บทที่ 1

“ประธานเฉิงละก็ อย่าล้อเล่นสิคะ ใคร ๆ ก็รู้ว่าคุณมีข่าวฉาวไม่ซ้ำหน้า ผู้หญิงคนไหนคุณก็เล่นด้วยได้ทั้งนั้น จะมีก็แต่คุณนายเฉิงที่คุณแต่งเข้าบ้านมาได้ปีเดียวนั่นแหละ ที่ถูกคุณทิ้งขว้างให้อยู่คนเดียวอย่างเย็นชา”

หลินลู่ยืนมองภาพตรงหน้าอย่างเงียบเชียบ ลมหายใจเริ่มติดขัดและหนักอึ้ง

มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่า ทุกคำพูดที่เฉิงอวี่เซินเอ่ยออกมา... คือเรื่องจริง

ในอดีต เขาคือเดือนมหาลัยชื่อดังของมหาวิทยาลัย A

ใคร ๆ ต่างบอกว่าเขาจีบยากแสนยาก เขามักจะปฏิเสธคำบอกรักของผู้หญิงทุกคนเสมอ แต่เธอกลับไม่เชื่อในคำร่ำลือนั้น เธอตื๊อเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย จนในที่สุดก็คว้าหัวใจเขามาครองได้สำเร็จ

ใครต่อใครบอกว่าเขาเป็นดอกไม้บนยอดเขาสูงแต่มีเพียงเธอที่รู้ว่า เมื่อเขายอมก้าวลงจากแท่นบูชามาหาเธอแล้ว เขาเป็นคนที่รักใคร่และทุ่มเทให้ได้มากขนาดไหน

ตอนแรกเป็นเธอที่วิ่งตามเขา แต่หลังจากนั้น กลับกลายเป็นเขาที่รักเธอมากกว่า และขาดเธอไม่ได้ยิ่งกว่าใคร

เพื่อจะซื้อสร้อยคอเส้นที่เธอชอบ เขาต้องสวมชุดมาสคอตหนาหนักยืนแจกใบปลิวท่ามกลางแดดจ้าตลอดทั้งวัน

เพื่อจะจัดงานวันเกิดให้เธออย่างสมเกียรติ เขาทำงานพิเศษวันละ 5 แห่งจนเกือบจะเป็นลมล้มพับในร้านอาหาร

หน้าหนาวเธอขี้เกียจตื่นเช้า เขาก็จะไปซื้ออาหารเช้าที่โรงอาหารแล้วซุกไว้ในอกเสื้อเพื่อรักษาความอบอุ่น ยืนรอที่หน้าหอพักหญิงได้เป็นชั่วโมง ๆ

เขารักเธอมาก รักเสียจนยอมทิ้งได้แม้กระทั่งศักดิ์ศรีและชีวิตของตัวเอง

แต่เธอกลับบอกเลิกเขาอย่างไม่แยแส

ในวันนั้น เด็กหนุ่มผู้หยิ่งทนงยืนอยู่ท่ามกลางสายฝน ร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งร่าง แต่มือกลับยึดชายเสื้อเธอไว้แน่นไม่ยอมให้จากไป: “ลู่ลู่ อย่าเลิกกับผมเลยนะ อะไรที่คุณต้องการผมจะหามาให้ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิตผมก็จะหามาให้...”

“ผมรักคุณ ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ”

แต่ไม่ว่าเขาจะอ้อนวอนอย่างน่าเวทนาเพียงใด เธอก็ยังคงสลัดมือเขาออกอย่างเด็ดขาด

นั่นคือถ้อยคำที่ไร้เยื่อใยที่สุดที่เธอเคยพูดมาในชีวิต

“เฉิงอวี่เซิน ตอนนี้คุณจนขนาดนี้ ต้องพยายามอีกนานแค่ไหนถึงจะให้สิ่งที่ฉันต้องการได้? เกรงว่าถึงตอนนั้นฉันคงแก่หง่อมจนขยับตัวไม่ไหวแล้วมั้ง?”

“คุณรู้ไหมว่าฉันต้องการอะไร? ฉันต้องการเสื้อผ้าแบรนด์เนมให้ใส่ไม่ซ้ำ ฉันต้องการมีรถหรูรับส่งทุกวัน ฉันต้องการซื้อของโดยที่ไม่ต้องหันไปมองป้ายราคา!”

“อยู่กับคุณ แม้แต่จะกินข้าวสักมื้อยังต้องกระเบียดกระเสียร ฉันเบื่อชีวิตแบบนี้เต็มทนแล้ว!”

“ความรักมันจะมีประโยชน์อะไร? ก็แค่ของไร้ค่าเท่านั้นแหละ”

เธอเดินกางร่มจากไป ปล่อยให้เขาล้มพับหมดสติไปท่ามกลางสายฝนในคืนนั้น

การเลิกราครั้งนั้น แทบจะพรากเอาครึ่งชีวิตของเขาไป

เพียงแต่เธอไม่คาดคิดว่าโชคชะตาจะพลิกผัน โชคดีของเขาจะมาถึงเร็วขนาดนี้

เวลาเพียงสามปี เขาก็พลิกโฉมจากนักศึกษาผู้ยากไร้ ก้าวขึ้นเป็นผู้ทรงอิทธิพลทางธุรกิจที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของเมืองเป่ยอัน

และสิ่งแรกที่เขาทำหลังจากประสบความสำเร็จ คือการใช้อำนาจบังคับให้เธอแต่งงานกับเขา

หนึ่งปีหลังแต่งงาน ผู้หญิงข้างกายเขาเปลี่ยนหน้าไปราวกับสายน้ำ ไม่ว่าจะสวยเฉี่ยวหรืออ่อนหวาน เขามักจะพาพวกเธอกลับบ้าน เพื่อลองหยั่งเชิงปฏิกิริยาของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า

ทว่าเธอกลับยังคงสงบนิ่งเสมอมา

เพราะเดิมที เธอก็เหลือเวลาให้มีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานแล้ว

ในตอนนี้ เธอก็ยังคงสงบนิ่งเช่นเคย ทำเหมือนมองไม่เห็นสิ่งใด แล้วเดินกลับห้องไปอย่างเงียบเชียบ

เพิ่งนอนลงบนเตียง แมวตัวเล็กในห้องก็รีบวิ่งออกมาทันที และวนรอบข้างเท้าเธออย่างไม่หยุด

มันชื่อตุนตุน ในช่วงเวลาที่แต่งงานกับเขา มีเพียงตุนตุนเท่านั้นที่อยู่เป็นเพื่อนเธอ

เฉิงอวี่เซินไม่ค่อยกลับบ้าน และต่อให้กลับมา เขาก็มักจะพาผู้หญิงต่างๆมาแสดงบทรักกันต่อหน้าเธอ

หลินลู่ลูบหัวแมวน้อยด้วยใบหน้าซีดเผือด ก่อนจะรู้สึกปวดศีรษะอย่างรุนแรง

เธอฝืนประคองร่างไปอาบน้ำจนเสร็จ ก่อนจะทนไม่ไหวอีกต่อไปและล้มตัวลงบนเตียง

เธอคล้ายกับตกอยู่ในความฝัน ในฝันนั้นเธอย้อนกลับไปในวันที่เลิกรากัน เธอเดินตากฝนกลับบ้านเพียงลำพัง นั่งทรุดตัวลงกอดเข่าร้องไห้อย่างหนักราวกับหัวใจจะแตกสลาย

เป็นแม่ที่วิ่งออกมาจากบ้านเพื่อสวมกอดเธอเอาไว้ “ลู่ลู่ลูกรักของแม่ อดทนไว้เถอะนะ เดี๋ยวทุกอย่างก็ผ่านไป”

“อวี่เซินเป็นเด็กดี เราจะไปเป็นตัวถ่วงทำลายอนาคตเขาทั้งชีวิตไม่ได้”

เธอจะไม่รู้ได้อย่างไร แม่ของเธอกำลังจะตายด้วยโรคมะเร็ง และที่น่าสลดใจยิ่งกว่าคือมันเป็นโรคทางพันธุกรรมซึ่งปัจจุบันยังไม่มีวิธีรักษาให้หายขาด ทั้งคุณยายและคุณป้าของเธอต่างก็จากไปด้วยโรคนี้ทั้งสิ้น

ในช่วงที่อาการของแม่เริ่มทรุดหนัก เธอก็ไปตรวจร่างกายเช่นกัน โชคชะตาช่างไม่ยุติธรรม เธอยังอายุน้อยเพียงนี้ แต่อาการกลับลุกลามเข้าสู่ระยะกลางถึงระยะสุดท้ายเสียแล้ว

เส้นทางชีวิตของเฉิงอวี่เซินยังอีกยาวไกล เขาเป็นคนที่ยอดเยี่ยมขนาดนั้น เขายังมีอนาคตที่สดใสรออยู่

เธอไม่อาจเห็นแก่ตัวได้ขนาดนั้น เธอจะยอมให้เขาต้องมาแบกรับความทุกข์ทรมานร่วมกับเธอไม่ได้

เธอจึงเลือกที่จะโกหก บอกว่าเธอหลงใหลในความฟุ้งเฟ้อ บอกว่าเธอไม่ได้รักเขา แล้วจากมาอย่างเด็ดขาด

เธอเพียงต้องการหาสถานที่ที่เงียบสงบและสวยงามสักแห่ง เพื่อใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ และจากโลกนี้ไปอย่างโดดเดี่ยว

แต่เธอกลับคาดไม่ถึงว่า หลายปีต่อมาเธอจะต้องกลับมาพัวพันกับเขาอีกครั้ง ซ้ำยังถูกเขาบีบบังคับให้แต่งงานเข้าบ้าน

ไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เสียงครวญครางจากด้านนอกก็เงียบหายไปแล้ว

ดูท่าทางเฉิงอวี่เซินคงจะพาผู้หญิงคนนั้นออกไปข้างนอกแล้ว

นี่คือวิธีจัดการตามแบบฉบับของเขา เมื่อเห็นว่าเธอไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบ หลังจากเสร็จเรื่องเขาก็จะพาสาว ๆ ไปซื้อของตามใจอยาก ซื้อเสร็จก็เขี่ยทิ้งทันที แล้ววันถัดมาเขาก็จะพาผู้หญิงคนใหม่กลับมาอีก

เขามักจะพูดเสมอว่า “หลินลู่ ผมมีเวลาเหลือเฟือ ผมจะใช้เวลาทั้งชีวิตอยู่ทรมานกับคุณไปจนตายกันไปข้างหนึ่ง”

ทว่า เฉิงอวี่เซินคะ

ฉันเหลือเวลาอีกเพียงเดือนเดียวเท่านั้น ฉันไม่มีคำว่าทั้งชีวิตให้คุณอีกต่อไปแล้ว