บทที่ 2

หลินลู่ฝืนพยุงตัวลุกขึ้น เอี้ยวตัวเปิดลิ้นชักเพื่อพยายามจะหยิบยาออกมาทาน

แต่ยังไม่ทันที่จะหยิบยาออกมา เธอก็รู้สึกหวานปร่าในลำคอ ก่อนจะกระอักเลือดออกมาคำโต

ยาเม็ดในมือร่วงกระจายเต็มพื้น เธอใช้มือกุมหน้าอกเอาไว้ รู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวราวกับหัวใจจะฉีกขาด

ทันใดนั้นโทรศัพท์ข้างตัวก็ดังขึ้น เธอเอื้อมมือไปรับสายด้วยสติที่พร่าเลือน

ปลายสายมีเสียงลมหายใจของเฉิงอวี่เซินแว่วมา เธอตกอยู่ในภวังค์วูบหนึ่ง เหมือนสมัยที่ยังเรียนมหาวิทยาลัย ทุกครั้งที่มีไข้หรือไม่สบาย เธอจะเผลอส่งเสียงร้องไห้อ้อนคนในสายโดยไม่รู้ตัว

“อาเซิน... ฉันเจ็บ...”

“เจ็บเหลือเกิน... ฉันจะเจ็บจนตายอยู่แล้ว…”

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด หลินลู่ถูกใครบางคนเขย่าจนตื่น วินาทีที่ลืมตาขึ้น แววตาที่เต็มไปด้วยความร้อนรนของเฉิงอวี่เซินก็ปะทะเข้ากับสายตาเธอ

“ลู่ลู่ คุณเป็นอะไรไป? เจ็บตรงไหน?”

เธอค่อย ๆ เบือนหน้าไปมอง บนโต๊ะข้างเตียงมีกล่องขนมโมจิวางอยู่ กล่องนั้นดูเหมือนจะตกลงพื้นจนบุบบี้เพราะความรีบร้อน และยังมีหยดน้ำฝนเกาะอยู่เต็มไปหมด

เมื่อก่อนของว่างที่เธอโปรดปรานที่สุดคือโมจิ ทุกครั้งที่เธอป่วยและทรมาน เธอจะอยากกินแค่สิ่งนี้ และไม่ว่าร้านจะไกลแค่ไหน เฉิงอวี่เซินก็จะไปยืนต่อแถวซื้อมาวางตรงหน้าเธอเสมอ

จนถึงวินาทีนี้ เธอถึงได้ตระหนักว่า โทรศัพท์สายเมื่อครู่ไม่ใช่ความฝัน

เฉิงอวี่เซินโอบกอดเธอไว้ แววตาของเขาฉายแววลนลานและหวาดหวั่นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แม้แต่สุ้มเสียงยังสั่นเครือ

“ลู่ลู่ คุณเป็นอะไรกันแน่ ทำไมถึงกระอักเลือดออกมา?”

หลินลู่มองชายหนุ่มตรงหน้าที่ดูต่างไปจากความเย็นชาในยามปกติ หัวใจของเธอพลันสั่นสะท้าน เธอสะกดกลั้นความอาลัยอาวรณ์ในใจ ใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักเขาออกไป แล้วระเบิดเสียงหัวเราะลั่น

“เฉิงอวี่เซิน คุณไม่ได้อยู่กับคนอื่นหรอกเหรอ ทำไมฉันแค่เล่นละครนิดเดียว คุณก็รีบแจ้นกลับมาหาล่ะ? นี่ไม่ใช่เลือดสักหน่อย มันคือซอสมะเขือเทศต่างหาก!”

“ดูสิ ขนาดตอนนี้แล้วคุณยังอุตส่าห์ดั้นด้นไปซื้อโมจิที่ฉันชอบมาให้อีก ผ่านมาตั้งหลายปี คุณยังแสดงละครว่าเกลียดฉันได้ไม่แนบเนียนเลย”

“คุณน่ะเหมือนหมาไม่มีผิด พอฉันกวักมือเรียกคุณก็วิ่งมา ทำตัวไร้ค่าขนาดนี้ ไม่สมเพชตัวเองบ้างเหรอ?”

เธอหัวเราะไปเรื่อย ๆ หัวเราะจนน้ำตาไหลพรากออกมา

เมื่อเห็นทุกอย่างตรงหน้า ในที่สุดเฉิงอวี่เซินก็ดึงสติกลับมาได้ เขาคว้ากล่องโมจิข้างตัวขว้างลงบนพื้นอย่างแรง ความโกรธแค้นในดวงตาลุกโชนราวกับเปลวเพลิง

“หลินลู่ นี่คุณปั่นหัวผมเหรอ?

หลินลู่ยิ้มพลางมองเขา: “ใช่ ฉันหลอกคุณแล้วจะทำไมล่ะ? คุณเองก็ปั่นหัวฉันอยู่ทุกวัน ฉันก็แค่ตอบแทนกลับไปตามมารยาท ไม่ถือว่าเกินไปหรอกจริงไหม?”

ใบหน้าของเฉิงอวี่เซินเย็นชาถึงขีดสุด เขาพุ่งเข้าไปผลักเธอลงแล้วกดร่างไว้บนเตียงแน่น ก่อนจะขบกัดลงบนลำคอของเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่าและสั่นสะท้าน

“ใช่! ผมมันโง่ทำตัวไร้ค่าเอง!”

“ผมดันคิดว่าคุณยอมลดตัวลงมาง้อผมแล้ว ที่แท้คุณก็แค่ผู้หญิงหิวเงินคนหนึ่ง ผมยังจะไปหวังอะไรกับคนอย่างคุณอีก!”

เขาคลุ้มคลั่งด้วยความโกรธจัด ขณะที่กำลังจะซุกใบหน้าลงมาจูบเธออย่างไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม เจ้าตุนตุนก็กระโดดขึ้นมาบนเตียงแล้วข่วนเข้าที่แขนของเขาอย่างจัง

ความเจ็บแปลบทำให้เขาดึงสติกลับมาได้ เขาผลักเธอออกห่างอย่างแรง ยืนหอบหายใจเพื่อระงับอารมณ์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเหยียดตัวขึ้นด้วยท่าทีเย็นชาและเดินจากไปโดยไม่หันหลังกลับมามอง

ลับหลังเขา หลินลู่โอบกอดเจ้าแมวน้อยไว้พลางคุดคู้ร้องไห้อยู่ที่หัวเตียงจนตัวโยน

หลังจากวันนั้น เขาหายหน้าไปนานถึงหนึ่งเดือนเต็ม

ซึ่งนั่นคือสิ่งที่หลินลู่ต้องการ

ร่างกายของเธอทรุดโทรมลงทุกวัน อาการกระอักเลือดเริ่มบ่อยขึ้นจนไม่รู้จะหาข้ออ้างอะไรมาอธิบายหากเขาพบเห็นเข้า

เพื่อไม่ให้เฉิงอวี่เซินสงสัย เธอจึงต้องไปโรงพยาบาลเพื่อขอยาแก้ปวดแทบจะทุกวัน

วันหนึ่ง ขณะที่กำลังจะกลับจากโรงพยาบาล เฉิงอวี่เซินกลับส่งคนขับรถมารับเธอบอกว่าจะพาไปที่แห่งหนึ่ง

หลินลู่ก้าวขึ้นรถอย่างว่าง่าย เธอชินเสียแล้วกับวงจรแบบนี้ คงไม่พ้นเรื่องที่เขาหาผู้หญิงคนใหม่มา แล้วจงใจพาเธอไปเพื่อเหยียดหยามตอกย้ำความเจ็บปวด

ระหว่างทาง คนขับรถลอบมองหลินลู่ที่ใบหน้าซีดเผือดและถุงยาจากโรงพยาบาลในมือ ก่อนจะเอ่ยปากถามด้วยความสงสาร

“คุณหลินครับ คุณไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”

เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง พลางส่ายหน้าช้า ๆ อย่างราบเรียบ

คนขับรถถอนหายใจ เขาติดตามเฉิงอวี่เซินมานานหลายปี รับส่งหลินลู่มานับครั้งไม่ถ้วนย่อมพอจะรู้เรื่องราวระหว่างทั้งคู่มาบ้าง

แรกเริ่มเขาเคียดแค้นว่าผู้หญิงคนนี้ช่างน่าชังนัก แต่พอได้อยู่ใกล้ชิดนานวันเข้า เห็นเธอถูกรังแกซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาก็กลับรู้สึกเวทนา

เขาอดรู้สึกไม่ได้ว่า เหมือนเธอกำลังกุมความลับบางอย่างไว้คนเดียว

“ผู้หญิงที่ประธานเฉิงพามาอยู่ข้างกายครั้งนี้เป็นนักศึกษาครับ เขาดูปฏิบัติกับเธอต่างจากคนอื่น ๆ ที่ผ่านมา”

แต่หลินลู่ยังคงมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยความเฉยเมย ราวกับว่าเรื่องทั้งหมดนั้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเธอเลย

เขาอดไม่ได้ที่จะเตือนสติ: “คุณหลินครับ ครั้งนี้ประธานเฉิงเอาจริงแน่ เขาดีกับคุณหนูชวีมาก ถึงขั้นให้มาเป็นผู้ช่วยส่วนตัว ใครก็ห้ามว่าเธอแม้แต่คำเดียว”

“หลายปีมานี้ ผู้หญิงข้างตัวเขาไม่เคยมีใครอยู่ได้เกินวัน แต่คุณหนูชวีคนนี้อยู่มาครบอาทิตย์แล้วนะครับ”

“คุณหลิน ยังไงคุณก็เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของประธานเฉิง ใส่ใจเรื่องนี้หน่อยเถอะครับ”

หลินลู่ได้แต่ยิ้มขื่นอย่างอัดอั้นในใจ ชีวิตเธอเหลือเวลาอีกเพียงน้อยนิด จะมีอะไรให้ต้องกอบกู้อีก?

มาถึงขั้นนี้แล้ว เธอแค่ต้องสวมบทบาทผู้หญิงเห็นแก่เงินให้แนบเนียนที่สุด เพื่อให้เขาเกลียดเธอเข้าไส้ ในช่วงเดือนสุดท้ายของชีวิตเธอก็พอ