บทที่ 9

คืนก่อนวันแต่งงาน ลู่ซือเฉินมาตามนัดตรงเวลา แถมยังหิ้วไวน์แดงราคาแพงลิบมาด้วยเพื่อเพิ่มบรรยากาศให้กับมื้อค่ำ

แต่ทั้งสองคนเพิ่งจะนั่งลงได้ไม่ทันไร โทรศัพท์ของลู่ซือเฉินก็มีข้อความเด้งเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

ตามมาด้วยเสียงเรียกเข้าที่ดังขึ้น

ลู่ซือเฉินชำเลืองมองชื่อคนโทรเข้า แล้วตัดใจกดตัดสายทิ้ง แต่ผ่านไปแค่สองวินาที เสียงเรียกเข้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เสิ่นโย่วหนิงมองเขาด้วยสายตาเรียบเฉย

“คุณไปรับโทรศัพท์ก่อนเถอะ”

ลู่ซือเฉินหยิบโทรศัพท์แล้วลุกออกไป ไม่นานนักเขาก็รีบเดินกลับมาที่โต๊ะอาหาร คว้าเสื้อสูทกับกุญแจรถ

“โย่วหนิง ที่บริษัทมีเรื่องด่วนเข้ามา ผมต้องรีบไปจัดการ คุณกินคนเดียวได้เลยนะ ไม่ต้องรอผม”

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาที่ค่อยๆ ห่างออกไป เสิ่นโย่วหนิงก็แสยะยิ้มเย้ยหยันให้กับตัวเอง

เธอฝืนกินสเต๊กที่เย็นชืดไปทีละคำ แล้วดื่มไวน์แดงตามไปอีกสองอึก

จากนั้นเธอก็เปิดดูหน้าฟีดโพสต์สเตตัส และก็เป็นไปตามคาด สวีม่านโพสต์รูปอวดลงโซเชียลอีกแล้ว

ในรูป ลู่ซือเฉินยืนอยู่บนดาดฟ้าแห่งหนึ่ง กำลังเงยหน้ามองดอกไม้ไฟบนท้องฟ้าด้วยรอยยิ้มทั้งน้ำตา

สวีม่านเขียนแคปชั่นประกอบว่า

[เตรียมดอกไม้ไฟสุดอลังการไว้ให้คนรักที่สุดของฉัน โชคดีจริงๆ ที่เขาไม่ปฏิเสธมัน]

เสิ่นโย่วหนิงปิดโทรศัพท์แล้วลุกขึ้นยืน

เธอกวาดสายตามองไปรอบบ้านที่เต็มไปด้วยความทรงจำตลอดสามปีของเธอกับลู่ซือเฉิน แล้วเงียบเชียบหยิบกล่องใบใหญ่ขึ้นมาเริ่มเก็บข้าวของ

เธอใช้เวลาไปทั้งสิ้นสามชั่วโมงเต็ม

รวบรวมสิ่งของที่เป็นความทรงจำตลอดสามปีของพวกเขา บรรจุลงในกล่องใบใหญ่สามใบ

แล้วจุดไฟเผามันทั้งหมดโดยไม่กะพริบตา

หลังจากนั้น เสิ่นโย่วหนิงก็อดหลับอดนอนรวบรวมบันทึกการสนทนาและโพสต์สเตตัสทั้งหมดที่สวีม่านเคยส่งมาให้ เซฟลงในแฟลชไดรฟ์

กว่าจะทำทุกอย่างเสร็จ ท้องฟ้าก็เริ่มสาง

เสิ่นโย่วหนิงหยิบของจำเป็นติดตัว แล้วมุ่งหน้าไปยังงานแต่งงานเพียงลำพัง

สถานที่จัดงานถูกเนรมิตให้กลายเป็นทะเลดอกไม้ ทุกหนทุกแห่งอบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความปิติยินดี

ลู่ซือเฉินยังจงใจเชิญสื่อมวลชนมามากมาย เพื่อให้ช่วยบันทึกภาพวันแห่งความสุขนี้ไว้

เสิ่นโย่วหนิงในชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ค่อยๆ เดินตรงไปหาลู่ซือเฉิน มองดูเขาที่น้ำตาคลอเบ้าด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม แต่หัวใจของเธอกลับนิ่งสงบราวกับผิวน้ำ

เสิ่นโย่วหนิงรับไมโครโฟนมา แล้วหยิบแฟลชไดรฟ์ส่งให้พิธีกรที่ยืนอยู่ข้างๆ

“ลู่ซือเฉิน ก่อนพิธีแต่งงานจะเริ่มขึ้น ฉันมีของขวัญชิ้นหนึ่งอยากจะมอบให้คุณ”

ลู่ซือเฉินเผยรอยยิ้มกว้างออกมา

เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าจะเป็นของขวัญอะไร

พอมองดูพิธีกรเสียบแฟลชไดรฟ์เข้าคอมพิวเตอร์เพื่อเตรียมฉายภาพขึ้นจอ จู่ๆ ในใจเขาก็เกิดความรู้สึกตื่นเต้นระคนหวาดหวั่นอย่างไม่มีสาเหตุ

หน้าจอขนาดใหญ่เริ่มฉายเนื้อหาออกมา

วินาทีต่อมา ลู่ซือเฉินก็ตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง

เพราะสิ่งที่ปรากฏอยู่บนจอ ไม่ใช่ความทรงจำอันหอมหวานของเขากับเสิ่นโย่วหนิง

แต่มันคือ… บันทึกการสนทนาและรูปถ่ายคู่สุดแนบชิดระหว่างเขากับสวีม่าน!

ในหัวของลู่ซือเฉินเหมือนมีสายฟ้าฟาดลงมาตูมใหญ่

ปฏิกิริยาแรกของเขาคือหันไปมองเสิ่นโย่วหนิง เขาต้องอธิบายให้เธอเข้าใจ

แต่บรรดานักข่าวกลับเหมือนคนบ้าที่รัวชัตเตอร์ถ่ายรูปไม่ยั้ง และพากันกรูเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังเพื่อสัมภาษณ์เขา

ลู่ซือเฉินกวาดสายตามองหาเสิ่นโย่วหนิงอย่างบ้าคลั่ง จนกระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่จุดจุดหนึ่ง

ท่ามกลางฝูงชนที่ขวางกั้น เสิ่นโย่วหนิงยืนมองลู่ซือเฉินที่ถูกรุมล้อมอยู่อย่างเงียบๆ

เธอขยับริมฝีปาก

ทุกคำพูดชัดเจนแจ่มแจ้งดังเข้าสู่โสตประสาทของลู่ซือเฉิน

“ลู่ซือเฉิน เราเลิกกันเถอะ”