LOGINบทที่ 12 ค่าความโชคดีสูญหายไปอีกครา
เมื่อหม้อตุ๋นส่งเสียงร้องแล้ว เธอจึงหยิบกระทะเหล็กขนาดใหญ่ระดับสองของเธอออกมา พร้อมกับค่าคะแนนความโชคดีที่สูญหายไปอีกครั้ง เมื่อไหร่นะที่ค่าความโชคดีของเธอจะไม่ติดลบสักที เพียงเท่านั้นเธอจะได้ไม่ต้องกังวลกับความล้มเหลวของการปรุงอาหาร หรือการออกไปข้างนอกอีกต่อไป ในโลกก่อนของเธอ หว่านถิงก็ประสบอุบัติเหตุเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้เช่นเดียวกัน และเหตุผลเดียวก็คือ เธอพยายามที่จะทำอาหาร แต่ถ้าจะนับรวมไปถึงการใช้ชีวิตประจำวันแล้ว ก็มีเหตุการณ์โชคร้ายเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่ตลอดเวลา เดินข้ามสะพาน… สะดุดเสาสะพาน ได้รับชุดป้องกันเชื้อโรคมาใหม่…ชุดขาด อาบน้ำ… ไฟฟ้าดับขณะอาบน้ำ โดรนรักษาความปลอดภัยที่บินอยู่ .. ปีกหักหล่นใส่หัว เดินผ่านสัตว์เลี้ยงเพื่อนบ้าน … โดนขี้ใส่หลัง เดินขึ้นบันได … ตกบันไดเกือบทุกครั้ง นอกจากนั้นก็ไม่เคยมีเหตุการณ์ถล่มทลายร้ายแรงใด ๆ เกิดขึ้น แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น หว่านถิงก็ดูจะเป็นคนโชคร้ายที่สุดในบรรดาคนในครอบครัวของเธอทั้งหมด เป็นเหตุผลที่ทำให้เธอแยกตัวออกมาอยู่คนเดียว เพื่อไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนเพราะเธอ ขณะที่ผัดเห็ดหอมกับน้ำมันหอยจนหอมได้ที่แล้ว หว่านถิงก็ใส่หอยเป๋าฮื้อ ผัดให้เข้ากันแล้ว เธอจึงใส่เหล้าจีนที่มีกลิ่นหอมกรุ่นลงไป เพียงเท่านี้เมนู “เป๋าฮื้อเจี๋ยนน้ำมันหอย” ของเธอก็เกือบจะเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอปล่อยส่วนที่เหลือให้กับเฉาเย่า และลู่ปิ่นเป็นคนเตรียมลวกผัก จัดใส่จาน และราดตามด้วยน้ำราดที่เธอปรุงเอาไว้แล้ว โดยที่จะไม่ลืมส่วนของคนทั้งสองตามเคย และนำไปเสิร์ฟให้เธอกับหวงเฟย พร้อมด้วยกับข้าวอีก 3 อย่าง ทางด้านหวงเฟยเองนั้น ย่อมเคยกิน “เป๋าฮื้อน้ำมันหอย” มาก่อน แต่เทียบไม่ได้กับที่หว่านถิงทำ ทั้งสองคนพากันอิ่มเอมใจไปกับรสชาติอันกลมกล่อม จนรู้สึกว่ามีน้อยเกินไป จนต่างคนต่างมองหน้ากันและหัวเราะออกมา “เอาไว้คราวหน้า เวลาผมจะหาวัตถุดิบอย่างอื่นมาให้ ผมจะเอามามากกว่านี้ละกัน ผมสัญญา” หวงเฟยรีบเสริมโอกาสทำคะแนนของตัวเอง และได้ทานของอร่อย ๆ ไปในเวลาเดียวกัน จนถึงกับรู้สึกได้ว่าตัวเองช่างเป็นคนฉลาด และมาถูกทางจริง ๆ ส่วนหว่านถิงเองก็ไม่เกรงใจเช่นเดียวกัน เธอตอบรับคำของหวงเฟย และได้ไว้สัญญาว่าคราวหน้าเธอจะทำของอร่อย ๆ และหากหวงเฟยมีเมนูอะไรที่อยากกินเป็นพิเศษเธอก็จะพยายามทำให้กินเช่นเดียวกัน [ ติ้ง ! .. ] [ ได้รับค่าความพึงพอใจ 100 คะแนน ] [ ได้รับค่าความโชคดี 4 หน่วย ] นั่นแน่ ! แกะอ้วนตัวนี้แจกคะแนนให้เธออีกแล้ว หว่านถิงยิ้มตอบรับคะแนนที่ได้รับมาอย่างยินดี อย่างน้อยค่าความโชคดีที่สูญเสียไปก็ยังได้คืน แถมยังได้คะแนนเพิ่มจากเฉาเย่าและลู่ปิ่นเหมือนทุก ๆ ครั้งอีกด้วย สมควรลงทุนจริง ๆ หลังจากวันเวลาผ่านไป 3 วัน ตามที่หวงเฟยได้นัดหมายกับซ่งอวิ๋นเอาไว้ ซ่งอวิ๋นก็ปรากฏตัวพร้อมด้วย ถังวี้และสวี่ตง เนื่องจากสวี่ตงเองอยู่ในวงการของโบราณเช่นเดียวกัน จึงพากันไปเดินเล่นในคราเดียวกัน และอาจได้รับคำแนะนำดี ๆ จากสวี่ตงอีกด้วย ทั้ง 4 คน เดินทางไปด้วยรถคันเดียวกัน เพื่อความสะดวกสบาย และสร้างความสนิทสนมไปด้วยในเวลาเดียวกัน โดยที่หวงเฟยเป็นคนขับรถ ส่วนสวี่ตงนั่งอยู่ข้าง ๆ เพื่อนำทางไปยังตลาดไป๋เฉิน และชวนคุยเรื่องต่าง ๆ ส่วน ถังอวี้และซ่งอวิ๋นสองสาวนั่งอยู่ที่เบาะทางด้านหลัง ขณะที่รถกำลังเคลื่อนตัวเข้าสู่ตลาดไป๋เฉินนั้น ได้มีชายชราคนหนึ่งที่แต่งตัวค่อนข้างจะแปลกแยกไปจากคนอื่น เดินเซเข้ามาใกล้รถ และล้มลงตรงหน้าอย่างรวดเร็วตรงหน้าพวกเขา ทำให้หวงเฟยต้องเหยียบเบรกอย่างกะทันหัน แต่ทุกคนในรถล้วนปลอดภัย รวมไปถึงชายชราคนนั้นด้วย หลังจากที่หวงเฟยลงจากรถเพื่อสำรวจชายชราที่ล้มลงรวมไปถึงทุกคนในรถปลอดภัยดีแล้ว จึงเบาใจลงได้ แตกต่างจากสวี่ตงที่หรี่ตามองชายชราตรงหน้าอย่างสงสัย ชายชราคนนี้ดู ๆ แล้วมีอายุประมาณ 80 ปี ใส่ชุดโบราณ แต่งตัวราวกับหลุดมาจากสมัยโบราณอย่างไรอย่างนั้น ถึงแม้การแต่งตัวจะดูโบราณแต่ยังคงความสะอาดสะอ้านเอาไว้ได้ ผมที่ยาวถึงกลางหลังถูกรวบไว้อย่างลวก ๆ ใบหน้าดูผ่านร่องรอยประสบการณ์มามิใช่น้อย แต่ยังดูแข็งแรงราวกับคนอายุ 40-50 ปี แล้วเหตุใดจึงมาล้มอยู่ที่หน้ารถของพวกเขาได้ หวงเฟยเองก็รู้สึกถึงความแปลกประหลาดนี้เช่นเดียวกัน ชายชราเริ่มมองสำรวจไปยังกลุ่มของหวงเฟย และกล่าวขึ้นมาว่า “นายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์ มิได้มากับพวกท่าน กระนั้นรึ !? ” ทั้ง 4 คนค่อนข้างจะแปลกใจกับคำถามของชายชรา การแต่งตัวที่ดูโบราณ และไหนจะยังคำพูดที่แปลก ๆ นั่นด้วย และเมื่อหันไปมองสำรวจคนในกลุ่มของตน ใครกันคือ “นายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์” แต่ในเมื่อชายชราบอกว่าไม่ได้มาด้วย แสดงว่าไม่ได้อยู่ในกลุ่มของตนอย่างแน่นอน แต่ดูแล้วน่าจะเป็นคนรู้จักของพวกเขาเช่นเดียวกัน “คุณหมายถึงใครเหรอครับ พวกผมมีเพียงแค่ 4 คนเท่านั้น” สวี่ตงสอบถามอย่างสนอกสนใจในตัวชายชราตรงหน้า ผู้เฒ่าหวง หรี่ตาลงจนเป็นเส้นบาง และขยับมือเป็นวงกลม ๆ ไปตรงหน้าอีกครั้ง ราวกับว่ากำลังจะชี้ไปที่ใดที่หนึ่งอยู่ “เจ้าพึ่งจะได้ลิ้มรสอาหารที่นางปรุงมาไม่นานนี้ใช่หรือไม่” ชายชราวนมือไปมาและหยุดชี้ไปที่หวงเฟย หวงเฟยถึงกับงงงัน ไปเกี่ยวอะไรกับเขาด้วย เขาเพิ่งจะมาสถานที่เป็นครั้งแรก ยังไม่ได้รู้จักอะไรใด ๆ เลย หรือจะเป็นมุกหลอกลวงของผู้คนแถวนี้ หวงเฟยส่งสัญญาณไปที่สวี่ตง เพื่อขอความช่วยเหลือ เนื่องจากสวี่ตงมาสถานที่นี้บ่อย ๆ น่าจะรู้อะไรเป็นพิเศษก็เป็นได้ ทางด้านสวี่ตง เมื่อได้รับสัญญาณขอความช่วยเหลือจากหวงเฟยแล้วก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ “คุณลุงคงจะเข้าใจอะไรผิดรึเปล่าครับ” สวี่ตงพยายามจะชี้แจ้งหวังจะเข้าช่วยไกล่เกลี่ยความเข้าใจผิดนี้ ทางด้านของผู้เฒ่าหวงกลับ ตวาดเสียงดังลั่น “เจ้าหน่ะสิเข้าใจผิด ข้ายังมิได้เลอะเลือนหรอกนะ” “ข้าอุตส่าห์อดทนรอมานานหลายร้อยปี เพื่อที่จะได้พบกับนายหญิง และข้ายังได้กลิ่นของนางมาจากตัวเจ้า” พูดพลางชี้มือไปที่หวงเฟยอีกครั้งบทที่ 16 เมนูเป็ดปักกิ่ง[ เนื่องจากโฮสต์ได้รับภารกิจนี้จากระบบ ][ เมนูเป็ดปักกิ่งอบน้ำผึ้งนี้ โฮสต์จะสามารถทำได้ โดยมีความสำเร็จอยู่ที่ 80 เปอร์เซ็นต์ ][ ขอแนะนำให้โฮสต์ ทำอาหารสำหรับทุกคนในคราวเดียวกัน เพื่อเพิ่มอัตราความสำเร็จที่มากขึ้นกว่าเดิม เป็น 90 เปอร์เซ็นต์ ][ อีกทั้งโฮสต์ยังสามารถ ทำคะแนนได้มากในคราวเดียวกัน หากว่าโฮสต์ได้รับคะแนนจากทุกคน ไม่ต่ำกว่า 1,000 คะแนน ][ ขอให้โฮสต์ จงพยายามทำภารกิจต่อไป ]ทำให้หว่านถิง ถึงกับลุกขึ้นยืน ทำให้ผู้คนรอบตัวต่างพากันตกใจ“มีปัญหาอะไร รึเปล่าลูก”พ่อซูหยวนชิงอีกเช่นเคย เป็นคนแรกที่กล่าวถามขึ้นมา“ถ้าทำไม่ได้ ก็ช่างมันเถอะครับ มันไม่ใช่หน้าที่ของคุณอยู่แล้ว”คำกล่าวของหวงเฟยเช่นนี้ สร้างความไม่พอใจให้แก่ผู้เฒ่าหวง ที่รอคอยมานาน หลายร้อยปี อดที่จะขุ่นเคืองมิได้“นายหญิง ถ้าหากตำรับอาหารนี้ยากเกินไป นายหญิงเปลี่ยนไปทำตามตำรับอื่นในตำรา ก็ได้นะขอรับ เพราะยังไงก็ตาม เรายังไม่รู้สถานการณ์ของตระกูลกู้อยู่ดี”ผู้เฒ่าหวงกล่าวอย่างมีเหตุผล เพื่อหวังว่า หว่านถิงจะไม่เปลี่ยนใจส่วนหว่านถิงเอง ถึงแม้จะอยากเปลี่ยนใจปานใด ก็ไม่อาจทำอัน
บทที่ 15 ตำรับอาหารโบราณจากตำราอาหารแห่งสวรรค์ผู้เฒ่าหวงได้อาศัยอยู่ในถ้ำแห่งหนึ่ง ด้วยความช่วยเหลือของฝูงกวาง และกระรอกที่พูดได้ และใช้ชีวิตอย่างสงบอยู่ในถ้ำด้วยความหวังว่าจะได้เจอกู้หว่านถิง และสามารถกลับไปช่วยเหลือคนในตระกูลได้อีกครั้งจากวันเป็นเดือน เดือนเป็นปี ผู้เฒ่าหวงค่อย ๆ แก่ชราลง โดยที่ไม่รู้ว่าวันเวลา ได้ผ่านไปนานแค่ไหนแล้วจนกระทั่งเมื่อวาน ขณะที่กำลังจะเอนตัวลงนอน พลันได้กลิ่นอาหารที่มีกลิ่นหอมและฉุน โชยมาจากปากถ้ำจึงเดินตามกลิ่นออกมานอกถ้ำแต่กลิ่นนั้นจางลงอย่างรวดเร็ว ผู้เฒ่าหวงจึงวิ่งไล่ตามกลิ่น มายังแสงสว่างตรงหน้า และมาโผล่อยู่ตรงหน้ารถของหวงเฟยได้อย่างไรไม่ทราบได้ทั้ง ๆ ที่ยังอยู่ในความตกใจ แต่ก็ยังมั่นใจว่า ได้กลิ่นหอมฉุยนี้มาจากตัวของหวงเฟยจึงมั่นใจว่าต้องเป็นผู้ที่มีความเกี่ยวข้องกับ กู้หว่านถิง นายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์อย่างแน่นอน จึงแสดงตัวออกมาและหวังว่าหากได้รับความเมตตา และความช่วยเหลือจากนายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์อีกครั้ง ตนย่อมสามารถกลับไปช่วยเหลือทุกคนในตระกูลได้อย่างแน่นอนหว่านถิงเอง เมื่อได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด ถึงกับค้างไปอยู่ครู่ใหญ่ เพ
บทที่ 14 ความจริงของนายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์เมื่อทั้ง 6 คนเดินทางมาถึงบ้านของหว่านถิง ก็เป็นเวลาช่วงบ่ายแล้ว พ่อซูหยวนชิงเมื่อทราบเรื่อง ก็รีบกลับมาที่บ้านด้วยความเป็นห่วงลูกสาวเช่นเดียวกัน“ถิงถิง”ถังอวี้วิ่งเข้ามาหาหว่านถิงด้วยความดีใจ ทั้งสองคนได้เจอกันครั้งสุดท้าย เมื่องานวันเกิดของหว่านถิง และหลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย ด้วยงานที่รัดตัวของถังอวี้“คนสวยผู้เป็นชะตาแห่งสวรรค์”ถังอวี้แซวเพื่อนสาวทันทีที่เห็นหน้าหว่านถิงจน ทำให้หว่านถิงแทบจะแข็งค้าง“เธอก็พูดเล่นไปเรื่อยนะถังอวี้ ไป ๆ เข้าไปนั่งกินน้ำกันก่อน”หว่านถิงลากเอาถังอวี้และหันไปดูผู้คนที่เดินตามมา จึงหันไปเห็นสวี่ตงที่มาด้วยเช่นกัน“สวี่ตงเธอก็มาด้วยกันเหรอ นึกว่ามีแค่ถังอวี้ กับหวงเฟยซะอีก มา ๆ เข้ามา”หว่านถิงต้อนรับสวี่ตงอย่างยินดี ทำให้หวงเฟยที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แอบน้อยใจเล็ก ๆ ที่หว่านถิงไม่ทักทายเขาแต่ก็นึกขึ้นมาได้ ว่าตัวเองเป็นคนโทรหา เป็นธรรมดาที่หว่านถิงจะรู้อยู่แล้ว ว่าเขาจะมาที่นี่และหว่านถิงเองก็ไม่ได้ละเลยหวงเฟยอย่างแน่นอน แกะอ้วนผู้ใจดีของเธอ เธอจะละเลยได้อย่างไร“หว่านถิง นี่ผู้อาวุโสหลิวเ
บทที่ 13 นายหญิงผู้มีชะตาแห่งสวรรค์“นางเป็นถึงตัวตนผู้มีชะตาแห่งสวรรค์ เป็นไปไม่ได้ ที่เจ้ากินอาหารที่นางปรุงไปแล้ว จะสามารถปิดบังกลิ่นอายของนาง จากข้าได้”หวงเฟยถึงกับสะดุ้ง เมื่อได้รับสายตาคาดคั้นเอาจากชายชราอีกครั้ง เขาจึงเริ่มครุ่นคิดไปมากมาย ว่าเขาไปได้กินอะไร ของใครที่ไหนมาบ้างเป็นพิเศษหรือเปล่าแต่คิดไปคิดมา ก็มีเพียงแค่หว่านถิงเท่านั้น และเธอเองก็ยังสามารถปรุงอาหารได้อย่างน่ามหัศจรรย์อีกด้วยแต่เขาย่อมไม่เปิดปากอย่างแน่นอน อย่างแรกเขาไม่รู้จักชายชราตรงหน้า ไม่อาจรู้ได้ว่าเจตนาที่แท้จริงคืออะไร อย่างที่สองเพื่อความปลอดภัยของหว่านถิงเองอีกด้วยทางด้านชายชราหาได้ยอมจบเรื่องอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับควักเอาตำราเล่มหนึ่งออกมาจากอกเสื้อ และส่งให้สวี่ตงดู“ข้ารู้ว่าเจ้าย่อมดูออก เจ้าลองดูสิว่านี้คือสิ่งใด”หลังจากที่ส่งตำราให้กับสวี่ตงแล้ว เขาก็ยืนรอคอยอย่างเงียบ ๆเมื่อสวี่ตงได้รับตำราไปเปิดดูแล้ว ย่อมทราบได้ทันทีว่านี่ต้องเป็นตำราโบราณอย่างแน่นอน ถึงแม้จะไม่รู้อายุและมูลค่าของมันก็ตามที แต่เขาคาดว่าน่าจะเป็นสมัยราชวงศ์หมิงสวี่ตงพยักหน้าให้กับชายชรา และหวงเฟยอย่างยอมรับ“
บทที่ 12 ค่าความโชคดีสูญหายไปอีกคราเมื่อหม้อตุ๋นส่งเสียงร้องแล้ว เธอจึงหยิบกระทะเหล็กขนาดใหญ่ระดับสองของเธอออกมา พร้อมกับค่าคะแนนความโชคดีที่สูญหายไปอีกครั้งเมื่อไหร่นะที่ค่าความโชคดีของเธอจะไม่ติดลบสักที เพียงเท่านั้นเธอจะได้ไม่ต้องกังวลกับความล้มเหลวของการปรุงอาหาร หรือการออกไปข้างนอกอีกต่อไปในโลกก่อนของเธอ หว่านถิงก็ประสบอุบัติเหตุเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้เช่นเดียวกัน และเหตุผลเดียวก็คือ เธอพยายามที่จะทำอาหารแต่ถ้าจะนับรวมไปถึงการใช้ชีวิตประจำวันแล้ว ก็มีเหตุการณ์โชคร้ายเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่ตลอดเวลาเดินข้ามสะพาน… สะดุดเสาสะพานได้รับชุดป้องกันเชื้อโรคมาใหม่…ชุดขาดอาบน้ำ… ไฟฟ้าดับขณะอาบน้ำโดรนรักษาความปลอดภัยที่บินอยู่ .. ปีกหักหล่นใส่หัวเดินผ่านสัตว์เลี้ยงเพื่อนบ้าน … โดนขี้ใส่หลังเดินขึ้นบันได … ตกบันไดเกือบทุกครั้งนอกจากนั้นก็ไม่เคยมีเหตุการณ์ถล่มทลายร้ายแรงใด ๆ เกิดขึ้นแต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น หว่านถิงก็ดูจะเป็นคนโชคร้ายที่สุดในบรรดาคนในครอบครัวของเธอทั้งหมด เป็นเหตุผลที่ทำให้เธอแยกตัวออกมาอยู่คนเดียว เพื่อไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อนเพราะเธอขณะที่ผัดเห็ดหอมกับน้ำมันหอยจ
บทที่ 11 ตลาดค้าของโบราณตลาดไป๋เฉิน เป็นตลาดที่มีชื่อตเสียงของการวงการค้าขายของเก่า ของโบราณเกือบทุกชนิด อยู่ทางด้านเหนือของเมืองเฉิงหนานในบริเวณรอบ ๆ ตลาดไป๋เฉินนี้ ค่อนข้างจะพิเศษอยู่ไม่น้อย เพราะตึกแต่ละตึกแยกตัวออกจากกันโดยสิ้นเชิง แต่อยู่ไม่ไกลจากกันนัก มีตั้งแต่ตึก 3 ชั้น ถึง 10 ชั้น เลยทีเดียวยังไม่นับรวมพื้นที่อยู่อาศัย และบริเวณที่ตั้งแผงลอยเล็ก ๆ ที่รวมตัวกันอยู่เป็นตลาดเล็ก ๆ อีกทีร้านใหญ่ ๆ อย่างเช่น ร้านเจียงเหล่ย ที่โด่งดังด้านเครื่องประดับที่มีขนาดใหญ่ถึง 5 ชั้น ร้านถังโจว ร้านหงลู่ที่โด่งดังเรื่องตำราและภาพวาด มีขนาดใหญ่ถึง 5 ชั้นเช่นเดียวกันส่วนร้านเล็ก ๆ ที่รองลงมาส่วนใหญ่จะเป็นขนาด 3 ชั้น เพียงเท่านั้น โดยพื้นที่ชั้น 3 จะถูกใช้เป็นพื้นที่อยู่อาศัย เพื่อความสะดวกสบาย และความปลอดภัยของสินค้าโดยในแต่ละร้านจะมีระบบความปลอดภัยของตัวเองทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นห้องนิรภัย หรือประตูล็อกที่แข็งแรงก็ตามมีโรงรับจำนำ ที่จำนำตั้งแต่ของโบราณทุกชนิด ไปจนกระทั่ง เครื่องใช้ไฟฟ้า แม้แต่โทรศัพท์ก็มี อีกหลายร้านไปจนถึงแผงลอยเล็ก ๆ ที่อาจมีสินค้ามูลค่าไม่มากนัก เหมาะสำหรับผู







