บทที่ 4

หลังจากรู้ว่าเสิ่นโย่วหนิงฟื้นแล้ว ในที่สุดลู่ซือเฉินก็ยอมทำสีหน้าดีๆ ใส่เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลบ้าง

เขาจดบันทึกข้อควรระวังที่หมอกำชับไว้อย่างละเอียดลงในเมมโม และสอบถามหมอซ้ำแล้วซ้ำอีกหลายรอบจนแน่ใจว่าเสิ่นโย่วหนิงไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ ถึงได้วางใจพาเธอไปทำเรื่องออกจากโรงพยาบาล

ลู่ซือเฉินขับรถไปพลาง ดูเหมือนอารมณ์จะดีมาก

“โย่วหนิง เมื่อสองวันก่อนผู้ช่วยบอกว่าชุดแต่งงานของคุณตัดเสร็จแล้ว พวกเราไปลองชุดกันเถอะ”

แต่เสิ่นโย่วหนิงกลับไม่มีอารมณ์ร่วม เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองอย่างเรียบเฉย หลังจากเงียบไปนาน ในที่สุดก็เอ่ยปากตอบเบาๆ ว่า

“เอาสิ”

พอได้รับคำอนุญาต รอยยิ้มของลู่ซือเฉินก็กว้างขึ้น เท้าก็ค่อยๆ เหยียบคันเร่งเพิ่มความเร็ว

“ผมอยากเห็นคุณใส่ชุดแต่งงานมาตลอด แถมวันนี้ดีไซเนอร์จะอยู่เมืองไห่เฉิงเป็นวันสุดท้าย ถ้ามีตรงไหนไม่พอดีจะได้ให้เขาแก้ให้เลย”

“โย่วหนิง อีกไม่ถึงเดือนผมก็จะได้แต่งงานกับคุณแล้ว ในที่สุดเรื่องของเราก็ลงเอยด้วยดีสักที”

เขาพูดเองเออเองอยู่คนเดียว บางครั้งก็ถอนหายใจออกมาด้วยความตื้นตัน

ส่วนเสิ่นโย่วหนิงได้แต่นั่งมองออกไปนอกหน้าต่างรถเงียบๆ แม้แต่จะแสร้งยิ้มเธอยังทำไม่ไหว

เธออยากรู้เหลือเกินว่า

ลู่ซือเฉิน คุณมีความสุขจริงๆ เหรอ? คนที่คุณอยากใช้ชีวิตคู่ด้วยจริงๆ คือฉัน หรือสวีม่านกันแน่?

เสียงเรียกเข้าที่ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะความคิดของเสิ่นโย่วหนิง

ลู่ซือเฉินกดเปิดลำโพงอย่างไม่ใส่ใจนัก “มีอะไร?”

น้ำเสียงของเลขานุการดูร้อนรน “ท่านประธานลู่คะ รีบมาบริษัทด่วนเลยค่ะ คุณสวีเจอปัญหาใหญ่แล้ว”

สีหน้าของลู่ซือเฉินเปลี่ยนไปทันที เขาหักพวงมาลัยเปลี่ยนเลนอย่างกะทันหัน แล้วเหยียบคันเร่งมุ่งหน้าไปยังบริษัทด้วยความเร็วสูง

แรงเหวี่ยงทำให้ตัวของเสิ่นโย่วหนิงพุ่งไปข้างหน้า ก่อนจะถูกเข็มขัดนิรภัยรั้งกลับมา แผ่นหลังกระแทกเข้ากับพนักพิงอย่างแรง

เธอรู้สึกเพียงว่าร่างกายที่เพิ่งจะฟื้นตัวได้ไม่เท่าไหร่ เกิดอาการคลื่นไส้พะอืดพะอมขึ้นมาอีกครั้ง

จากเดิมที่ต้องใช้เวลาขับรถครึ่งชั่วโมง ลู่ซือเฉินใช้เวลาไม่ถึงสิบนาทีก็มาถึงบริษัท

เขารีบดับเครื่องลงจากรถ แล้วสาวเท้าก้าวเข้าตึกบริษัทโดยไม่หยุดพัก

จนกระทั่งขึ้นมาบนลิฟต์ เขาถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าเสิ่นโย่วหนิงที่ยืนอยู่ข้างหลังสีหน้าดูไม่ค่อยดี

“โย่วหนิง คือว่า… บริษัทมีเรื่องด่วนต้องให้ผมจัดการ คุณไปนั่งพักรอผมที่ห้องทำงานก่อนไหม?”

เสิ่นโย่วหนิงหน้าซีดเผือดส่ายหน้าเบาๆ ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยปาก ประตูลิฟต์ก็เปิดออกเสียก่อน

ลู่ซือเฉินไม่สนใจเธออีกต่อไป เขารีบก้าวเท้าเดินตรงไปยังห้องประชุม

ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป ก็เห็นสวีม่านกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ กำลังยืนเผชิญหน้ากับกลุ่มผู้บริหารระดับสูงอยู่เพียงลำพัง

ผู้บริหารคนหนึ่งฟาดแฟ้มโครงการของสวีม่านลงบนโต๊ะเสียงดัง

“ถุย! ด็อกเตอร์จบนอกประสาอะไร ผ่านมาตั้งหลายปีไม่เห็นมีผลงานสักชิ้น ก็แค่นกน้อยในกรงทองที่อาศัยบารมีท่านประธานลู่ ตอนนี้มีสิทธิ์อะไรมาสั่งให้พวกเราทำโครงการของคุณ?”

คนอื่นๆ พากันหัวเราะเยาะเบาๆ

“พอได้แล้ว!” เสียงตะคอกด้วยความโกรธดังขัดจังหวะขึ้น

พอเห็นลู่ซือเฉินมา ขอบตาของสวีม่านก็แดงระเรื่อขึ้นทันที

ลู่ซือเฉินโกรธจัด พุ่งเข้าไปดึงสวีม่านมาหลบไว้ด้านหลัง แล้วจ้องมองกลุ่มผู้บริหารด้วยสายตาเกรี้ยวกราด

“สวีม่านเป็นคนที่ผมจ้างมาเอง ถ้ามีอะไรไม่พอใจให้มาลงที่ผม รังแกเด็กใหม่แบบนี้มันเก่งนักหรือไง!”

“อีกอย่าง” เขาเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน “ใครบอกว่าสวีม่านไม่เคยสร้างผลงาน? สิทธิบัตรที่บริษัทกำลังยื่นขออยู่ล่าสุด ก็เป็นผลงานที่สวีม่านรับผิดชอบดูแลทั้งหมด!”

พอได้ยินแบบนั้น ทุกคนในห้องต่างพากันฮือฮา

เหล่าผู้บริหารหันไปกระซิบกระซาบกัน เห็นได้ชัดว่าคาดไม่ถึงว่าสวีม่านจะมีผลงานใหญ่โตขนาดนี้

แม้แต่ตัวสวีม่านเองก็ตกใจไม่แพ้กัน เธอมองลู่ซือเฉินด้วยดวงตาแดงก่ำ

“ซือเฉิน คุณ…”

ลู่ซือเฉินส่งสายตาปลอบโยนให้เธอ “วางใจเถอะ ตราบใดที่มีผมอยู่ จะไม่มีใครกล้าดูถูกคุณได้”

เสิ่นโย่วหนิงยืนอยู่ที่หน้าประตู นิ้วมือเกาะขอบประตูไว้แน่นเพื่อพยุงกายไม่ให้ล้มลงไป

เธอคาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าโครงการวิจัยลับที่เธออดหลับอดนอนทุ่มเททำมานับไม่ถ้วน

ตอนนี้กลับถูกลู่ซือเฉินยกผลงานไปสวมสิทธิ์ให้สวีม่านหน้าตาเฉย

เธออ้าปากเพิ่งจะเปล่งเสียงออกมาได้แค่คำเดียว ก็ถูกลู่ซือเฉินที่ตาไวรีบดึงตัวออกไปข้างนอกเสียก่อน

“โย่วหนิง ขอโทษนะ สถานการณ์เมื่อกี้คุณก็เห็น ผมจำเป็นต้องใช้วิธีนี้เท่านั้นถึงจะทำให้เธอยืนหยัดอยู่ในบริษัทได้”

เสิ่นโย่วหนิงถามเสียงแหบพร่า “คุณแน่ใจเหรอว่าจะทำแบบนี้?”

“มันเป็นแค่แผนแก้ขัดตาทัพ วันหลังผมจะชดเชยให้คุณอย่างดีแน่นอน”

เสิ่นโย่วหนิงฝืนยิ้มทั้งน้ำตา เอ่ยตอบอย่างเย็นชา “ไม่จำเป็นหรอกค่ะ”

ไม่จำเป็นอีกแล้ว เพราะพวกเขาก็คงไม่มีวันข้างหน้าด้วยกันอีกต่อไป