บทที่ 3

กลางดึกคืนนั้น เสิ่นโย่วหนิงนอนพลิกตัวไปมา รู้สึกอึดอัดที่หน้าอกจนข่มตาหลับไม่ลง

ทันใดนั้นเอง หน้าจอมือถือบนโต๊ะของเธอก็สว่างวาบขึ้น

เธอกดเลื่อนหน้าจอ แล้วก็เป็นไปตามคาด บัญชีที่คุ้นเคยบัญชีนั้นส่งข้อความมาหาเธออีกแล้ว

ในนั้นเป็นรูปแคปหน้าจอแชทสนทนาที่ถูกตัดส่วนรูปโปรไฟล์ออก ข้อความข้างในยังคงแฝงความนัยในเชิงชู้สาวเหมือนเช่นเคย

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นสวีม่านที่จงใจส่งบันทึกการสนทนาระหว่างเธอกับลู่ซือเฉินมาให้ดู

เป็นแบบนี้ต่อเนื่องมาสองเดือนแล้ว

เสิ่นโย่วหนิงกดที่รูปโปรไฟล์ของสวีม่าน เพื่อกดเข้าไปดูหน้าฟีดโพสต์สเตตัสของเธอ

โพสต์ล่าสุดเพิ่งลงเมื่อสองชั่วโมงที่แล้ว [วันนี้ไปรับเลี้ยงเบบี๋ตัวน้อยแสนน่ารักมากับที่รักด้วยแหละ!]

รูปประกอบเป็นแมวหนึ่งตัว

ลู่ซือเฉินชอบแมวมาโดยตลอด แม้กระทั่งรูปโปรไฟล์ของเขาก็ยังเป็นรูปแมว

แต่ติดตรงที่เสิ่นโย่วหนิงแพ้ขนแมวอย่างรุนแรง ที่บ้านจึงไม่สามารถเลี้ยงแมวได้เลย

ไม่นึกเลยว่าเขาจะตัดสินใจไปรับเลี้ยงแมวร่วมกับสวีม่านแทน

โพสต์นี้ของสวีม่าน แทบจะเป็นการประกาศนัยๆ ว่า มีเพียงเธอเท่านั้นที่สามารถมอบบ้านแสนอบอุ่นที่มีเราสองคนกับแมวอีกหนึ่งตัว ตามความฝันของลู่ซือเฉินได้

เสิ่นโย่วหนิงจ้องมองโพสต์ของสวีม่าน จนกระทั่งแสงของหน้าจอบาดตาจนเริ่มรู้สึกเจ็บ ถึงได้ยอมวางมือถือลง

ทั้งที่ลู่ซือเฉินก็นอนหลับอยู่ข้างกายเธอแท้ๆ แต่หัวใจของคนทั้งสองกลับมีหุบเหวลึกขวางกั้นจนไม่อาจข้ามไปหากันได้

กลางดึกคืนนั้น เสิ่นโย่วหนิงสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด

เธอมีโรคกระเพาะเป็นโรคประจำตัวอยู่แล้ว บวกกับวันนี้แทบไม่ได้กินอะไรเลยแถมยังมีอารมณ์แปรปรวนอย่างรุนแรง ทำให้ตอนนี้กระเพาะอาหารบีบตัวจนเจ็บปวดราวกับโดนมีดกรีด

เธอเอื้อมมือจะไปเปิดโคมไฟหัวเตียง แต่ดันเผลอไปปัดแก้วน้ำบนโต๊ะจนหก

ลู่ซือเฉินสะดุ้งตื่นเพราะเสียงนั้น ทันใดนั้นเขาก็พบว่าหญิงสาวข้างกายกำลังนอนขดตัวด้วยความเจ็บปวด

เขารีบเปิดไฟ พอเห็นใบหน้าของเสิ่นโย่วหนิงเต็มไปด้วยเหงื่อกาฬก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก

“โย่วหนิง คุณเป็นอะไรไป? โรคกระเพาะกำเริบอีกแล้วเหรอ?”

“ยา ยา…อยู่ในลิ้นชัก”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงที่แผ่วเบาของเสิ่นโย่วหนิง ลู่ซือเฉินก็รีบลุกขึ้นลนลาน รื้อค้นหายาในลิ้นชักอย่างรีบร้อน

จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นมา

ลู่ซือเฉินที่กำลังหงุดหงิดเพราะหาของไม่เจออยู่แล้ว ยิ่งมาเจอเสียงเรียกเข้าที่ดังไม่หยุดหย่อนก็ยิ่งโมโห

สุดท้าย เขาจึงคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายด้วยความรำคาญ

“ใคร มีธุระอะไร? ไม่ว่าเรื่องอะไรก็อย่าโทรมาจิกเวลานี้จะได้ไหม? ฟังภาษาคนเข้าใจไหมฮะ!?”

ก่อนที่เขาจะวางสายด้วยความโกรธจัด ปลายสายก็มีเสียงร้องไห้ดังลอดออกมา ลู่ซือเฉินชะงักกึกทันที

เสิ่นโย่วหนิงเองก็ได้ยินเสียงหวานหยดของผู้หญิงจากปลายสายแว่วเข้ามาเช่นกัน

“ซือเฉิน เจ้าไน่ฉิวหายไป ฉันหาทั่วรอบบ้านแล้วก็ไม่เจอเลย เป็นความผิดของฉันเองที่ดูแลมันไม่ดี…”

“มันยังเด็กขนาดนั้น ร่างกายก็อ่อนแอ ถ้ามันเป็นอะไรไปฉันคงไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว…”

“เดี๋ยว คุณอย่าเพิ่งใจร้อน มันต้องไม่เป็นไรแน่ ๆ”

สีหน้าของลู่ซือเฉินเปลี่ยนเป็นร้อนรนขึ้นมาทันตาเห็น

เขาหันมามองเสิ่นโย่วหนิงแวบหนึ่ง ก่อนจะเอามือป้องโทรศัพท์แล้วเดินออกไปคุยข้างนอก น้ำเสียงที่พูดค่อยลงเรื่อย ๆ

“ตอนนี้ดึกมากแล้ว คุณออกไปเดินหาแมวคนเดียวข้างนอกมันอันตราย รอผมห้านาทีนะ เดี๋ยวผมรีบไป…”

ครู่ต่อมา ลู่ซือเฉินก็รีบกลับเข้ามาในห้อง คว้าเสื้อคลุมมาสวมแบบลวกๆ แล้วหันมาบอกเสิ่นโย่วหนิงแค่ว่าบริษัทมีธุระด่วน จากนั้นก็เดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

เสิ่นโย่วหนิงปวดท้องจนส่งเสียงไม่ออก ได้แต่ลืมตาโพลงมองแผ่นหลังของลู่ซือเฉินที่ค่อยๆ ห่างออกไปจนลับสายตา

เธอรู้สึกว่าความเจ็บปวดที่แล่นเข้ามาในหัวใจตอนนี้ มันเจ็บยิ่งกว่าอาการปวดเกร็งที่กระเพาะเสียอีก

สุดท้าย เสิ่นโย่วหนิงก็ทำได้เพียงพยุงร่างของตัวเองเพื่อจะไปหยิบยา

แต่กลับพลาดท่าตกลงมาจากเตียง นอนกองอยู่บนพื้น แล้วค่อยๆ หมดสติไป

เสิ่นโย่วหนิงฟื้นขึ้นมาอีกทีที่โรงพยาบาล

พยาบาลสาวน้อยกำลังเตรียมจะเจาะน้ำเกลือให้ พอเห็นเธอลืมตาก็ดีใจราวกับเห็นพระมาโปรด

“คุณฟื้นสักที ท่านประธานลู่ทุ่มไม่อั้นทั้งกำลังเงินกำลังคนเพื่อรักษาคุณเลยนะคะ พอเห็นคุณไม่ยอมฟื้นสักที เขาก็อาละวาดใส่หมอกับพยาบาลชุดใหญ่เลยค่ะ!”

น้ำเสียงของพยาบาลเจือไปด้วยความอิจฉา

แต่เสิ่นโย่วหนิงกลับทำได้เพียงฝืนยิ้มขื่นๆ ออกมา

เธอกำลังสมเพชตัวเอง ที่เมื่อก่อนยอมทุ่มเทดื่มเหล้าเพื่อช่วยลู่ซือเฉินรับรองลูกค้าในวันที่เขาจนตรอก ดื่มจนกระเพาะพังกลายเป็นโรคเรื้อรังติดตัว

แต่มาวันนี้ ตัวเธอในสายตาของลู่ซือเฉิน กลับไม่มีค่าเท่าแมวตัวหนึ่งของแฟนเก่าเสียด้วยซ้ำ

เสิ่นโย่วหนิงไม่ชอบกลิ่นฉุนของน้ำยาฆ่าเชื้อในห้องพักฟื้น จึงฝืนสังขารพยุงตัวเดินออกมาจากห้อง

เดินมาได้ไม่กี่ก้าว เธอก็เห็นแผ่นหลังที่คุ้นเคยเดินผ่านไปไม่ไกลนัก

เสิ่นโย่วหนิงใจกระตุกวูบ รีบแอบสะกดรอยตามไปเงียบๆ

วินาทีต่อมา เธอก็เห็นลู่ซือเฉินกำลังหลบมุมคุยโทรศัพท์อยู่ตรงบันไดหนีไฟ

ลู่ซือเฉินกำลังหัวเราะเสียงทุ้มต่ำ น้ำเสียงเจือไปด้วยความจนใจแต่ก็แฝงความรักใคร่เอ็นดู

“ไม่ได้ครับ ตอนนี้ผมปลีกตัวไปไม่ได้จริงๆ เธอยังไม่ฟื้นเลย”

“คุณอย่ารีบสิ ผมจะหาเวลาแวบไปหาแน่ ๆ รออีกไม่นานหรอก”

ไม่รู้ว่าปลายสายพูดอะไร ลู่ซือเฉินก็ยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มบุ๋มลงไปที่ข้างแก้ม ตอบกลับด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

“รู้แล้วครับ ผมก็คิดถึงคุณเหมือนกัน”

“โอเค ไว้เจอกันนะ”

หลังจากวางสาย ลู่ซือเฉินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขารู้สึกเหมือนเมื่อครู่นี้มีสายตาคู่หนึ่งจ้องมองเขาอยู่ทางด้านหลัง

แต่พอหันกลับไปเช็กดูหลายรอบ บริเวณบันไดหนีไฟก็ไม่มีเงาของใครคนอื่นอยู่เลยจริงๆ