร้อยแล้ว หวงเฟย เมื่อไปถึงที่ทำงาน ก็พยายามคิดหาวิธีที่จะพิชิตใจหว่านถิงให้ได้ และเริ่มได้กลิ่นทะแม่ง ๆ ของมู่เฉิงอันว่าต้องมีอะไรที่เขาไม่รู้อยู่แน่ ๆ เพราะตอนเช้าที่มู่เฉิงอันโทรหา และยังนัดเจอเขาด้วยอารมณ์หดหู่ถึงขีดสุด และหวงเฟยเองก็เข้าใจสถานการณ์เป็นอย่างดี ในยามที่เพื่อนหดหู่แบบนี้ คงไม่พ้นเรื่องแม่ของมู่เฉิงอัน ปกติเขาต้องใช้เวลานานนับชั่วโมง หรือบางครั้งอาจหลายวัน ในการเยียวยาอารมณ์ของเพื่อนรักคนนี้ แต่เมื่อเช้านี้กลับดูสบายดี แถมยังดูเข้าถึงง่ายกว่าปกติอีกด้วย ไหนจะรอยยิ้มที่มุมปากนั่นอีก ดูแล้วค่อนข้างน่าแปลกใจ เพราะปกติแล้วมู่เฉิงอันค่อนข้างจะเก็บตัว เข้าถึงยาก และไม่ค่อยจะยิ้มแย้มสักเท่าใด นอกจากเรื่องเรียนกับเรื่องงานแล้วหวงเฟยยังไม่เคยเห็นรอยยิ้มของมู่เฉิงอันเช่นนั้นมาก่อน หวงเฟยพักเรื่องของมู่เฉิงอันเอาไว้ชั่วคราวเนื่องจากเห็นว่า ไม่ว่าจะคิดอย่างไรก็ยังคิดไม่ออกว่าแปลกตรงไหน และหันไปทุ่มเทกับการหาอะไรที่จะสามารถทำให้หว่านถิงประทับใจได้ หวงเฟยเดินไปทั่วออฟฟิศ จากการสังเกตสภาพการณ์โดยทั่วไปถึงความชอบของพนักงานหญิงแล้ว จึงได้ตัดสินใจขอคำปรึกษาเรื่องหว่านถิงกับเลขาถง เนื่องจากเลขาถงเป็นผู้ชายที่ถึงจะแต่งงานแล้ว แต่ก็ยังเป็นที่ชื่นชอบของบรรดาสาว ๆ ในที่ทำงานอีกด้วย ในที่สุดหวงเฟยก็ได้รู้จักว่า การสร้างความประทับใจให้กับคนที่ตนชอบนั้น นอกจากรูปร่างหน้าตา การแต่งตัว มารยาทที่ดีแล้ว ยังต้องทราบถึงความชอบของผู้หญิงคนนั้น ๆ ด้วย และให้พยายามหาสิ่งนั้นๆ มาเติมเต็ม เพื่อตอบสนองความต้องการเหล่านั้นของพวกเธอได้เป็นอย่างดี กรณีของหว่านถิงนั้น จากการที่ได้พบปะและสังเกตในช่วงเวลาที่ผ่านมา สิ่งที่ทำให้เธอชื่นชอบ ย่อมต้องเป็นอาหาร หรือการทำอาหารอย่าง นั่นหมายถึงตำราอาหาร หรือวัตถุดิบพิเศษที่มีคุณค่าอีกด้วย ด้วยความที่หวงเฟยเป็นคนชอบชิมอาหารเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว จึงไม่ยากที่จะเริ่มค้นหาข้อมูลอาหารจีนโบราณจากอินเทอร์เน็ต รวมไปถึงแหล่งที่ขายตำราเหล่านั้นด้วย วันเวลาผ่านไปหลายวัน ในที่สุดหวงเฟยก็พบแหล่งขายตำราอาหารโบราณ จึงไม่รอช้าที่จะสอบถามทันที จากข้อมูลที่ได้มาจึงทราบได้ว่า แหล่งที่ขายตำรานั้นต้องเป็นแหล่งที่ค้าขายของโบราณ ซึ่งจะมีของโบราณเกือบทุกชนิดเลยทีเดียว หวงเฟยจึงติดต่อไปยังซ่งอวิ๋นทันที เพราะรู้ว่าตระกูลของซ่งอวิ๋นอยู่ในวงการนี้มานาน และทางบ้านยังมีบริษัทจัดประมูลสินค้าเหลียงจืออยู่ในมือ ซึ่งเป็นการประมูลแทบจะทุกสินค้า ไม่ว่าจะเป็นเครื่องประดับหัว ปิ่นปักผม เครื่องหยก รวมไปถึงตำราและภาพวาดต่าง ๆ และบางครั้งยังมีการประมูลหิน ซึ่งคล้ายคลึงกับการพนันที่ถูกกฎหมายเช่นเดียวกัน เมื่อซ่งอวิ๋นทราบความต้องการของหวงเฟย ก็ดีอกดีใจมากกว่าตัวหวงเฟยเสียอีก เนื่องจากเธอคาดหวังในการจับคู่ของคนทั้งสอง ให้ได้เป็นแฟนกัน ตั้งแต่เริ่มแรกอยู่แล้ว ทำให้เรื่องนี้เป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่งนัก เธอจึงอาสาที่จะพาหวงเฟยไปที่ตลาดไป๋เฉินด้วยตนเองในอีก 3 วันข้างหน้า เพราะเธอเองมีธุระสำคัญต้องจัดการให้เรียบร้อยซะก่อนบทที่ 16 เมนูเป็ดปักกิ่ง[ เนื่องจากโฮสต์ได้รับภารกิจนี้จากระบบ ][ เมนูเป็ดปักกิ่งอบน้ำผึ้งนี้ โฮสต์จะสามารถทำได้ โดยมีความสำเร็จอยู่ที่ 80 เปอร์เซ็นต์ ][ ขอแนะนำให้โฮสต์ ทำอาหารสำหรับทุกคนในคราวเดียวกัน เพื่อเพิ่มอัตราความสำเร็จที่มากขึ้นกว่าเดิม เป็น 90 เปอร์เซ็นต์ ][ อีกทั้งโฮสต์ยังสามารถ ทำคะแนนได้มากในคราวเดียวกัน หากว่าโฮสต์ได้รับคะแนนจากทุกคน ไม่ต่ำกว่า 1,000 คะแนน ][ ขอให้โฮสต์ จงพยายามทำภารกิจต่อไป ]ทำให้หว่านถิง ถึงกับลุกขึ้นยืน ทำให้ผู้คนรอบตัวต่างพากันตกใจ“มีปัญหาอะไร รึเปล่าลูก”พ่อซูหยวนชิงอีกเช่นเคย เป็นคนแรกที่กล่าวถามขึ้นมา“ถ้าทำไม่ได้ ก็ช่างมันเถอะครับ มันไม่ใช่หน้าที่ของคุณอยู่แล้ว”คำกล่าวของหวงเฟยเช่นนี้ สร้างความไม่พอใจให้แก่ผู้เฒ่าหวง ที่รอคอยมานาน หลายร้อยปี อดที่จะขุ่นเคืองมิได้“นายหญิง ถ้าหากตำรับอาหารนี้ยากเกินไป นายหญิงเปลี่ยนไปทำตามตำรับอื่นในตำรา ก็ได้นะขอรับ เพราะยังไงก็ตาม เรายังไม่รู้สถานการณ์ของตระกูลกู้อยู่ดี”ผู้เฒ่าหวงกล่าวอย่างมีเหตุผล เพื่อหวังว่า หว่านถิงจะไม่เปลี่ยนใจส่วนหว่านถิงเอง ถึงแม้จะอยากเปลี่ยนใจปานใด ก็ไม่อาจทำอัน
บทที่ 15 ตำรับอาหารโบราณจากตำราอาหารแห่งสวรรค์ผู้เฒ่าหวงได้อาศัยอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง ด้วยความช่วยเหลือของฝูงกวาง และกระรอกที่พูดได้ และใช้ชีวิตอย่างสงบอยู่ในถ้ำด้วยความหวังว่าจะได้เจอกู้หว่านถิง และสามารถกลับไปช่วยเหลือคนในตระกูลได้อีกครั้งจากวันเป็นเดือน เดือนเป็นปี ผู้เฒ่าหวงค่อย ๆ แก่ชราลง โดยที่ไม่รู้ว่าวันเวลา ได้ผ่านไปนานแค่ไหนแล้วจนกระทั่งเมื่อวาน ขณะที่กำลังจะเอนตัวลงนอน พลันได้กลิ่นอาหารที่มีกลิ่นหอมและฉุน โชยมาจากปากถ้ำจึงเดินตามกลิ่นออกมานอกถ้ำแต่กลิ่นนั้นจางลงอย่างรวดเร็ว ผู้เฒ่าหวงจึงวิ่งไล่ตามกลิ่น มายังแสงสว่างตรงหน้า และมาโผล่อยู่ตรงหน้ารถของหวงเฟยได้อย่างไรไม่ทราบได้ทั้ง ๆ ที่ยังอยู่ในความตกใจ แต่ก็ยังมั่นใจว่า ได้กลิ่นหอมฉุยนี้มาจากตัวของหวงเฟยจึงมั่นใจว่าต้องเป็นผู้ที่มีความเกี่ยวข้องกับ กู้หว่านถิง นายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์อย่างแน่นอน จึงแสดงตัวออกมาและหวังว่าหากได้รับความเมตตา และความช่วยเหลือจากนายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์อีกครั้ง ตนย่อมสามารถกลับไปช่วยเหลือทุกคนในตระกูลได้อย่างแน่นอนหว่านถิงเอง เมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด ถึงกับค้างไปอยู่ครู่ใหญ่ เพ
บทที่ 14 ความจริงของนายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์เมื่อทั้ง 6 คนเดินทางมาถึงบ้านของหว่านถิง ก็เป็นเวลาช่วงบ่ายแล้ว พ่อซูหยวนชิงเมื่อทราบเรื่อง ก็รีบกลับมาที่บ้านด้วยความเป็นห่วงลูกสาวเช่นเดียวกัน“ถิงถิง”ถังอวี้วิ่งเข้ามาหาหว่านถิงด้วยความดีใจ ทั้งสองคนได้เจอกันครั้งสุดท้าย เมื่องานวันเกิดของหว่านถิง และหลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย ด้วยงานที่รัดตัวของถังอวี้“คนสวยผู้เป็นชะตาแห่งสวรรค์”ถังอวี้แซวเพื่อนสาวทันทีที่เห็นหน้าหว่านถิงจน ทำให้หว่านถิงแทบจะแข็งค้าง“เธอก็พูดเล่นไปเรื่อยนะถังอวี้ ไป ๆ เข้าไปนั่งกินน้ำกันก่อน”หว่านถิงลากเอาถังอวี้และหันไปดูผู้คนที่เดินตามมา จึงหันไปเห็นสวี่ตงที่มาด้วยเช่นกัน“สวี่ตงเธอก็มาด้วยกันเหรอ นึกว่ามีแค่ถังอวี้ กับหวงเฟยซะอีก มา ๆ เข้ามา”หว่านถิงต้อนรับสวี่ตงอย่างยินดี ทำให้หวงเฟยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แอบน้อยใจเล็ก ๆ ที่หว่านถิงไม่ทักทายเขาแต่ก็นึกขึ้นมาได้ ว่าตัวเองเป็นคนโทรหา เป็นธรรมดาที่หว่านถิงจะรู้อยู่แล้ว ว่าเขาจะมาที่นี่และหว่านถิงเองก็ไม่ได้ละเลยหวงเฟยอย่างแน่นอน แกะอ้วนผู้ใจดีของเธอ เธอจะละเลยได้อย่างไร“หว่านถิง นี่ผู้อาวุโสหลิวเ
บทที่ 13 นายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์“นางเป็นถึงตัวตนผู้มีชะตาแห่งสวรรค์ เป็นไปไม่ได้ ที่เจ้ากินอาหารที่นางปรุงไปแล้ว จะสามารถปิดบังกลิ่นอายของนาง จากข้าได้”หวงเฟยถึงกับสะดุ้ง เมื่อได้รับสายตาคาดคั้นเอาจากชายชราอีกครั้ง เขาจึงเริ่มครุ่นคิดไปมากมาย ว่าเขาไปได้กินอะไร ของใครที่ไหนมาบ้างเป็นพิเศษหรือเปล่าแต่คิดไปคิดมา ก็มีเพียงแค่หว่านถิงเท่านั้น และเธอเองก็ยังสามารถปรุงอาหารได้อย่างน่ามหัศจรรย์อีกด้วยแต่เขาย่อมไม่เปิดปากอย่างแน่นอน อย่างแรกเขาไม่รู้จักชายชราตรงหน้า ไม่อาจรู้ได้ว่าเจตนาที่แท้จริงคืออะไร อย่างที่สองเพื่อความปลอดภัยของหว่านถิงเองอีกด้วยทางด้านชายชราหาได้ยอมจบเรื่องอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับควักเอาตำราเล่มหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ และส่งให้สวี่ตงดู“ข้ารู้ว่าเจ้าย่อมดูออก เจ้าลองดูสิว่านี้คือสิ่งใด”หลังจากที่ส่งตำราให้กับสวี่ตงแล้ว เขาก็ยืนรอคอยอย่างเงียบ ๆเมื่อสวี่ตงได้รับตำราไปเปิดดูแล้ว ย่อมทราบได้ทันทีว่านี่ต้องเป็นตำราโบราณอย่างแน่นอน ถึงแม้จะไม่รู้อายุและมูลค่าของมันก็ตามที แต่เขาคาดว่าน่าจะเป็นสมัยราชวงศ์หมิงสวี่ตงพยักหน้าให้กับชายชรา และหวงเฟยอย่างยอมรับ“
บทที่ 12 ค่าความโชคดีสูญหายไปอีกคราเมื่อหม้อตุ๋นส่งเสียงร้องแล้ว เธอจึงหยิบกระทะเหล็กขนาดใหญ่ระดับสองของเธอออกมา พร้อมกับค่าคะแนนความโชคดีที่สูญหายไปอีกครั้งเมื่อไหร่นะที่ค่าความโชคดีของเธอจะไม่ติดลบสักที เพียงเท่านั้นเธอจะได้ไม่ต้องกังวลกับความล้มเหลวของการปรุงอาหาร หรือการออกไปข้างนอกอีกต่อไปในโลกก่อนของเธอ หว่านถิงก็ประสบอุบัติเหตุเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้เช่นเดียวกัน และเหตุผลเดียวก็คือ เธอพยายามที่จะทำอาหารแต่ถ้าจะนับรวมไปถึงการใช้ชีวิตประจำวันแล้ว ก็มีเหตุการณ์โชคร้ายเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่ตลอดเวลาเดินข้ามสะพาน… สะดุดเสาสะพานได้รับชุดป้องกันเชื้อโรคมาใหม่…ชุดขาดอาบน้ำ… ไฟฟ้าดับขณะอาบน้ำโดรนรักษาความปลอดภัยที่บินอยู่ .. ปีกหักหล่นใส่หัวเดินผ่านสัตว์เลี้ยงเพื่อนบ้าน … โดนขี้ใส่หลังเดินขึ้นบันได … ตกบันไดเกือบทุกครั้งนอกจากนั้นก็ไม่เคยมีเหตุการณ์ถล่มทลายร้ายแรงใด ๆ เกิดขึ้นแต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น หว่านถิงก็ดูจะเป็นคนโชคร้ายที่สุดในบรรดาคนในครอบครัวของเธอทั้งหมด เป็นเหตุผลที่ทำให้เธอแยกตัวออกมาอยู่คนเดียว เพื่อไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนเพราะเธอขณะที่ผัดเห็ดหอมกับน้ำมันหอยจ
บทที่ 11 ตลาดค้าของโบราณตลาดไป๋เฉิน เป็นตลาดที่มีชื่อตเสียงของการวงการค้าขายของเก่า ของโบราณเกือบทุกชนิด อยู่ทางด้านเหนือของเมืองเฉิงหนานในบริเวณรอบ ๆ ตลาดไป๋เฉินนี้ ค่อนข้างจะพิเศษอยู่ไม่น้อย เพราะตึกแต่ละตึกแยกตัวออกจากกันโดยสิ้นเชิง แต่อยู่ไม่ไกลจากกันนัก มีตั้งแต่ตึก 3 ชั้น ถึง 10 ชั้น เลยทีเดียวยังไม่นับรวมพื้นที่อยู่อาศัย และบริเวณที่ตั้งแผงลอยเล็ก ๆ ที่รวมตัวกันอยู่เป็นตลาดเล็ก ๆ อีกทีร้านใหญ่ ๆ อย่างเช่น ร้านเจียงเหล่ย ที่โด่งดังด้านเครื่องประดับที่มีขนาดใหญ่ถึง 5 ชั้น ร้านถังโจว ร้านหงลู่ที่โด่งดังเรื่องตำราและภาพวาด มีขนาดใหญ่ถึง 5 ชั้นเช่นเดียวกันส่วนร้านเล็ก ๆ ที่รองลงมาส่วนใหญ่จะเป็นขนาด 3 ชั้น เพียงเท่านั้น โดยพื้นที่ชั้น 3 จะถูกใช้เป็นพื้นที่อยู่อาศัย เพื่อความสะดวกสบาย และความปลอดภัยของสินค้าโดยในแต่ละร้านจะมีระบบความปลอดภัยของตัวเองทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นห้องนิรภัย หรือประตูล็อกที่แข็งแรงก็ตามมีโรงรับจำนำ ที่จำนำตั้งแต่ของโบราณทุกชนิด ไปจนกระทั่ง เครื่องใช้ไฟฟ้า แม้แต่โทรศัพท์ก็มี อีกหลายร้านไปจนถึงแผงลอยเล็ก ๆ ที่อาจมีสินค้ามูลค่าไม่มากนัก เหมาะสำหรับผู







